LL! on tour: Dresdner Eislowen - Starbulls Rosenheim

Niemal natychmiast chwyciłem za telefon i po chwili było jasne - za mniej więcej dwie godziny miał być rozgrywany mecz II ligi pomiędzy Dresdner Eislöwen a Starbulls Rosenheim. W kroku następnym sprawdziłem dostępność biletów i właściwie bez słów, z kompanem podróży zdecydowaliśmy, że lepszych planów na piątkowy wieczór w Dreźnie nie będzie. Zatem po ogarnięciu pakietu na maraton, szybkim zalogowaniu się na kwaterze, udaliśmy się na ekpresowy posiłek, który pałaszowaliśmy już w drodze do hali.

Oj, lata nie byłem na meczu hokeja. Tym bardziej nie spodziewałem się takiej atmosfery, jaką zastaliśmy na miejscu. Wejściówki kupiliśmy ostatecznie w kasach przy wejściu do hali JOYNEXT Areny. Za nieco ponad 30 euro. Hala owarta w 2007 roku, może pomieścić 4412 widzów, a regularnie na mecze lokalnego klubu przychodzi ponad 4 tys. fanów. Można powiedzieć, że mieliśmy szczęście, że udało się nabyć bilety bez problemów.

Dresdner Eislöwen to klub powstały w 1980 roku. Starbulls Rosenheim powstał w roku 1994. Obecnie oba występują w DEL2 (Deutsche Eishockey Liga 2). Ekipa z Drezna w sezonie 2024/25 wygrała tę ligę i awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej (DEL) w Niemczech, tyle że po roku wróciła na ekstraligowe zaplecze (tylko 6 wygranych w 52 spotkaniach). Obecnie ich celem jest ponownie awans do DEL, a po 14. kolejkach zajmują 4. miejsce w lidze. Sześć najlepszych drużyn ma zagwarantowane miejsce w play-off, a cztery kolejne walczą o awans do nich. Z kolei ekipa z Rosenheim zajmuje miejsce szóste, więc nie są to jakieś hokejowe leszcze. Na ich mecze przychodzi ok. 3,5 tys. kibiców. I po meczu w Dreźnie, zaliczyli trzy kolejne wygrane.

Mecz, na który udało nam się trafić obejrzało 4009 kibiców. Kibice z Rosenheim (miasto zamieszkałe przez ok. 61 tys. mieszkańców), mieli do pokonania ok. 530 km, co w niemieckich warunkach zajmuje 5,5 godziny. W taką podróż wybrało się ok. 30 fanów "Gwiezdnych Byków". Mieli większą flagę, małe flagi na kiju i co jakiś czas prowadzili doping w asyście bębna. Szczególnie dobrze szło im, kiedy ich zespół był na prowadzeniu. Wraz z traconymi bramkami, ich zapał gasł w oczach. Tak, czy inaczej - pokazali się. Choć wielkiej nienawiści z obu stron nie dało się zauważyć, to były pojedyncze wymiany "fucków" pomiędzy fanami siedzącymi niedaleko przyjezdnych. Ci siedzieli vis-a-vis młyna Drezdeńczyków. Ale nie jest to taki stricte sektor gości, oddzielony od pozostałych. Dojście tam jest otwarte, ochrona nie przejmuje się zbytnio oddzieleniem jednych od drugich, a nawet korzystają z tych samych punktów gastronomicznych co gospodarze.

Trybuny w hali znajdują się na dwóch kondygnacjach. A osobno znajdują się dojścia na loże VIP. Miejsca za bramką, ze względów bezpieczeństwa, przesłonięte są siatką, by nie oberwać solidnym krążkiem. Siatki zaś służą jako miejsce na reklamy, czego w Polsce nigdzie dotąd nie widziałem. Na promenadach znajdują się liczne punkty gastronomiczne, z ofertą alkoholową (zarówno piwa, wina, jak i inne napoje - bardzo duży wybór). Napoje obowiązkowo przelewane w plastikowe kubki kolekcjonerskie (kaucjowane), które po meczu zwraca się w tym samym miejscu. Ultrasi mają swoje stoisko z kibolskimi gadżetami, głównie vlepkami, a cały zysk przeznaczany jest na cele kibicowskie. Jeszcze lepsze wrażenie robi oferta klubowego sklepu - można tam kupić pamiątki, o jakich nam się nie śniło - rzeczy, których w ofercie nie ma z pewnością żaden klub sekcyjny w Polsce. Nie tylko koszulki meczowe, czy krążki.

A warto dodać, że w barwach przychodzi zdecydowana większośc publiczności. Młyn Dresdner Eislöwen był naprawdę niczego sobie. Dzięki zaangażowaniu co najmniej 200 osób, przy jednoczesnej dobrej akustyce hali, dawało to bardzo dobry efekt. Ich pieśni niosły się bardzo donośnie. Szczególnie ta na znaną przy Ł3 melodię "A my Lecha, k... Kolejorza...". Oczywiście najlepiej śpiewy niosły się, kiedy dołączały się do nich osoby z pozostałych trybun, a było tak kilka razy. Bardzo często bywało jednak tak, że dopingowało jednocześnie i po 800 osób z trybuny za bramką, co najlepiej widoczne było podczas wspólnych tańców).
Mecz zaczął się od dwóch trafień gości w 9 i 10. minucie, ale bramki te nie miały większego wpływu na poziom decybeli po stronie gospodarzy. Fakt, że rozkręcili się później, kiedy w drugiej tercji wyszli w końcu na prowadzenie. W trzeciej tercji dołożyli jeszcze trzy trafienia i ostatecznie zwyciężyli 6:2.

Świętowanie każdej z bramek dla Drezdeńczyków to zabawa inicjowana przez spikera, a całość trwa trochę czasu. Rozpoczyna się od machania szalikami w rytm puszczanej z głośników stałej melodii, by następnie wejść w dialog nt. strzelca bramki i aktualnego wyniku. Oflagowanie ekipy z Drezna - w niczym nie ustępuje ekipom piłkarskim. Ponadto przez większość meczu machali kilkoma flagami na kiju. W trzeciej kwarcie ponadto podzielili swój młyn na dwie części i śpiewali na dwie strony, w pewien sposób rywalizując między sobą. Uczciwie muszę przyznać, że w ogóle nie spodziewałem się tak dobrej kibolsko atmosfery na tym spotkaniu. Po meczu na lodowisku pojawiła się klubowa maskotka przedstawiająca lwa o imieniu Jago. Z kolei ichniejsza grupa kibicowska to Blue - White Crew Dresden. Jej flaga obowiązkowo wisi w młynie, tuż obok płótna "ESC Dresden".

Ekipa z Drezna jeździ na wyjazdy i to bardzo przyzwoicie. Np. na wcześniejszym meczu z ES Weisswasser (115 km, półtorej godziny jazdy) byli obecni w 350 osób, w Dusseldorfie stawili się w 100 os., a Landsgut - 50 głów. Ich liczby zależą w dużej mierze od odległości. Na przykład na spotkaniu z Crimmitschau (110 km) pojawili się w 600 osób, z oprawą i pirotechniką. Oprawy prezentują także na meczach domowych. W tym sezonie tak było na spotkaniu z EC Kassel w połowie września.

Co ciekawe przy wejściu z hali, na ekranach można sprawdzić rozkład jazdy miejskiej komunikacji - tj. za ile minut, który tramwaj/autobus będzie odjeżdżał. Znajdziemy także spore tablice z terminami wszystkich meczów domowych.