#PUNKTY PO MECZU

Legioniści zgodnie z przewidywaniami okazali się być lepsi od greckiego przeciętniaka i po zwycięstwie 2-0 w Atenach, pewnie awansowali do 4. rundy eliminacji Ligi Europy. Wbrew więc obawom, a nawet może życzeniom krytyków, "Wojskowi" dali sobie radę i dotarli do decydującej fazy.

Legia po raz trzeci z rzędu zremisowała 0-0 i jest to pewnie jedna z najdłuższych serii bezbramkowych wyników w historii klubu. Jednakże ten remis, w kontekście rewanżu w Atenach, jest najlepszym z możliwych, ale jednak niedosyt pozostał. „Wojskowi” przecież, choć zagrali najlepiej w sezonie, zakończyli mecz bez zwycięstwa. Jak na razie bilans w tym sezonie to 3-4-1.

Legia zremisowała bezbramkowo z dotychczasowym wiceliderem Ekstraklasy z Wrocławia. Spotkanie było niezbyt ciekawe, choć, poza paroma początkowymi minutami, to gospodarze mieli przewagę w posiadaniu piłki. Nie miało to jednak przełożenia na sytuacje podbramkowe. Za to nie można narzekać na liczbę strzałów – podopieczni trenera Vukovicia oddali ich 16, z czego połowę w światło bramki.

Legia zremisowała 0-0 w rewanżowym meczu II rundy eliminacji Ligi Europy z KuPS. Mecz był wyrównany, obie strony mogły zdobyć bramki, ale były nieskuteczne. I choć Finowie są piłkarsko słabsi, to nadrabiali braki walecznością. Legioniści zaś zawiedli właściwie na wszystkich meczowych płaszczyznach.

W 2. kolejce sezonu 2019/20 Legia odniosła premierowe zwycięstwo. Wygrana nie przyszła łatwo i trudno oprzeć się wrażeniu, że była szczęśliwa. Legioniści znów bowiem zagrali statycznie, przewidywalnie i mieli duże problemy z organizacją gry, szczególnie w środku pola. Choć więc powodów do narzekań nie brakuje, to jednak wygrana cieszy, zwłaszcza ze względu na jej okoliczności.

W Białymstoku Legia przegrała trzeci mecz w grupie mistrzowskiej i w praktyce pożegnała się z marzeniami o mistrzowskim tytule. Podopieczni trenera Vukovicia przez zdecydowaną większość meczu grali słabo, zwłaszcza w ofensywie, choć stworzyli kilka okazji i nie musieli tego meczu przegrać. Inna sprawa, że remis też nic nam nie dawał.

Chyba bardzo się nie pomylę, jeśli stwierdzę, że była to nasza najlepsza porażka w tym sezonie. I to mimo tego, iż można nawet uznać zwycięstwo Piasta za zasłużone. Nic jednak nie przykryje przykrej rzeczywistości: Legia straciła bardzo ważne punkty, a kilku jej piłkarzy zagrało zdecydowanie poniżej możliwości.

Legia wygrała w Gdańsku 3-1 z liderującą przez niemal cały sezon Lechią. Legioniści odzyskali tym samym trzypunktową przewagę, którą posiadali jeszcze w środę, a którą poniekąd na własne życzenie roztrwonili. Trzy punkty zdobyte w meczu z bezpośrednim rywalem mają wprawdzie większą wartość niż zwykła taka przewaga, choć jednak mniejszą niż sześć, które mogły już być. Ale nie wybrzydzajmy.

Legia po raz drugi w tym roku przegrała w Poznaniu i skomplikowała sobie sytuację w tabeli. Przed legionistami trudne mecze o mistrzostwo Polski z liderującą Lechią i trzecim Piastem. Znów więc szykuje się niesamowicie ciekawa końcówka sezonu. Wciąż jednak wszystko pozostaje w rękach, nogach i głowach „Wojskowych”.

Po ciężkim meczu Legia wygrała w Zabrzu 2-1, choć długo przegrywała 0-1. Przez ten czas nie zanosiło się, że jest w stanie odwrócić losy meczu. W końcówce jednak to mistrzowie Polski okazali się być lepsi, strzelili dwa gole. Czy zasłużenie? Trudno powiedzieć. Grunt, że w kryzysowej sytuacji potrafili wygrać. To cecha mistrzów.

Legia ograła 3-0 Jagiellonię i dla mnie był to najlepszy mecz Legii nie tylko w tej rundzie, ale i w całym sezonie, choć do zachwytów daleko. To przy tym dowód, jak marnie graliśmy wcześniej. Na szczęście to już za nami. Najważniejsze, że proces ratowania sezonu przez trenera Aleksandara Vukovicia rozpoczął się planowo.

W lidze Legia zrealizowała plan na okres przed zgrupowaniem reprezentacji – wygrała trzy mecze z rzędu i wciąż pozostaje w grze o mistrzostwo Polski. Mistrzowie tym razem pokonali Śląsk 1-0, ale tradycyjnie próżno było dopatrywać się w ich ofensywnej grze jakości. Lepiej zaś było w defensywie.

W Częstochowie Legia przegrała 1-2 po dogrywce i w ćwierćfinale odpadła z rozgrywek o Puchar Polski. Mistrzowie Polski byli może i równorzędnym rywalem dla liderującego w I lidze Rakowa, ale niewątpliwie gorzej grali w piłkę. Po prostu. I dlatego była to porażka zasłużona.

Pewne 2-0 z beniaminkiem, choć był to mecz z gatunku takich, które mogą skończyć się zarówno 3-0, 4-0, jak i wymęczonym 2-1, było tym, o co nam chodziło po dwóch kolejnych bezpłciowych porażkach w lidze. Legia nie zagrała wyjątkowo dobrze, ale na tyle nieźle, by sobie poradzić i przynajmniej skierować się ku ścieżce marcowych zwycięstw.

Dziś właściwie będą to ogólne pytania po tym spotkaniu, bo mecz był tak fatalny, że szkoda czasu by go opisywać. Wątpliwości się zaś nazbierało, bo są i te dotyczące przyczyn słabej formy, jak i losów Legii w tym sezonie.

Można było się spodziewać trudnego meczu, ale porażka nie wydawała się prawdopodobna. A zwłaszcza taka na bezdyskusyjna. Cracovia okazała się być znacznie lepsza we wszystkich aspektach gry. I to po tym spotkaniu jest najsmutniejsze.

Doczekaliśmy się startu ligi, do którego równocześnie podchodzić mogliśmy z pewną ostrożnością. Wprawdzie kadra Legii została uszczuplona tylko o zawodników drugo- i trzecioplanowych, ale wyniki sparingów i prezentowany w nich styl nasuwały wątpliwości. Te jednak okazały się płonne. Mistrzowie Polski wygrali na otwarcie rundy wiosennej 1-0.

Po klęsce Zagłębia 0-6 w meczu z Lechem wydawać by się mogło, że przed Legią jeśli nie autostrada, to przynajmniej droga szybkiego ruchu do zwycięstwa w zaprzyjaźnionym Sosnowcu. Skończyło się na wyboistej, górskiej dróżce i to przy słabej widoczności, gdzie tylko krok do katastrofy.

WZWZ – wyjść, zagrać, wygrać, zapomnieć. Mecz z Piastem był kolejnym z cyklu tych, o których nie będzie się pamiętało, ale trzy punkty w tabeli będą się oczywiście liczyć. Reszta jest już historią, choć z niej płynąć mogą niepokojące wnioski. Na szczęście, koniec rundy już blisko i jeśli mistrzowie Polski wygrają w Sosnowcu, ten okres będzie można uznać za bardzo udany.

Remis był chyba najbardziej prawdopodobnym wynikiem. Przed spotkaniem wielu typowało, że Lechia nie będzie chciała zaryzykować utraty bezpiecznej przewagi, a Legia będzie bała się powiększenia straty. Obaj trenerzy zagrali więc asekuracyjnie, by nie powiedzieć bojaźliwie. Obaj też mogli zżymać się na jakość zaprezentowaną przez swych podopiecznych.

Na mecz 1/8 finału Pucharu Polski Legia pojechała do Głogowa jako murowany faworyt. Po pierwsze dlatego, że jest mistrzem Polski i obrońcą pucharu. Po drugie dlatego, że dobre wypadła w spotkaniu przeciwko Koronie. Po trzecie, bo nie zamierzała ulgowo potraktować kolejnego meczu. Po czwarte wreszcie, bo przeciwnik znajduje się w fatalnej dyspozycji. Jeden, dwa, trzy i cztery, dało w sumie ... trzy. Trzy do zera.

Po skromnym, choć zasłużonym, ale i odniesionym w dość marnym stylu zwycięstwie w Lubinie wielu kibiców Legii podchodziło z pewną ostrożnością do meczu przeciwko Koronie. Kielczanie prezentowali się bowiem ostatnio dobrze i wydawało się, że mogą narobić problemów mistrzom Polski. Tylko się jednak wydawało.

Pierwsza kolejka rundy rewanżowej sezonu 2018/19 była dla nas udana. Legia skromnie, ale pewnie wygrała w Lubinie 1-0 i została wiceliderem. Zaprezentowała się jednak wyjątkowo mizernie, nawet jak na swe przecież niewysokie ostatnio standardy. Nawet trener Sa Pinto przyznał, że jego zespół zagrał słabo. Na szczęście jednak mierzył się z pogrążonym w kryzysie Zagłębiem.

Tradycji stało się zadość i Legia znów wygrała u siebie z Górnikiem Zabrze. Ostatni raz zabrzanie zwyciężyli w Warszawie w 1998 r. i przed meczem nic nie zapowiadało, by znajdująca się w strefie spadkowej drużyna miała tę serię przełamać. „Wojskowi” zaś czekali na pierwszą wygraną przy Łazienkowskiej od 16 września, gdy ograli Lecha.

Mecz na szczycie rozczarował. Zabrakło w nim gry w piłkę. Było za to dużo walki, biegania, mitycznego przesuwania i gry w destrukcji. Szkoda o tyle, że Jagiellonia nie prezentuje się ostatnio za dobrze i wydawało się, że po dwóch latach możemy wreszcie wygrać w Białymstoku. Niestety, tylko się wydawało.

Legia tylko zremisowała 3-3 z Wisłą Kraków. Tylko, bo do przerwy prowadziła 2-0. Tylko, bo stworzyła sobie jeszcze co najmniej trzy doskonałe okazje bramkowe. Tylko, bo przez 55 minut bardzo dobrze grała w piłkę. Tylko, bo trzy bramki straciła w pięć minut, z czego pierwszą przypadkiem. I aż, bo jednak w końcówce potrafiła się w sobie zebrać i wyrównać.

Sobotni wieczór. Dobra gra. Pewna wygrana. Czegóż więcej kibic może oczekiwać po swoim zespole? No może większej liczby goli. Ale i tak legioniści zapewnili nam zupełnie przyjemną niedzielę. We Wrocławiu zdominowali bowiem gospodarzy i zasłużenie wywieźli trzy punkty.

Tylko remis z gdyńskimi przeciętniakami nie przynosi chluby naszym zawodnikom. Z drugiej jednak strony, patrząc na przebieg meczu, jest to rezultat sprawiedliwy, a biorąc pod uwagę formę mistrzów Polski w tym sezonie w meczach u siebie, właściwie nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Punktów jednak oczywiście szkoda, ale jakoś trudno oprzeć się wrażeniu, że choć zagraliśmy marnie, to nie ma co rozpaczać.

Legnica rzadko bywa odwiedzana przez Legię, ale gdy już ją gości, to jest niezwykle serdeczna. „Wojskowi” zagrali tam po raz drugi w oficjalnym meczu i znów strzelili cztery gole. Choć oczywiście najważniejsze były trzy punkty, to ten mecz był jeszcze bardzo istotny, bo miał dać odpowiedź na pytanie, czy wygrana z Lechem, choć w nie najlepszym stylu, była sygnałem świadczącym o wkroczeniu na dobrą drogę. Dał. Pozytywną.

Awizowany na hit kolejki mecz nie zachwycił poziomem, ale dla legionistów, którzy ciężko przepracowali ostatnie trzy tygodnie, był sygnałem, że podążają we właściwym kierunku, a ich wysiłek zaczyna dawać efekty. Lech wprawdzie jest w bardzo słabej formie i nie jest wyznacznikiem, ale to wciąż personalnie czołowy polski zespół. A przecież mistrzowie Polski, choć wygrali tylko 1-0, to tak naprawdę nie dali szans trzeciej drużynie poprzedniego sezonu.