#PUNKTY PO MECZU

Chyba bardzo się nie pomylę, jeśli stwierdzę, że była to nasza najlepsza porażka w tym sezonie. I to mimo tego, iż można nawet uznać zwycięstwo Piasta za zasłużone. Nic jednak nie przykryje przykrej rzeczywistości: Legia straciła bardzo ważne punkty, a kilku jej piłkarzy zagrało zdecydowanie poniżej możliwości.

Legia wygrała w Gdańsku 3-1 z liderującą przez niemal cały sezon Lechią. Legioniści odzyskali tym samym trzypunktową przewagę, którą posiadali jeszcze w środę, a którą poniekąd na własne życzenie roztrwonili. Trzy punkty zdobyte w meczu z bezpośrednim rywalem mają wprawdzie większą wartość niż zwykła taka przewaga, choć jednak mniejszą niż sześć, które mogły już być. Ale nie wybrzydzajmy.

Legia po raz drugi w tym roku przegrała w Poznaniu i skomplikowała sobie sytuację w tabeli. Przed legionistami trudne mecze o mistrzostwo Polski z liderującą Lechią i trzecim Piastem. Znów więc szykuje się niesamowicie ciekawa końcówka sezonu. Wciąż jednak wszystko pozostaje w rękach, nogach i głowach „Wojskowych”.

Po ciężkim meczu Legia wygrała w Zabrzu 2-1, choć długo przegrywała 0-1. Przez ten czas nie zanosiło się, że jest w stanie odwrócić losy meczu. W końcówce jednak to mistrzowie Polski okazali się być lepsi, strzelili dwa gole. Czy zasłużenie? Trudno powiedzieć. Grunt, że w kryzysowej sytuacji potrafili wygrać. To cecha mistrzów.

Legia ograła 3-0 Jagiellonię i dla mnie był to najlepszy mecz Legii nie tylko w tej rundzie, ale i w całym sezonie, choć do zachwytów daleko. To przy tym dowód, jak marnie graliśmy wcześniej. Na szczęście to już za nami. Najważniejsze, że proces ratowania sezonu przez trenera Aleksandara Vukovicia rozpoczął się planowo.

W lidze Legia zrealizowała plan na okres przed zgrupowaniem reprezentacji – wygrała trzy mecze z rzędu i wciąż pozostaje w grze o mistrzostwo Polski. Mistrzowie tym razem pokonali Śląsk 1-0, ale tradycyjnie próżno było dopatrywać się w ich ofensywnej grze jakości. Lepiej zaś było w defensywie.

W Częstochowie Legia przegrała 1-2 po dogrywce i w ćwierćfinale odpadła z rozgrywek o Puchar Polski. Mistrzowie Polski byli może i równorzędnym rywalem dla liderującego w I lidze Rakowa, ale niewątpliwie gorzej grali w piłkę. Po prostu. I dlatego była to porażka zasłużona.

Pewne 2-0 z beniaminkiem, choć był to mecz z gatunku takich, które mogą skończyć się zarówno 3-0, 4-0, jak i wymęczonym 2-1, było tym, o co nam chodziło po dwóch kolejnych bezpłciowych porażkach w lidze. Legia nie zagrała wyjątkowo dobrze, ale na tyle nieźle, by sobie poradzić i przynajmniej skierować się ku ścieżce marcowych zwycięstw.

Dziś właściwie będą to ogólne pytania po tym spotkaniu, bo mecz był tak fatalny, że szkoda czasu by go opisywać. Wątpliwości się zaś nazbierało, bo są i te dotyczące przyczyn słabej formy, jak i losów Legii w tym sezonie.

Można było się spodziewać trudnego meczu, ale porażka nie wydawała się prawdopodobna. A zwłaszcza taka na bezdyskusyjna. Cracovia okazała się być znacznie lepsza we wszystkich aspektach gry. I to po tym spotkaniu jest najsmutniejsze.

Doczekaliśmy się startu ligi, do którego równocześnie podchodzić mogliśmy z pewną ostrożnością. Wprawdzie kadra Legii została uszczuplona tylko o zawodników drugo- i trzecioplanowych, ale wyniki sparingów i prezentowany w nich styl nasuwały wątpliwości. Te jednak okazały się płonne. Mistrzowie Polski wygrali na otwarcie rundy wiosennej 1-0.

Po klęsce Zagłębia 0-6 w meczu z Lechem wydawać by się mogło, że przed Legią jeśli nie autostrada, to przynajmniej droga szybkiego ruchu do zwycięstwa w zaprzyjaźnionym Sosnowcu. Skończyło się na wyboistej, górskiej dróżce i to przy słabej widoczności, gdzie tylko krok do katastrofy.

WZWZ – wyjść, zagrać, wygrać, zapomnieć. Mecz z Piastem był kolejnym z cyklu tych, o których nie będzie się pamiętało, ale trzy punkty w tabeli będą się oczywiście liczyć. Reszta jest już historią, choć z niej płynąć mogą niepokojące wnioski. Na szczęście, koniec rundy już blisko i jeśli mistrzowie Polski wygrają w Sosnowcu, ten okres będzie można uznać za bardzo udany.

Remis był chyba najbardziej prawdopodobnym wynikiem. Przed spotkaniem wielu typowało, że Lechia nie będzie chciała zaryzykować utraty bezpiecznej przewagi, a Legia będzie bała się powiększenia straty. Obaj trenerzy zagrali więc asekuracyjnie, by nie powiedzieć bojaźliwie. Obaj też mogli zżymać się na jakość zaprezentowaną przez swych podopiecznych.

Na mecz 1/8 finału Pucharu Polski Legia pojechała do Głogowa jako murowany faworyt. Po pierwsze dlatego, że jest mistrzem Polski i obrońcą pucharu. Po drugie dlatego, że dobre wypadła w spotkaniu przeciwko Koronie. Po trzecie, bo nie zamierzała ulgowo potraktować kolejnego meczu. Po czwarte wreszcie, bo przeciwnik znajduje się w fatalnej dyspozycji. Jeden, dwa, trzy i cztery, dało w sumie ... trzy. Trzy do zera.

Po skromnym, choć zasłużonym, ale i odniesionym w dość marnym stylu zwycięstwie w Lubinie wielu kibiców Legii podchodziło z pewną ostrożnością do meczu przeciwko Koronie. Kielczanie prezentowali się bowiem ostatnio dobrze i wydawało się, że mogą narobić problemów mistrzom Polski. Tylko się jednak wydawało.

Pierwsza kolejka rundy rewanżowej sezonu 2018/19 była dla nas udana. Legia skromnie, ale pewnie wygrała w Lubinie 1-0 i została wiceliderem. Zaprezentowała się jednak wyjątkowo mizernie, nawet jak na swe przecież niewysokie ostatnio standardy. Nawet trener Sa Pinto przyznał, że jego zespół zagrał słabo. Na szczęście jednak mierzył się z pogrążonym w kryzysie Zagłębiem.

Tradycji stało się zadość i Legia znów wygrała u siebie z Górnikiem Zabrze. Ostatni raz zabrzanie zwyciężyli w Warszawie w 1998 r. i przed meczem nic nie zapowiadało, by znajdująca się w strefie spadkowej drużyna miała tę serię przełamać. „Wojskowi” zaś czekali na pierwszą wygraną przy Łazienkowskiej od 16 września, gdy ograli Lecha.

Mecz na szczycie rozczarował. Zabrakło w nim gry w piłkę. Było za to dużo walki, biegania, mitycznego przesuwania i gry w destrukcji. Szkoda o tyle, że Jagiellonia nie prezentuje się ostatnio za dobrze i wydawało się, że po dwóch latach możemy wreszcie wygrać w Białymstoku. Niestety, tylko się wydawało.

Legia tylko zremisowała 3-3 z Wisłą Kraków. Tylko, bo do przerwy prowadziła 2-0. Tylko, bo stworzyła sobie jeszcze co najmniej trzy doskonałe okazje bramkowe. Tylko, bo przez 55 minut bardzo dobrze grała w piłkę. Tylko, bo trzy bramki straciła w pięć minut, z czego pierwszą przypadkiem. I aż, bo jednak w końcówce potrafiła się w sobie zebrać i wyrównać.

Sobotni wieczór. Dobra gra. Pewna wygrana. Czegóż więcej kibic może oczekiwać po swoim zespole? No może większej liczby goli. Ale i tak legioniści zapewnili nam zupełnie przyjemną niedzielę. We Wrocławiu zdominowali bowiem gospodarzy i zasłużenie wywieźli trzy punkty.

Tylko remis z gdyńskimi przeciętniakami nie przynosi chluby naszym zawodnikom. Z drugiej jednak strony, patrząc na przebieg meczu, jest to rezultat sprawiedliwy, a biorąc pod uwagę formę mistrzów Polski w tym sezonie w meczach u siebie, właściwie nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Punktów jednak oczywiście szkoda, ale jakoś trudno oprzeć się wrażeniu, że choć zagraliśmy marnie, to nie ma co rozpaczać.

Legnica rzadko bywa odwiedzana przez Legię, ale gdy już ją gości, to jest niezwykle serdeczna. „Wojskowi” zagrali tam po raz drugi w oficjalnym meczu i znów strzelili cztery gole. Choć oczywiście najważniejsze były trzy punkty, to ten mecz był jeszcze bardzo istotny, bo miał dać odpowiedź na pytanie, czy wygrana z Lechem, choć w nie najlepszym stylu, była sygnałem świadczącym o wkroczeniu na dobrą drogę. Dał. Pozytywną.

Awizowany na hit kolejki mecz nie zachwycił poziomem, ale dla legionistów, którzy ciężko przepracowali ostatnie trzy tygodnie, był sygnałem, że podążają we właściwym kierunku, a ich wysiłek zaczyna dawać efekty. Lech wprawdzie jest w bardzo słabej formie i nie jest wyznacznikiem, ale to wciąż personalnie czołowy polski zespół. A przecież mistrzowie Polski, choć wygrali tylko 1-0, to tak naprawdę nie dali szans trzeciej drużynie poprzedniego sezonu.

Zgodnie z oczekiwaniami, Legia nie wygrała w Krakowie z Cracovią, ostatnio najgorszą drużyną ligi. Oczywiście „Wojskowi” mają na swoją obronę szereg usprawiedliwień, łącznie ciężkimi treningami poprzedzającymi mecz z grą w osłabieniu przez ponad 80 minut. Remis można więc przyjąć z umiarkowanym zrozumieniem, ale nie można pominąć, że poziom gry w tym spotkaniu był zatrważająco niski.

Legia przegrała u siebie 1-4 z Wisłą Płock i była to całkowita kompromitacja. Legioniści byli ociężali, grali zupełnie bez pomysłu i wiary. Szarpał właściwie tylko Carlitos, ale niewiele to dawało, a na swoim wysokim poziomie zagrał jeszcze tylko Malarz. Pozostali zawiedli.

Legia tylko zremisowała z Lechią i wciąż pozostaje w bieżącym sezonie bez wygranej w Warszawie w krajowych rozgrywkach. Do meczu przystępowaliśmy z nieśmiałymi nadziejami, że po kolejnym zwolnieniu trenera może w grze zespołu coś drgnie. Okazało się one płonne. Mistrz Polski ponownie zawiódł.

Cudu nie było i po porażce 0-2 u siebie Legia w rewanżowym meczu nie zdołała odrobić strat. Wprawdzie wygrała i nawet w ostatniej tercji meczu pozostawiła po sobie dobre wrażenie, ale nie zmienia to faktu, że porażka w dwumeczu z mistrzem Słowacji jest niewytłumaczalną klęską i niestety ciągnie za sobą poważne konsekwencje finansowe.

Legia wygrała 2-1 w Kielcach. Gdyby jednak po tym meczu określić, w jakiej formie znajdują się mistrzowie Polski, to wciąż należałoby powiedzieć, że w słabej. Wygrana odniesiona bowiem została w nieprzekonującym stylu, choć psioczyć na nią się nie powinno. Trudno było się przecież spodziewać, że nagle nasza gra ulegnie znacznej poprawie.

Legia bezdyskusyjnie przegrała w pierwszym spotkaniu II rundy eliminacji Ligi Mistrzów z mistrzem Słowacji. Jasno trzeba sobie powiedzieć, że wynik 0-2 to najniższy wymiar kary. Szanse na odrobienie strat w rewanżu są o tyle iluzoryczne, że "Wojskowi" zaprezentowali się katastrofalnie. Wszystko więc wskazuje na to, że drugi raz z rzędu szybko pożegnamy się z marzeniami o Lidze Mistrzów.