#RELACJA Z TRYBUN

Zakaz na wyjazdowy mecz z Koroną mieliśmy już od jakiegoś czasu. Po konkretnym pokazie pirotechnicznym na meczu z Górnikiem Komisja Ligi dołożyła nam jeszcze dłuższą przerwę wyjazdową - do końca sezonu zasadniczego, czyli do początku kwietnia. Dzięki uprzejmości koroniarzy, już tydzień po meczu z Górnikiem utarliśmy nosa działaczom KL oraz Bońkowi, któremu marzy się januszowa atmosfera z meczów kadry.

Już dawno mecz Legii z Górnikiem nie wzbudzał takiego zainteresowania jak w niedzielny, listopadowy wieczór. Wiadomo już, że spotkanie - bez względu na konsekwencje - na długo zapisze się w historii ruchu u(L)tras. Nieznani Sprawcy kolejny raz udowodnili wszystkim, że nie mają sobie równych w Polsce, a i w Europie niewiele ekip może pokusić się o tak efektowne prezentacje.

Rozgrywanie meczów w niedzielny wieczór i to jeszcze w oddalonym o prawie 600 kilometrów Szczecinie nie należy do najprzyjemniejszych wiadomości dla kibiców gości, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że następnego dnia z samego rana trzeba pokwapić się do pracy, a nie zawsze można sobie pozwolić na "eNŻetkę".

Pogoda w niedzielę była wybitnie niesprzyjająca - padający od rana deszcz oraz chłód na pewno nie zachęcały do dłuższego wyjścia z domu. Komu chciałoby się w takich okolicznościach przyrody marznąć i oglądać wątpliwej jakości widowisko piłkarskie? Ano jest jeszcze trochę takich wariatów, którym niestraszne deszcze, wiatry, ani jakiekolwiek inne przeciwności losu. Z drugiej strony, raptem 14,4 tys. to wynik nieadekwatny do naszego potencjału...

Komisja Ligi nakłada ostatnio na nas zakazy wyjazdowe za byle gówno, ale na szczęście zakazy te nie dotyczą rozgrywek Pucharu Polski, gdzie mieliśmy okazję zaliczyć po raz kolejny nowy teren. Po wyjeździe do Opola na mecz z Ruchem Zdzieszowice, tym razem w środku tygodnia w blisko cztery setki podróżowaliśmy do Bytowa.

Dłuższa przerwa od meczów przy Łazienkowskiej, a także przerwa na kadrę, pozwoliła trochę oczyścić atmosferę i zapomnieć o ostatnich dokonaniach naszych piłkarzy. Już kilka dni przed spotkaniem z Lechią SKLW oraz grupy kibicowskie zapowiedziały normalny doping. Ostatecznie na trybunach pojawiło się 18,5 tysiąca fanów. Lechiści nie przyjechali do stolicy z powodu zakazu wyjazdowego.

Pojedynki Lecha z Legią od lat działają jak magnes na mieszkańców Poznania i Warszawy i to bynajmniej nie z powodu piłkarskiego pojedynku, lecz w wyniku odwiecznej nienawiści, jaką pałają do siebie kibice obu klubów. Kiedy zatem dochodzi do konfrontacji zespołów z Wielkopolski i Mazowsza, można być niemal pewnym, że nabycie wejściówek zarówno gospodarzom, jak i wizytującym wrogi stadion gościom potrafi przysporzyć nie lada problemów.

Po tym jak przed kilku laty Jagiellonia straciła kilkadziesiąt flag, można było przypuszczać, że trochę przyjdzie nam czekać na wyjazd na Podlasie. Ostatecznie po durnych wymysłach Komisji Ligi, policji i wojewody przy aprobacie białostockiego klubu, przez 6 lat nie mieliśmy możliwości wyjazdu na mecz naszego klubu, rozgrywany na stadionie Jagiellonii. Do 24 września 2017, kiedy w końcu żadnych bzdur nie wymyślono.

Tegoroczna droga Legii do finału Pucharu Polski układa się fantastycznie. I nie chodzi tu tylko o rywali z niższych klas rozgrywkowych, ale także ciekawe wyjazdy, których nie mamy na co dzień. Przed wyjazdem do Opola wiedzieliśmy już, że po wygranej z Ruchem Zdzieszowice, przyjdzie nam jechać na mecz do Bytowa na mecz ćwierćfinałowy.

Po fatalnych występach naszych kopaczy z klubu zwolniono Jacka Magierę - trenera, który był prawdziwym legionistą, jednym z niewielu, któremu naprawdę zależało na naszym klubie. Żyleta na meczu z Cracovią podziękowała "Magicowi" za wszystko, a zawodnikom dała do zrozumienia, że to właśnie ich postawa i brak zaangażowania zdecydowały o tym, że w miejsce Magiery sprowadzono kilku Chorwatów. "Jacek to nie Twoja wina, to ch... jest drużyna" - skandowali legioniści.

Jeszcze nie tak dawno po meczach nie brakowało wspólnych śpiewów z piłkarzami, wspierania nawet kiedy nie szło, a hasło "Czy wygrywasz, czy nie..." było jak najbardziej aktualne. Co się w ostatnim czasie stało z zaangażowaniem piłkarzy wiedzą chyba tylko oni, ale w ciągu kilku tygodni piłkarze stali się grajkami i kopaczami. Ich postawa z ostatnich meczów nie będzie akceptowana przez fanatyków.

Przed rokiem styl w jakim Legia wywalczyła awans do Ligi Mistrzów sprawił, że wówczas zamiast przesadnego świętowania, piłkarze usłyszeli "Legia grać, k... mać". Trudno jednak porównywać wymęczony remis z Dundalkiem, z odpadnięciem z Ligi Europy z Sheriffem. Totalny brak zaangażowania i walki naszych graczy w meczu rewanżowym w Tyraspolu sprawił, że w niedzielę na meczu z Zagłębiem piłkarze nie mogli liczyć na nasze wsparcie. Miarka się przebrała.

"Pojadę na fazę grupową" - tak z pewnością wielu kibiców tłumaczyło sobie odpuszczenie wyjazdowego meczu Legii w Tyraspolu. Nie pierwszy raz zresztą okazało się, że nie ma co zbyt daleko wybiegać w przyszłość - na wyjazdy trzeba jeździć, kiedy tylko jest możliwość. W tym roku mieliśmy możliwość wzięcia udziału w trzech eskapadach - przez Wyspy Alandzkie, azjatyckie stepy, po samozwańczą republikę Naddniestrza.

Upłynęło wiele wody w Wiśle od naszej ostatniej wizyty na stadionie płockiej Petrochemii. Jeszcze kilkanaście lat temu popularne były tak zwane "Najazdy na Płock". Dzisiaj to o tyle trudne do realizacji, że 1200 to maksymalna liczba wejściówek, jaką mogą nam zaoferować płocczanie. Tylu właśnie fanów z Łazienkowskiej ruszyło w niedzielne deszczowe przedpołudnie w stronę stadionu znajdującego się nieopodal rafinerii.

Oprawa zaprezentowana przez nas na meczu z Astaną odbiła się szerokim echem na całym świecie. W dniu pierwszego spotkania z Sheriffem Tiraspol mieliśmy otrzymać informację nt. ewentualnej kary ze strony dojącej nas rok w rok UEFA. I tak, za lekcję historii, nasz klub ukarany został 35-tysięczną grzywną, liczoną oczywiście w europejskiej walucie. Temu właśnie poświęcona została choreografia zaprezentowana na meczu z popularnym "Szeryfem Terespol".

Wakacje w pełni. Dało się to odczuć się w piątek na stadionie Legii. Wysokie temperatury, początek długiego sierpniowego weekendu i słaby ligowy start spowodował, że przy Łazienkowskiej 3 stawiło się 13,8 tys. widzów, czyli aż o 11 tys. mniej niż na meczu z Astaną.

Turniej Tysiąca Drużyn, czyli nazwa, którą określa się nasz rodzimy Puchar Polski, to jedna z niewielu okazji, aby udać się za naszą drużyną w miejsca, których zazwyczaj nie mamy okazji odwiedzać. W ubiegłorocznej edycji „Wojskowi” nie popisali się, odpadając z rozgrywek już na samym początku. Wówczas „spuszczony” do pierwszej ligi zabrzański Górnik dał lekcję pokory legionistom, którzy, mimo iż wygrywali już 2-0, ostatecznie przegrali 2-3. Tym razem los przydzielił Legii rywala teoretycznie dużo słabszego – drugoligową Wisłę Puławy.

Jako że pasmo nie najlepszych wyników stołecznego zespołu trwa w najlepsze, każdy kibic z Łazienkowskiej miał nadzieję, że chociaż kolejny ligowy mecz legionistom uda się zakończyć zwycięstwem. Z tego samego założenia wychodzili wszyscy ci, którzy zdecydowali się na podróż w upalną, sierpniową sobotę do oddalonej o prawie trzysta kilometrów od Warszawy Niecieczy.

W środowy wieczór w rewanżowym spotkaniu 3. rundy eliminacji Ligi Mistrzów "Wojskowi" podejmowali przy Łazienkowskiej kazachską Astanę - zespół, z którym tydzień wcześniej doznali bolesnej porażki 1-3. By przedłużyć marzenia o zasmakowaniu drugi raz z rzędu tych elitarnych, europejskich rozgrywek, legioniści musieli wznieść się na wyżyny swoich umiejętności, ponieważ samo zwycięstwo nie wystarczało. Trzeba było wygrać co najmniej dwiema bramkami i to w dodatku z zerem z tyłu. Sytuacja nieciekawa, ale nie niemożliwa.

Po serii meczów, w których nasz klub prezentował się dość przeciętnie, żeby nie napisać słabo (wyłączając dwumecz z Finami), przyszedł czas na spotkanie, w którym legioniści mieli obowiązek wreszcie się przełamać i tak zwyczajnie w świecie po prostu je wygrać. Okazja ku temu nadarzała się świetna, bowiem w sobotni wieczór na Łazienkowską przyjeżdżał totalny beniaminek Ekstraklasy – Sandecja Nowy Sącz – drużyna, której kibice bratają się między innymi z naszymi sąsiadami zza miedzy.

W tym roku następca Łysego z UFA raczy nas pełną egzotyką. Ci, którzy po wyprawie na Wyspy Alandzkie nastawiali się na Czechy, Litwę czy Łotwę, musieli obejść się smakiem. Jednak znalazła się grupa fanów, którzy nie liczyli kilometrów oraz kosztów i znaleźli się tam, gdzie grała ich ukochana drużyna.

Pewnie gdyby dzisiejsza Legia była prowadzona przez kogoś innego niż Jacka Magierę, fani z Łazienkowskiej, inaczej reagowaliby na kolejną stratę ligowych punktów. W "Magica" jednak wierzymy wszyscy, bo to nasz człowiek - gość oddany Legii na całego. Nie dziwią więc inne reakcje trybun w porównaniu z tymi, jakie miały miejsce, kiedy przed rokiem naszym zespołem dowodził niejaki Besnik Hasi.

Po kapitalnej frekwencji na meczu o Superpuchar liczba widzów na rewanżowym spotkaniu z prawdziwym potentatem Wysp Alandzkich pozostawiała wiele do życzenia. I nie wiadomo w sumie skąd aż taka różnica pomiędzy tymi dwoma meczami, rozgrywanymi w środku sezonu urlopowego.

Ci, którzy wspierali Legię na Wyspach Alandzkich, zaraz po powrocie do kraju mogli ruszać na kolejne wyjazdowe spotkanie - tym razem na południe do Zabrza. Górnik co prawda przez rok nie grał w najwyższej klasie rozgrywkowej, a wcześniej długo przez budowę nowego stadionu nie przyjmował kibiców gości, ale nam akurat przed rokiem przyszło jechać do Zabrza na spotkanie Pucharu Polski. Także tym razem wykorzystaliśmy przyznaną nam pulę biletów i w sektorze gości zasiadło 1102 fanów.

Wyspy Brytyjskie, Wyspy Owcze, czy Wyspy Zielonego Przylądka - zapewne z geografii każdy z nas co nieco słyszał o każdych z nich, ale o Wyspach Alandzkich z pewnością wielu z nas dowiedziało się dopiero po wylosowaniu przez Legię niejakiego IFK Mariehamn. Klub gra w lidze fińskiej, wyspa należy do Finlandii, zaś zamieszkana jest w dużej mierze przez Szwedów, którzy za nic nie zamierzają posługiwać się językiem fińskim.

Pięć tygodni po zakończeniu poprzednich rozgrywek, wróciliśmy na Łazienkowską przy okazji meczu o Superpuchar. Od kiedy spotkania o to trofeum rozgrywane są na boisku mistrza Polski, nie zaś na neutralnym terenie, skończyły się problemy z tym, kto ma losować drużyny do rozgrywek. Ceny biletów na spotkanie z Arką były bardzo atrakcyjne - 10 złotych dla karneciarzy i 15 zł dla pozostałych, ale i tak, aż tak wysoka frekwencja (27 tys.) w okresie wakacyjnym była sporym zaskoczeniem.

Już dawno na naszym stadionie nie mieliśmy takich emocji. Siedem długich minut po ostatnim gwizdku sędziego czekaliśmy na wynik spotkania Jagiellonia - Lech. Dopiero po tym czasie mogliśmy świętować 13. tytuł mistrza Polski dla najwspanialszego klubu na świecie. W zupełnie innych nastrojach stadion przy Ł3 opuszczała liczba grupa lechistów. My zaś, pomimo deszczowej aury, licznie udaliśmy się na Starówkę, gdzie dość długo przyszło nam czekać na piłkarzy.

Ostatni w tym sezonie wyjazd cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem. Sektor gości w Kielcach nie należy do największych, a tego dnia z pewnością, gdyby był kilkukrotnie bardziej pojemny, i tak wypełnilibyśmy go do ostatniego miejsca. Tym bardziej, że od naszego ostatniego wyjazdu minął miesiąc, bo w Szczecinie i Białymstoku zabrakło nas - przynajmniej w sektorze gości - z powodu zakazu wyjazdowego.

W środowy wieczór wszystko ułożyło się tak jak byśmy sobie tego życzyli i na 2,5 tygodnia przed końcem rozgrywek, jesteśmy już jedną nogą na Starówce. Mecz z Lechem był niesamowity pod każdym względem - nie tylko pewnie wygrali piłkarze, ale także na trybunach było wręcz doskonale. Oprawy Nieznanych Sprawców to od dawna ścisła światowa czołówka, a w środę mieliśmy okazję zobaczyć prawdopodobnie najlepszą kartoniadę na trzy trybuny.

Na trzy tygodnie przed końcem sezonu przy Łazienkowskiej odbył się mecz z Termaliką. Z jednej strony można powiedzieć - nieciekawy rywal, z drugiej - jakie to ma znaczenie? Ci, którzy w niedzielne, słoneczne popołudnie wybrali się na stadion z pewnością nie żałowali wyboru. Piłkarze nastrzelali rywalom pół tuzina bramek, my zaś na trybunach bawiliśmy się fantastycznie, wprowadzając do repertuaru nową "choreografię" jednej z pieśni.