#RELACJA Z TRYBUN

Ostatnie dni przed Świętami to dla większości czas zakupów oraz wytężonej pracy w domu. Kibice zaś rok w rok muszą urwać się od domowych obowiązków, w imię spraw wyższych, czyli meczu swojego ukochanego klubu. W domu oczywiście każdy przerabiał już tłumaczenie, że "to nie ja układałem terminarz" i tym podobne gadki-szmatki. Najważniejsze, że kilkaset osób, podobnie jak przed rokiem, 20 grudnia ruszyło na wyjazdowy szlak. Dokładnie jak w legijnym kawałku "Wyjazd": "W domu lament i gderanie, każdy z nas to dobrze zna... ale nie ma przebacz, kiedy Legia gra!".

W sobotę przy Łazienkowskiej widzieliśmy się po raz ostatni w tym roku, aby wspierać piłkarzy na naszym stadionie. Frekwencja na poziomie 15,5 tysiąca nie zachwyciła, tym bardziej wobec niższych cen biletów przygotowanych przez klub. Wejściówki na Żyletę kosztowały tym razem 18 zł (ulgowe) i 25 zł, a fani obecni na wyjeździe we Wrocławiu, mogli zakupić bilety z 50-procentową zniżką. Mimo, że miejsca zagwarantowane na sobotni mecz miało ponad 20 tysięcy fanów, blisko 1/4 z nich zbłądziło.

Są wyjazdy, które po latach mylą się z innymi wyprawami, ale są też takie, które pamięta się latami. Do tej drugiej kategorii zaliczymy z pewnością niedzielny wyjazd do Wrocławia, podczas którego ustanowiliśmy rekord wyjazdowy na meczu ligowym. 3421 osób w sektorze gości to liczba nieosiągalna dla innych, a dodajmy, że chętnych na wyjazd było znacznie więcej...

Zanim ruszymy za Legią w blisko 3,5 tysięczną ekipą na wyjazd do Wrocławia, nasz zespół rozgrywał spotkanie w ramach 1/8 finału Pucharu Polski z Górnikiem Łęczna. Takie spotkania mają swój klimat, chociaż w Łęcznej nie byliśmy po raz pierwszy, a i prognozy pogody (odczuwalna temperatura podczas meczu to -6 stopni) nie zachęcały do spędzania zbyt długiego czasu na dworze. Nie szukając jednak wymówek, pomimo zakazu wyjazdowego za odpalenie pirotechniki podczas spotkania poprzedniej rundzie PP w Łodzi, we wtorek około godziny 16:00 ruszyliśmy w kierunku Lubelszczyzny. W dużej mierze było to możliwe dzięki postawie kibiców Górnika, którzy zapewnili nam wejście na sektor gości.

Ostatniego dnia listopada zazwyczaj jest w Polsce zimno, więc nic dziwnego, że lekki mrozek pojawił się przy okazji meczu Legii z Koroną rozgrywanego przy Łazienkowskiej. Niestety jak się okazuje zmarzluchów było ponad 4,5 tysiąca, bowiem tyle osób mając kupiony wstęp na mecz, wybrało ciepłe kapcie i oglądanie przed telewizorem. Kolejny raz frekwencja podawana na telebimach znacznie różniła się od tej faktycznej, czyli liczby osób obecnych na trybunach.

W sobotni wieczór przy Łazienkowskiej ponownie byliśmy świadkami niezapomnianego widowiska, które po raz kolejny udało się stworzyć zarówno na trybunach, jak i na murawie. Mecze Legii z Górnikiem nie mają już zbyt wiele wspólnego z klasykami dawnych lat, ale na nasz stadion przychodzimy wspierać nasz ukochany klub, nie zaś na konkretnego przeciwnika.

Dobra seria wyjazdowa trwa. W tym sezonie na każdym kolejnym wyjeździe, nie licząc dosłownie kilkudziesięciu wolnych biletów do Krakowa, stawiamy się w komplecie. Nie inaczej było przy okazji niedzielnego meczu w Gdyni, na który kolejny raz chętnych było zdecydowanie więcej, niż dostępnych wejściówek (742). Na stadionie Arki pokazaliśmy się z bardzo dobrej strony, prowadziliśmy kapitalny doping i doskonale się bawiliśmy.

Swego czasu mecze Legii z Widzewem były ligowymi klasykami, którymi emocjonowała się cała Polska. Na boisku trwała zazwyczaj walka o mistrzostwo kraju, na trybunach bluzgi słane były z olbrzymią intensywnością, zaś podczas wyjazdów na Widzew każdy legionista musiał się liczyć z obserwowaniem nadlatujących kamieni z obu stron sektora gości. Stąd swego czasu jeździliśmy tam w kaskach. Minęły lata i RTS gra dziś w trzeciej klasie rozgrywkowej, ma nowy stadion, z którego nieco trudniej ukruszyć kawał betonu, a i w sektorze gości pojawiły się siatki, które mają uniemożliwiać ulubioną łódzką sprawność, czyli kamionkę.

Po świetnej atmosferze i wygranym meczu z Lechem, wydawało się, że podobna frekwencja będzie miała miejsce również na kolejnym spotkaniu na naszym stadionie, z krakowską Wisłą. Nic bardziej mylnego - tym razem na trybunach zasiadło blisko 7 tys. osób mniej. Dobrze, że chociaż ostatniego dnia sprzedało się sporo biletów na Żyletę, bo zapełnienie trybuny wyglądałaby dość kiepsko.

Dość długo trwała przerwa w meczach Legii przy Łazienkowskiej, ale w końcu w pogodną sobotę w połowie października przyszło nam ponownie wspierać nasz zespół. Bilety na spotkanie z Lechem rozchodziły się dość sprawnie i w dniu meczu w systemie biletowym nie dało kupić się wejściówki, a na dodatek sektor gości wypełnił się dość szczelnie. Ostatecznie na trybunach stawiło się prawie 25,5 tysiąca fanów. Z obu strony pojawiły się akcenty ultras, a dramaturgia na murawie jeszcze bardziej nakręcała do głośnego dopingu. Wszystko to zostało zwieńczone wygraną Legii, co oznacza doskonały weekend dla każdego legionisty.

Na stadionie gliwickiego Piasta ostatni raz gościliśmy przed niespełna dwoma laty – w grudniu 2017 roku. Wówczas na zakazie zjawiliśmy się na śląskim obiekcie w niespełna czterysta osób. Potem, ze względu na solidarność z fanami „Piastunek”, którzy bojkotowali mecze w wyniku konfliktu ze swoimi działaczami, dwukrotnie odpuściliśmy wyjazdy na „Tesco Arenę”.

Sobotni wieczór, podczas którego Legia mierzyła się z gdańską Lechią, przyciągnął na trybuny stadionu przy Łazienkowskiej ponad 20 tysięcy widzów, co jak na razie stanowi najlepszy wynik frekwencyjny na naszym obiekcie w bieżącym sezonie.

Spotkania Pucharu Polski to szczególnie w pierwszych rundach ciekawa odskocznia od ligowej rzeczywistości. Tym razem, po wyjazdach do Płocka oraz Krakowa, przyszło nam jechać do podkrakowskich Niepołomic na mecz z miejscową Puszczą. Wrześniowy wypad do puszczy był nie lada gratką dla 312 kibiców z Łazienkowskiej (tyle otrzymaliśmy biletów) i będzie pamiętany zapewne podobnie jak wypady do Sanoka, Gorzyc, czy Chojnic.

Za nami kolejny z serii wyjazdów - tym razem w niedzielę pojechaliśmy do Krakowa, do krainy zapomnianej przez dentystów i stomatologów. Słynny już "Szczerbaty" z Cracovii ostrzył sobie zęby na mecz z Legią od dłuższego czasu, ale tym razem pojawił się incognito, zapewne obwiązawszy twarz szmatami. Pamiętajmy, że kiedyś dzieci nie miały opieki dentystycznej. Natomiast na kontrolę stanu uzębienia pod sektor gości udali się kolejni fani "Pasów". Nie brakowało także wielu innych napinaczy, z których Cracovia znana jest w całej Polsce, co stanowi również swego rodzaju folklor związany z wyjazdami w to właśnie miejsce.

Wyjazdy do Płocka zawsze cieszyły się sporym zainteresowaniem wśród legijnej społeczności. Bliska odległość rafineryjnego miasta od stolicy powodowała bowiem, że na wspieranie „Wojskowych” na obcym terenie nie trzeba było poświęcać całego dnia, lecz zaledwie kilka godzin. Z tego względu trudno się dziwić, że wejściówki na to spotkanie sprzedawały się wyjątkowo dobrze i w krótkim czasie wykorzystaliśmy całą pulę, jaką przyznał nam płocki klub.

Po meczu z Rangersami trzeba szybko wrócić do rzeczywistości ligowej i skupić się na niej do końca sezonu. Pewnie, wojaże i sławienie Legii w całej Europie to niesamowita sprawa, ale w tym roku mieliśmy jedynie cztery okazje ku temu, choć z drugiej strony i tak więcej niż przed rokiem. Mecz z Rakowem był o tyle wyjątkowy, że rozgrywany 1 września, czyli w rocznicę śmierci legendy naszego klubu Kazimierza Deyny.

Niestety nasza przygoda w europucharach w sezonie 2019/20 dobiegła końca wraz z końcem sierpnia. Wyjazd do Szkocji był doskonały niemal pod każdym względem - wypełniliśmy sektor gości, przez większość meczu na trybunach słychać było tylko naszą grupę, a wyjazd okraszony został oprawą oraz racowiskiem. Pod każdym względem w tym dwumeczu górowaliśmy nad Szkotami na trybunach. Niestety, na boisku ostatecznie górą byli faworyzowani Rangersi.

Po jedenastu latach ponownie pojechaliśmy do Łodzi na mecz z Łódzkim Klubem Sportowym. Tym razem przyszło nam zasiąść w sektorze gości przypominającym trybunkę na jakimś osiedlowym orliku. Głośny doping nie był naszą najmocniejszą stroną tego dnia, ale w drugiej połowie mieliśmy powody do radości, głównie dzięki Jarkowi Niezgodzie. "Jarosław, Legię zbaw!" - skandowaliśmy po końcowym gwizdku sędziego, kiedy piłkarze podbiegli pod nasz sektor.

W ostatnich latach Legii nie udawało się awansować do czwartej rundy eliminacyjnej Ligi Europy, więc tegoroczny wynik można było uznać za sukces. W końcu przy Ł3 rozgrywany był mecz o wyższą stawkę, a i przeciwnik wydawał się nieco bardziej prestiżowy, dzięki czemu bilety schodziły jak świeże bułeczki. Wejściówki na mecz z Rangersami skończyły się dzień przed spotkaniem.

W niedzielę przy Łazienkowskiej frekwencja nie zachwyciła, ale nie pierwszy raz potwierdziło się, że nie zawsze ilość znaczy jakość. Tym razem w mniejszej niż zazwyczaj grupie, stworzyliśmy naprawdę dobre widowisko na trybunach, do którego przyłączyli się piłkarze, odnosząc ligową wygraną. Hitem numer jeden tego wieczora była nowa wersja pieśni "Do boju Legio marsz...".

Tego lata portfele kibiców chcących wspierać Legię Warszawa w europejskich pucharach są mocno nadszarpnięte. Najpierw była daleka podróż do Gibraltaru, następnie wyprawa do drogiej Finlandii, a w trzeciej rundzie naszej drużynie przyszło zmierzyć się z Atromitosem. Legioniści rozpoczęli mobilizację na ten wyjazd już kilkanaście dni wcześniej. Na meczu ze Śląskiem na trybunie Deyny zawisł transparent o treści "Jeśli czujesz się kibolem z Legią bądź pod Akropolem". Wykorzystując szczęśliwe losowanie, część osób postanowiła połączyć wyjazd z krótkim urlopem, więc wcześniej wyruszyła na południe Europy, a część została dłużej po meczu.

W czwartkowy wieczór po raz kolejny spotkaliśmy się na Łazienkowskiej, tym razem powodem był mecz trzeciej rundy eliminacji Ligi Europy z greckim Atromitosem Ateny. Kilka godzin przed rozpoczęciem spotkania w Sportsbarze można było zapisać się na czarter do Grecji, zaś przy wejściu na stadion każdy z kibiców mógł wesprzeć legijny ruch ultras, biorąc udział w zbiórce na oprawę.

Drugim mecz ligowy na Estadio WP odbył się kilka dni po 75. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. To nad wyraz ważne dla wszystkich Polaków (a w szczególności warszawiaków) wydarzenie zostało adekwatnie uczczone na stołecznym stadionie zarówno przez nas, jak i przez włodarzy Legii. Przedstawiciele klubu umieścili na oknach Skyboxu symbol Polski Walczącej na tle barw narodowych. Zaprosili także na spotkanie z wrocławianami Powstańców, którzy zasiedli w loży centralnej naszego obiektu. Uhonorowaliśmy ich głośnymi okrzykami: „Cześć i chwała Bohaterom!” oraz „Za tę walkę o stolicę dziś dziękują Wam kibice!”.

Jak wszyscy doskonale wiemy, europejskie wyjazdy rządzą się swoimi prawami, gdzie słowo kluczowe stanowi loteria – nieprzewidywalność, z kim przyjdzie się zmierzyć Legii w kolejnych tygodniach czy, daj Boże, miesiącach. Ta swego rodzaju niepewność jest jednak czymś, co nadaje im niepowtarzalnego, dodatkowego smaczku. Można bowiem pojechać za swoją ukochaną drużyną w przeróżne miejsca Starego Kontynentu, wspierając ją w pucharowych zmaganiach i pokazując się miejscowym z jak najlepszej, kibicowskiej strony.

Sezon 2019/20 rozpoczęliśmy od wyjazdu do Gibraltaru, a w niedzielę po raz pierwszy ruszyliśmy na wyjazd ligowy. W Kielcach żar lał się z nieba, ale fanatycy z Łazienkowskiej do samego końca zdzierali gardła wierząc w korzystny wynik. I ostatecznie byliśmy świadkami tego, co jest w piłce i naszym kibicowskich wojażach najpiękniejsze - zwycięskiej bramki w ostatniej akcji meczu.

W ciągu tygodnia piłkarze Legii rozegrali trzecie spotkanie przed własną publicznością. Pomimo niezbyt wygórowanych cen biletów, zainteresowanie kibiców nie było zbyt wielkie. Faktem jednak jest, że w wakacje frekwencja zawsze pozostawiała wiele do życzenia, a do tego gra legionistów daleka jest od ideału. Tyle, że my na mecze nie przychodzimy przecież dla sztuczek Messiego i symulek Neymara, a by wspierać najwspanialszy klub na świecie, o grze w barwach którego dwaj wspomniani grajkowie mogliby jedynie pomarzyć.

Od początku sezonu Legia gra mecze co trzy dni i miejmy nadzieję, że będzie tak jak najdłużej. Frekwencja na niedzielnym meczu z Pogonią była zbliżona do tej ze spotkania z Gibraltarczykami - na trybunach zasiadło ponad 13 tys. widzów. Biorąc pod uwagę okres wakacyjny, nie ma dramatu, ale oczywiście zawsze może być lepiej.

Po kilku tygodniach przerwy wróciliśmy na trybuny. Najpierw w zeszłym tygodniu 140 fanów Legii poleciało do Gibraltaru wspierać ukochany klub w pierwszym meczu Ligi Europy. Tydzień później miał miejsce pierwszy mecz na naszym stadionie. Nie obyło się bez problemów przy bramkach, których klub musiał być świadomy, wprowadzając już wcześniej nowy, nieprzetestowany system biletowy, a później się z niego wycofując.

W ostatnich latach piłkarze nauczyli nas jednego - trzeba spieszyć się wspierać Legię w europucharach, bo przygoda w Europie kończy się dla nas szybko. Po odpadnięciu przed rokiem z Luksemburczykami, pewnie nikt nie wierzył, że nasza przygoda może zakończyć się na rywalu z Gibraltaru. A tymczasem po pierwszym meczu nie jest to wcale takie niemożliwe. Hasło "W Europie nie ma już słabych drużyn" przewijało się mniej więcej co 10 minut meczu w "Krainie małp". Jego zabarwienie było oczywiście przepełnione sarkazmem.

Przed meczem z Zagłębiem Legia miała jeszcze szanse na mistrzowski tytuł, ale po porażce w środę w Białymstoku, jego zdobycie nie zależało już tylko od wyniku meczu przy Ł3. Konieczna była strata punktów przez Piasta, który mierzył się z Lechem. Lechem, którego fani zabiegali o to, by poznańscy piłkarze podłożyli się Piastowi, aby tylko 15. tytuł nie trafił do znienawidzonej stolicy. Mimo wszystko nie brakowało optymistów, którzy wierzyli w splot szczęśliwych okoliczności, który sprawiłby, że przyjdzie nam świętować mistrzostwo na Starówce.