#WSPOMNIENIA

Ostatnio wspominaliśmy pamiętny mecz z Polonią 2011 na Bemowie, który cieszył się olbrzymim zainteresowaniem kibiców Legii. Tak zresztą było zawsze w przypadku koszykarskich derbów. Zupełnie inaczej było w przypadku kibiców z K6, którzy do naszej hali nigdy nie zawitali, a raz zabarykadowani we własnej hali, gdzie nożami i siekierami próbowali odpędzić grupę fanów Legii zmierzającą na mecz z ich rezerwami.

W sezonie 2006/07 na meczach naszych sekcji promowano hasło "Parkiet, lód, czy trawa - dla nas liczy się zabawa". Na mecze przychodziło 300-400 osób, a nasz zespół, gdyby nie słaby początek sezonu (3 porażki w czterech pierwszych meczach), miał olbrzymie szanse na awans do I ligi. Prawdziwym hitem tamtych rozgrywek było derbowe spotkanie z Polonią 2011, rozegrane na Bemowie.

W sezonie 2004/05 Legia po raz pierwszy była blisko spadku do najniższej klasy rozgrywkowej. O utrzymanie musieliśmy walczyć w barażach z Doralem Nysa Kłodzko, choć mogliśmy też trafić na egzotycznego, ale według trenerów niewygodnego wówczas przeciwnika, Hawajskie Koszule Żory. Parę miesięcy wcześniej, zimą 2005, w kilka osób udaliśmy się na inny egzotyczny wyjazd za koszykarską Legią, do Prudnika.

Problemy finansowe sekcji zaczęły się już zresztą w poprzednim sezonie, czego efektem było mniejsze zaangażowanie na treningach, a przede wszystkim odpuszczenie przez trzon drużyny wyjazdowego meczu z Albą Chorzów (28 lutego 2004 roku). Zawodnicy przedstawili trenerowi zwolnienia lekarskie, które oczywiście miały niewiele wspólnego z ich stanem zdrowia.

(...) To chyba w tamtym sezonie, w kwietniu 2005, miał miejsce wyjątkowy żart prima aprilisowy, który wyszedł nam jak mało który (nieskromnie przyznam, że wymyśliłem go sam). Co tam dokładnie było, trudno spamiętać, ale na pewno chodziło o zgrupowanie koszykarskiej Legii w USA (dzięki kontaktom prezesa Noculaka; tak, tak, on też był prezesem sekcji kosza!), gdzie mieliśmy zagrać m.in. sparing z tureckim Doklopa Hoopa...

Jacek Gembal kończył sezon 2002/03 juniorami, bowiem tylko ci zostali w Legii za darmo. Na trybunach nie było już tak różowo. Została garstka najwierniejszych, ale zimą często bywało naprawdę wesoło. Prym na trybunach wiedli wówczas fani Olimpii i Hutnika Warszawa, którzy regularnie wywieszali flagi WRKS-u i HKS-u na meczach Legii i zdzierali gardła, sławiąc najwspanialszy klub na świecie.

W zeszłym miesiącu minęło 11 lat od kiedy pojawiłem się na pierwszym meczu koszykarskiej Legii. Chociaż drużyną koszykarzy naszego klubu interesowałem się już przynajmniej trzeci sezon, po raz pierwszy na jej mecz poszedłem dopiero 11 listopada 2000 roku. Wygrany pojedynek derbowy z Polonią, po bardzo zaciętym spotkaniu, był tym pierwszym. Od tego czasu opuściłem raptem kilka (około pięciu) meczów Legii przed własną publicznością.

Choć urodził się w Bytomiu 75 lat temu, to większość życia spędził w Warszawie. Lucjan Brychczy trafił na Łazienkowską w wieku 20 lat i pozostał w stolicy do dziś. Choć trzeba przyznać, że popularny „Kici” żywą legendą Legii zostać wcale nie musiał. A jak to wszystko się zaczęło? „Zaczynałem od występów w A-klasie. Kiedy przenieśliśmy się z Bytomia do Łabęd – wypatrzył mnie Karol Dziwisz i powołał do drużyny Śląską. Podczas meczu z zespołem okręgu warszawskiego Janos Steiner zaczął się gorączkowo o mnie wypytywać” - wspomina na łamach miesięcznika „Piłka Nożna Plus” Lucjan Brychczy.

Kibice dali symboliczny początek pracom budowlanym nad nowym stadionem. Po piątkowym meczu niemal wszystkie krzesełka z Żylety znalazły swoich właścicieli. Klub nie czynił żadnych przeszkód by fani mogli zabrać takie pamiątki do domów :-) Wierzymy, że wszyscy, którzy w piątek powrócili na trybuny by pożegnać legendarną trybunę, powrócą za 2 lata na "nową Żyletę", bo przecież wszyscy śpiewaliśmy, że "Żyleta nigdy nie zginie". Na nowym obiekcie fani na pewno znajdą nowe miejsce i w jeszcze większej sile będą wspierali drużynę i sławili Legię Warszawa!