Punkty po meczu z Lechem Poznań

1. Różnica klas

Mecz Legii z Lechem pokazał (nawet jeszcze przed czerwoną kartką), dlaczego jedni do końca sezonu będą drżeć o utrzymanie w Ekstraklasie, a drudzy są głównym kandydatem do mistrzostwa. Legia nie miała żadnego konkretnego pomysłu na grę przeciwko Lechowi, a czerwona kartka tylko uwypukliła ten problem.

Zastanawiające jest również to, że legioniści otrzymują naprawdę wysokie wynagrodzenia w porównaniu z innymi klubami Ekstraklasy, które znajdują się wyżej w tabeli, a mimo to prezentują poziom gry przypominający zespół, który dopiero uczy się podstaw - jakby zawodnicy po raz pierwszy widzieli piłkę, boisko i własnych kolegów z drużyny. Jednak taki mamy klimat klubie od bardzo dawna.

Lech doskonale wiedział, gdzie znajdują się największe słabości Legii, i bezlitośnie je wykorzystywał. Zespół z Poznania dobrze operował piłką, a większość bramek była efektem przemyślanych, składnych akcji - jak choćby trafienie na 1-0 po grze z pierwszej piłki. Legii brakuje zawodników zdolnych do gry kombinacyjnej. Trzeba powiedzieć wprost: w obecnym składzie nie ma wirtuozów, są przede wszystkim wyrobnicy, którzy nie potrafią wykreować niczego ponad proste, schematyczne rozwiązania, takie jak dalekie podania w kierunku Rajovicia czy Adamskiego.

Porażka z Lechem przerwała dobrą serię meczów bez przegranej. Warto jednak pamiętać, że w ostatnich dziesięciu spotkaniach (nie licząc meczu z Lechem) Legia zdobyła 18 punktów na 30 możliwych. To wynik jedynie przyzwoity, lecz jak widać – wciąż niewystarczający, by całkowicie oddalić widmo walki o utrzymanie.

Szkoda, że Legia pod rządami Dariusza Mioduskiego konsekwentnie buduje swoją historię nie trofeami, a kolejnymi kompromitacjami – na czele z najwyższą w historii ligową porażką z Lechem Poznań.

2. Bez przesady

Nie rozumiem czerwonej kartki dla Rafała Augustyniaka. Owszem, sytuacja wyglądała groźnie, ale spójrzmy na to chłodno, co on miał zrobić z nogą w tym ułamku sekundy? „Wyparować”? Nie było realnej możliwości uniknięcia kontaktu. To nie było wejście z premedytacją ani akcja typu DOGSO, dlatego żółta kartka wydaje się tu decyzją dużo bardziej adekwatną niż wyrzucenie z boiska.

Natomiast cała ta sytuacja to klasyczny przykład tego, jak Legia sama wpędza się w problemy. Wszystko zaczyna się wcześniej - od Elitima. Kolejny raz podejmuje niepotrzebne decyzje, robi zbędne kółko i zagrywa niedokładnie do Augustyniaka. To jest moment, w którym można było po prostu zagrać prościej i szybciej.
Ale też Augustyniak nie jest tu bez winy. Podszedł do tej piłki zbyt spokojnie, jakby miał więcej czasu niż w rzeczywistości. A w takiej sytuacji trzeba reagować natychmiast albo opanować, albo wybić, bez kombinowania.

I właśnie od takich detali zaczynają się największe problemy Legii. Nie od pecha, nie od sędziów, tylko od prostych błędów technicznych i złych decyzji. Tu aż się prosiło o bezpieczne rozwiązanie, jakim by był przerzut do Pankova albo wybicie piłki do przodu. Zamiast tego mamy stratę, chaos i kontrowersję z kartką.

3. Słownik

Chciałbym pokrótce przedstawić dwa pojęcia, bardzo istotne w piłce nożnej, zwłaszcza w grze obronnej.

Pierwszym z nich jest spalony. W uproszczonej wersji, zgodnie z przepisami gry („Laws of the Game”) opracowanymi przez IFAB, oznacza on sytuację, w której zawodnik znajduje się bliżej linii bramkowej przeciwnika niż piłka i przedostatni zawodnik drużyny przeciwnej w momencie podania piłki przez partnera. Samo ustawienie nie stanowi jednak wykroczenia – spalony jest odgwizdywany dopiero wtedy, gdy zawodnik bierze aktywny udział w grze (np. próbuje zagrać piłkę, przeszkadza rywalowi lub czerpie korzyść z tej pozycji).

Drugim pojęciem jest tzw. „łapanie na pułapkę ofsajdową”. Tego terminu nie znajdziemy wprost w przepisach, ponieważ ma on charakter taktyczny. W skrócie oznacza zagranie obrony polegające na celowym przesunięciu linii defensywnej do przodu w momencie podania, aby pozostawić zawodnika drużyny przeciwnej na pozycji spalonej. Kluczowe słowo: linia. Wszyscy muszą zrobić to razem.

Po przytoczeniu tych dwóch definicji można łatwo domyślić się, do kogo się odnoszę. Oczywiście do Pawła Wszołka. Dlaczego? Wystarczy spojrzeć na dwie sytuacje poniżej.

Przy bramkach Lecha Poznań (na 2-0 i 4-0) widać to jak na dłoni. Cała linia obrony próbuje wyjść i złapać rywala na spalonym, a Wszołek… zostaje. Łamie linię, psuje ustawienie i de facto „trzyma” przeciwnika w grze. O ile pojedynczy błąd można jeszcze zrozumieć, o tyle powtórzenie go w podobnej sytuacji trudno już usprawiedliwić.

Tu nie chodzi o skomplikowaną taktykę, tylko o absolutne podstawy. Jeśli decydujesz się na pułapkę ofsajdową, to albo wychodzisz razem z resztą, albo w ogóle jej nie robisz. Nie ma półśrodków. Panie Pawle, warto wrócić do podstaw - nawet tych najbardziej elementarnych - i przełożyć je na boisko. W przeciwnym razie takie sytuacje będą się powtarzać, a ich konsekwencje, jak widać, są bardzo kosztowne.

4. Człowiek pomyłka

Kiedy czerwoną kartkę zobaczył Rafał Augustyniak, wydawało się dość oczywiste, że zaraz poleci zmiana taktyczna - zejście jednego z ofensywnych i wejście trzeciego stopera. Mimo to decyzja zaskoczyła wszystkich: z boiska zszedł Rafał Adamski.

To jest moment, który trudno obronić. Bo skoro grasz w dziesięciu i z góry zakładasz, że będziesz funkcjonował głównie w kontrze, to potrzebujesz mobilności, szybkości i dynamiki z przodu. Czyli dokładnie tego, co daje Adamski, a nie tego, co oferuje Mileta Rajović.

Umówmy się: Rajović to napastnik statyczny, ciężki w poruszaniu i - co najważniejsze - bez realnych atutów, które pomagają drużynie grającej w osłabieniu. Te wszystkie argumenty o wygrywaniu główek czy pomocy przy stałych fragmentach brzmią dobrze tylko w teorii. W praktyce niewiele z tego wynika.
Wystarczy spojrzeć na liczby. Adamski - 22 minuty, jedna próba pojedynku i jedna przegrana. Rajović - 90 minut, pięć wygranych pojedynków na jedenaście. Niby coś robił, ale to tylko część obrazu.

Znacznie więcej mówi liczba strat i gra przy piłce. Adamski stracił pięć piłek i miał 40% celnych podań (2/5). Rajović? Osiemnaście strat - najwięcej w całym zespole - i 50% celnych podań (10/20). Tuż za nim Kamil Piątkowski z czternastoma stratami.

I to jasno pokazuje jedną rzecz: jeśli ktoś liczył, że Rajović pomoże utrzymać piłkę albo da drużynie oddech w ofensywie, to się po prostu pomylił. On tej piłki nie utrzymywał, on ją oddawał. Regularnie.

Dlatego tym bardziej nie rozumiem, jak to możliwe, że praktycznie w każdym meczu gra pełne 90 minut. To już nie jest kwestia jednego słabszego występu, to jest powtarzalny schemat. Sporadyczne „wyskoki” nie mogą przesłaniać tego, że przez większość czasu jego obecność na boisku jest… bierna.

Rozumiem profil napastnika, jaki preferuje trener, czyli wysoki, silny, walczący, pomagający w defensywie. Tylko że to musi iść w parze z jakością. A jeśli tej jakości przez wiele meczów nie ma, to cierpliwość przestaje być zaletą, a zaczyna wyglądać jak upór.

I w pewnym momencie pojawia się pytanie, czy to dalej jest wiara w zawodnika, czy już zwykła niechęć do przyznania się do błędu. Bo na dziś wygląda to tak, jakby wszyscy czekali, aż ktoś po prostu „nabije” Rajovicia piłką i ona wpadnie do siatki. A to nie jest plan na grę, tylko liczenie na przypadek.

5. Gleba

To, co szczególnie rzucało się w oczy w meczu z Lechem Poznań, to nietypowo duża liczba poślizgnięć i upadków zawodników Legii na murawie. I trudno jednoznacznie powiedzieć, czy to kwestia złego doboru obuwia (choć Kamil Piątkowski temu zaprzecza), czy raczej problemu z koncentracją albo adaptacją do warunków, ale skala tych „gleb” była po prostu irytująca.

Najczęściej dotyczyło to właśnie Piątkowskiego, ale swoje epizody mieli też Patryk Kun czy Elitim.

Jedna z takich sytuacji mogła skończyć się bardzo źle, po upadku Piątkowskiego Lech Poznań miał niemal stuprocentową okazję, ale Mikael Ishak nie wykorzystał sytuacji, a jego strzał dobrze obronił Otto Hindrich.

I to jest właśnie problem: takie błędy mogą się zdarzyć raz, ale nie w takiej liczbie i nie w takim klubie jak Legia Warszawa. To nie powinno wyglądać jak mecz na śliskim orliku, tylko jak profesjonalne spotkanie na najwyższym poziomie rozgrywkowym.

Dlatego niezależnie od przyczyny, czy to kwestia butów, nawierzchni, czy głowy, musi to szybko zostać wyeliminowane. Bo przypomina się od razu sytuacje, które w profesjonalnej piłce nie powinny mieć miejsca, jak choćby problemy z doborem sprzętu u Daniela Chimy Chukwu.

6. Mecz o życie

Do końca sezonu zostały jeszcze cztery mecze, ale trudno mieć wątpliwości, że piątkowe starcie z Widzewem Łódź przy Łazienkowskiej to mecz o wszystko. Legia Warszawa wciąż balansuje nad strefą spadkową do I ligi, a taki scenariusz mógłby całkowicie zmienić klub i wcale nie musi to być zmiana na lepsze.

Bo trzeba powiedzieć wprost: nawet ewentualny spadek nie musi oznaczać żadnego „resetu” na górze. Trudno zakładać, że właściciel odejdzie, a narracja o „wielkim klubie” nadal może żyć własnym życiem, nawet jeśli rzeczywistość będzie zupełnie inna. Momentami wygląda to bardziej jak sen o wielkości, z którego ktoś nagle wypada i budzi się w zupełnie innym miejscu.

I właśnie to jest najbardziej niepokojące. Bo nawet w klubie o takiej skali nie powinno dochodzić do sytuacji, w której do ostatnich kolejek sezonu kibice muszą nerwowo patrzeć w tabelę i liczyć punkty, zastanawiając się, czy to jeszcze Ekstraklasa, czy już walka o powrót z zaplecza.

Piątkowy mecz nie będzie zwykłą kolejką. To jest spotkanie, które definiuje cały sezon. I od tego, jak Legia do niego podejdzie, zależy nie tylko wynik, ale też dalszy kierunek sportowy i organizacyjny.

Nie da się budować niczego na ciągłych błędach, chaotycznych decyzjach i życzeniowym myśleniu, że „jakoś to będzie”. Nawet jeśli ktoś próbuje sprzedawać narrację o serii zwycięstw i spokojnym finiszu, to boisko brutalnie to weryfikuje.

I właśnie dlatego ten mecz trzeba zagrać nie jak „kolejny”, tylko jak finał. Bo w przeciwnym razie może się okazać, że ten sezon nie skończy się ulgą, tylko jeszcze większym chaosem, niż ten, który już teraz wszyscy oglądają.

Kamil Dumała