Komentarz: Kibice to nie naiwniacy. Czas na prawdę

Dziś światło dzienne ujrzała wypowiedź dyrektora sportowego Frediego Bobicia, w której zamiast szczerego przedstawienia sytuacji dostaliśmy kolejną dawkę korporacyjnego bełkotu, mającego niewiele wspólnego z rzeczywistością. Materiał wideo, który – jak rozumiem – miał wyjaśnić odejście jednego z największych talentów akademii, stał się kolejnym przykładem tego, jak bardzo klub rozmija się z realiami.

Gdy wysłuchałem wypowiedzi dyrektora sportowego dotyczącej transferu Jana Leszczyńskiego, najpierw się uśmiechnąłem, a chwilę później zrobiło mi się zwyczajnie smutno. Legia po raz kolejny sama podkłada sobie nogę. Nie przez sam transfer – choć i to można oceniać różnie. Z jednej strony trzy miliony euro plus bonusy za zawodnika bez większego doświadczenia to nie jest zła kwota. Z drugiej jednak – biorąc pod uwagę jego potencjał i sytuację w kadrze – za rok można było uzyskać zdecydowanie więcej, być może nawet kwotę porównywalną do tej uzyskanej za Jana Ziółkowskiego.

Klub tłumaczy to jednak w sposób pokrętny, jakby była to część długofalowego planu. A przecież wszyscy doskonale wiemy, w jakiej sytuacji finansowej znajduje się Legia i czyja to wina. Brakuje pieniędzy na bieżące funkcjonowanie pierwszego zespołu, bo Dariusz Mioduski popełnił mnóstwo błędów odkąd został samodzielnym właścicielem klubu. Właśnie dlatego z Legii odeszło już kilka ważnych postaci z poprzedniego sezonu. Właśnie dlatego, żeby ratować sytuację „tu i teraz”, sprzedawani są nawet zawodnicy z marginalnym doświadczeniem w pierwszej drużynie, a czasem tacy, którzy nie zdążyli w niej praktycznie zaistnieć, jak choćby Mateusz Lauryn. Dając tym samym do zrozumienia młodym i zdolnym, by szybko uciekali z tego okrętu, który przy takim zarządzaniu niedługo może spotkać na dnie Titanica.

I właśnie dlatego najbardziej irytuje nie sama sprzedaż Leszczyńskiego, lecz próba przedstawienia jej jako kolejnego elementu jakiejś strategii. Kibice naprawdę nie są naiwni. Widzą, co dzieje się wokół klubu. I coraz mniej wierzą w historie opowiadane przed klubową kamerą.

Dlatego słuchając, że negocjacje z Borussią przebiegły bardzo dobrze, trudno jest zachować stalowe nerwy. A jak miały przebiec?! To Borussia negocjowała z pozycji siły. Legia negocjowała z pozycji klubu, który potrzebuje pieniędzy bardziej niż kolejnego utalentowanego wychowanka. To Legia od miesięcy funkcjonuje pod ogromną presją finansową i każdy wpływ do klubowej kasy ma dziś znaczenie. Tak wygląda rzeczywistość i nie ma sensu udawać, że jest inaczej, bo do takiego stanu doprowadził klub właściciel.

I właśnie tego najbardziej brakuje - zwykłej szczerości. Naprawdę ktoś jeszcze wierzy, że kibice nie wiedzą, dlaczego doszło do tego transferu? Przecież wszyscy zdają sobie sprawę, że była to najlepsza decyzja z punktu widzenia klubowego budżetu tu i teraz. Wiemy również, że sprzedaż zawodnika, który dopiero wchodził do pierwszego zespołu, była znacznie łatwiejsza niż znalezienie kupca na piłkarzy z wysokimi kontraktami i niewielką wartością rynkową.

Nie oszukujmy się również w innej ważnej kwestii. Gdyby Jan Leszczyński został w Legii, jego szanse na regularną grę u Marka Papszuna i tak byłyby niewielkie. Patrząc na dotychczasowe decyzje trenera trudno uwierzyć, że Jan Leszczyński miałby realną szansę na regularną grę. Papszun od lat znacznie chętniej ufa doświadczonym zawodnikom niż wychowankom, nawet jeśli ci drudzy uchodzą za jednych z największych talentów akademii. Tym bardziej nie ma sensu tworzyć narracji, że klub z pełnym przekonaniem rezygnuje z jednego ze swoich największych talentów. To nie była decyzja klubu, który realizuje strategię. To była decyzja klubu, który łata kolejną dziurę w budżecie.

I właśnie dlatego ten materiał wideo wywołał tyle emocji. Nie tylko dlatego, że Jan Leszczyński odszedł do Bundesligi. Kibice rozumieją, że takie transfery są częścią współczesnego futbolu. Problem w tym, że po raz kolejny próbuje się sprzedać wersję wydarzeń, która rozmija się z tym, co od miesięcy widzą na własne oczy. A zaufania nie odbudowuje się takimi wypowiedziami. Odbudowuje się je prawdą. Nawet jeśli jest niewygodna.

Dlatego zamiast kolejnych materiałów PR-owych chciałbym w końcu usłyszeć odpowiedzi na pytania, które naprawdę interesują kibiców.
- Kiedy klub realnie planuje się wzmocnić?
- Kiedy możemy spodziewać się transferów, które rzeczywiście podniosą poziom sportowy drużyny. który jest bardzo niski?
- Co z zawodnikami, którzy od miesięcy pozostają poza pierwszym zespołem, a nadal obciążają budżet płacowy?
- Ilu jeszcze młodych piłkarzy trzeba sprzedać, żeby Legia mogła spokojnie funkcjonować?
- O co realnie Legia chce powalczyć w przyszłym sezonie, patrząc na to, że poziom sportowy drużyny jest słaby?
- Czy to naprawdę są pytania, na które kibice nie zasługują poznać odpowiedzi/

Nikt nie oczekuje, że klub odkryje wszystkie swoje karty. Ale oczekujemy uczciwości. Bo dziś największym problemem nie jest brak informacji. Problemem jest to, że zamiast konkretów dostajemy kolejne okrągłe zdania, z których nie wynika absolutnie nic. Bo jeśli kibice mają być traktowani jak partnerzy wtedy, gdy kupują karnety i koszulki, to powinni być nimi również wtedy, gdy klub przeżywa kryzys i chcą otrzymać odpowiedzi na ważne pytania.

Najbardziej zastanawiające jest jednak to, że nawet klubowe komunikaty wzajemnie sobie przeczą. Z jednej strony słyszymy od trenera, że Jan Leszczyński nie jest jeszcze gotowy do gry na odpowiednim poziomie. Z drugiej dyrektor sportowy przekonuje, że mówimy o zawodniku z ogromnym talentem, który ma potencjał, by grać w Bundeslidze. Trudno zrozumieć, która z tych wersji jest prawdziwa.

I właśnie takie sprzeczności najbardziej uderzają w wiarygodność klubu. Nie dlatego, że kibice nie rozumieją sprzedaży młodych zawodników. Rozumieją ją doskonale. Problem w tym, że po raz kolejny próbuje im się sprzedać historię, w którą coraz trudniej uwierzyć.

A wraz z każdą taką historią Legia traci coś znacznie cenniejszego niż kolejnego utalentowanego piłkarza. Bo zaufanie kibiców nie znika po jednym słabym sezonie. Ono znika wtedy, gdy po raz kolejny słyszą, że białe jest czarne, a oczywiste fakty próbuje się przykryć kolejną dobrze brzmiącą historią.

Kamil Dumała