#FELIETON

Grudzień 2025. Kończy się rok, który w historii Legii Warszawa powinien mieć dopisaną wyraźną notatkę: „Pod żadnym pozorem nie powtarzać w domu”. I nie dlatego, że wszystko poszło źle — to zbyt łagodne. Poszło źle absolutnie wszystko, co tylko mogło pójść źle. Od stycznia do grudnia oglądamy spektakl pomyłek, złudnych nadziei, błędnych decyzji i jeszcze gorszych występów na boisku.

Ostatnie działania na polu sportowo-organizacyjno-transferowym to jakiś nieśmieszny żart z kibiców. Brak dyrektora sportowego – czyli osoby, która przecież przez ostatnie lata odpowiadała za całokształt działań sportowych – sam się komentuje. Wielu obserwatorów od dawna widzi, na których pozycjach zespół pilnie potrzebuje wzmocnień – i co? Mija siedem tygodni od zakończenia rundy jesiennej, okres przygotowawczy się skończył, a klub nie potrafi zakontraktować żadnego klasowego nowego napastnika, jednocześnie pozbywając się z szerokiej kadry aż trzech zawodników. Na ten moment, trzy dni przed kolejnym meczem o punkty, do wyboru mamy dwóch nominalnych atakujących – Marca Guala i Tomasa Pekharta, którzy w obecnych rozgrywkach Ekstraklasy łącznie zdobyli cztery bramki! Jak w tej sytuacji można poważnie traktować rządzących klubem?

Wraz z końcem grudnia wygasa kontrakt Jacka Zielińskiego z Legią Warszawa. Trzyletnia posada na stanowisku dyrektora sportowego przyniosła wiele chwil radości, jednak jeszcze więcej rozczarowań.

W ostatnich tygodniach przez Legię przetoczyła się istna nawałnica. W ślad za coraz gorszymi wynikami na światło dzienne wypłynęły zakulisowe wydarzenia i rozmaite plotki. Dodatkowo we wtorek trener pierwszej drużyny usłyszał zarzuty prokuratorskie. Od kilku tygodni kibice domagają się głów. W związku z tym w klubowych gabinetach doszło do spotkań na najwyższych szczeblach...

Sezon ligowy jeszcze się nie skończył. Tymczasem przy Łazienkowskiej 3 już podjęto próbę jak najmniej bolesnego zamknięcia tego, co się dopiero kończy, przekierowując dyskusję kibiców oraz dziennikarzy na to, co ma się dziać w kolejnym sezonie. Codziennie zasypywani jesteśmy kolejnymi nazwiskami piłkarzy, którymi ponoć interesuje się Legia, padają nawet kwoty, które stołeczny klub wyda na wzmocnienia latem. Ale zaraz, zaraz... stop! Nie da się tak łatwo uciec od tego, czego świadkami byliśmy w ostatnich miesiącach.

Legia wypuszcza już sygnały, że nie przedłuży kontraktu z Josue, niemal 34-letnim kapitanem drużyny. Możemy więc wkrótce spodziewać się kolejnych przecieków z klubu, o tym jak fatalnym kolegą był Portugalczyk, jak rozwalał atmosferę w szatni. Wiele opisał już Łukasz Olkowicz w „Przeglądzie Sportowym” w ramach cyklu „Legia w czyśćcu”.

Klub piłkarski można porównać do organizmu człowieka. Jeśli pewna część ciała albo organ ma jakiś defekt bądź nie działa, jak powinien przenosi się ten dyskomfort na inne. Czasem coś w plecach skrzypi, tu ząb zaboli, kolano wygnie się nie w tę stronę co trzeba i czeka nas znów wizyta u lekarza. Podobnie jest w Legii, gdzie co jakiś czas dyrektor sportowy czy prezes zamieniają się w doktora i przepisują nowe leki, w postaci roszad trenerskich i transferów. Najczęściej niedziałającą rzecz najlepiej wymienić na nową, rzadko udaje się wzmocnić lub uleczyć. Tak dzieje się w klubie z Łazienkowskiej już od kilku lat i nic się nie zmienia. Stabilizacja kończy się rewolucją, a ta kolejna czeka na już w najbliższe lato.

Zastąpienie Kosty Runjaicia Goncalo Feio oznacza kolejną (któraż to już?) rewolucję w Legii Dariusza Mioduskiego. Być może nawet kolejną konieczną, ale na zdrowy rozsądek, nie dającą przesłanek na powodzenie. Dająca za to kibicom znów nadzieję, że będzie lepiej i pozwalającą wyczekiwać cudownej przemiany. Co oznacza wybór Goncalo Feio?

Legia zwolniła Kostę Runjaica. Nie zdążyliśmy się nawet jeszcze zastanowić, czy to dobry ruch, a już wyciekło nazwisko jego następcy. I poruszyło całą piłkarską Polskę, bo Goncalo Feio, to tyleż dobry trener, co trudny człowiek. Dlaczego doszło do tej zmiany i jak ocenić Feio?

Przegrać w 1/16 finału Ligi Konferencji oczywiście można, ale przegrać w dwumeczu 2-6 z zespołem, który na dobrą sprawę jeszcze nie zaczął szykować się do sezonu to kompromitacja. Tym większa, że wielopłaszczyznowa, tak w samej rywalizacji z Molde FK, przygotowań do całej rundy, jak i funkcjonowania pionu całego klubu.

Kacper Tobiasz zawalił Legii mecz w Molde. To zdanie jest oczywiście prawdziwe. Tobiasz popełnił ogromne błędy przy drugim i trzecim golu, a powinien był też lepiej się zachować przy pierwszej bramce. W tzw. legijnym internecie zawrzało. 21-latek został tak wściekle zaatakowany przez kibiców Legii, zupełnie jakby specjalnie doprowadził do utraty bramek.

W Turcji Legia przygotowuje się do drugiej części sezonu. Jest słońce, ciepełko sprzyja dobrym nastrojom. Kacper Tobiasz jest przekonany, że zespół zdobędzie mistrzostwo, nowo pozyskany Ryoya Morishita stał się maskotką drużyny, a prezes robi pompki. Gdzieś poza głową zostaje dziewięciopunktowa strata do Śląska, ale przede wszystkim utrata kluczowego zawodnika.

Celowo zaczynam od prowokacyjnego tytułu. Nie mam powodów, by cieszyć się z tego, że Legia wpadła w dołek, ale jednocześnie zdaję sobie sprawę, że prędzej czy później musiało to nastąpić. Było to po prostu nieuniknione i jedyną niewiadomą było, kiedy to się stanie. Dlaczego? Ponieważ w pewnym momencie suma szczęścia musi się zrównoważyć. Przez wiele miesięcy drużyna Kosty Runjaicia była na fali wznoszącej - zdobyła dwa trofea po rzutach karnych, awansowała do fazy grupowej europejskich pucharów po serii niesamowitych meczów i... rzutach karnych.

W Legii „nigdy nie jest tak dobrze, ani tak źle, jak może się wydawać” – tak w kwietniu 2019 ocenił stan klubu ówczesny trener, Aleksandar Vuković. Trudno nie zgodzić się z tymi słowami, chociaż sezon 2022/2023 pokazał, że w przyszłość można patrzeć z pewną dozą nadziei. Zapraszam do zapoznania się z tekstem, w którym postaram się nakreślić rzeczywistość, w jakiej aktualnie się znajdujemy. Czasami będziemy cofać się w przeszłość, bo bez niej trudno odnieść się do teraźniejszości.

W ostatnich dniach ukazały się dwa wywiady z najważniejszymi obecnie osobami w klubie: wiceprezesem Marcinem Herrą i dyrektorem sportowym Jackiem Zielińskim. Piszę „najważniejszymi”, bo skoro prezes Dariusz Mioduski woli udawać, że go nie ma, to niech tak będzie. W każdym razie obie rozmowy były bardzo ciekawe nie tylko ze względu na słowa, które w nich padły, ale też wnioski, jakie można wyciągnąć.

Legia wygrała z Wartą 1-0, zachowała pozycję wicelidera, ale uwaga fanów skupiła się głównie na kolejnym słabym występie warszawian, w efekcie którego irytacja zaczyna zmieniać się w złość. A swoje dorzucił także Kosta Runjaić, który na pomeczowej konferencji zaatakował dziennikarza legijnego serwisu za to, że wykonuje swoją dziennikarską pracę. Skąd te nerwy? I po co?

W środę Artur Boruc oficjalnie zakończył piłkarską karierę. W Legii rzadko mamy okazję pożegnać idola, zwykle odejścia ważnych dla kibiców piłkarzy wyglądały słabo. Tym razem było inaczej. Lepiej. Zupełnie ładnie. I to nawet mając na uwadze zamieszanie związane z organizacją tego spotkania.

Stopy procentowe nieustannie w górę, ceny szaleją, kryzys jak malowany, a tymczasem na Legii wreszcie jakby powiało optymizmem. Zespół został wzmocniony, zauważalnej poprawie uległy działania marketingowe, a nawet nowe stroje nie wzbudzają kontrowersji. Czy zatem po pięciu latach rządów Dariusza Mioduskiego doczekamy się w końcu normalności?

Legia prowadzi kolejną przebudowę składu, ba, po pięciu latach frywolnych rządów, prezes zapowiedział wręcz wylanie fundamentów. Do jednej z najważniejszych zmian dojdzie w bramce. Ale tylko pozornie, choć dziś nie o tym.

"(...) to jest taki sezon, w którym uda nam się zbudować fundamenty na kolejne lata. I Legia, zaczynając od przyszłego roku, będzie rosła w siłę. Jestem o tym głęboko przekonany" – powiedział niedawno właściciel Legii w wywiadzie dla meczyki.pl. Oznacza to, że Legia znów jest w przebudowie i nad jej głową wisi kolejna wizja. Tylko czy na tym placu budowy przy Łazienkowskiej w końcu jest konkretny „Bob Budowniczy”?

Kiedy w grudniu ubiegłego roku prezes Dariusz Mioduski w #LegiaTalk na Twitterze powiedział, że „nie można zmarnować dobrego kryzysu” raczej nie wiedział, że będą to prorocze słowa. Zakończony sezon był pełnym lekcji i nauki dla wielu osób w klubie, ale także i dla nas dziennikarzy i kibiców.

„O tym kim jesteśmy nie świadczy wykształcenie, majątek, wygląd, talent, ale...to jak traktujemy drugiego człowieka.” Banalne rozpoczęcie tekstu prawda? Jednak porusza on bardzo ważną kwestię, która w ostatnich latach, a szczególnie w ostatnich tygodniach nasiliła się w stołecznym klubie. Kwestię szacunku.

Jest czerwiec 2017 r. Legia zdobywa mistrzostwo, Lech musi zadowolić się brązowym medalem, a Pogoń kończy na siódmym miejscu. Raków zaś wygrywa II ligę. Minęło pięć lat, Lech mistrzem, Raków przegrywa tytuł na ostatniej prostej, Pogoń cieszy się z trzeciego miejsca, a Legia...

„Uważam, może to nieskromne, ale subiektywne zdanie, że w Legii przeżywam syndrom wychowanka - zawsze jest to na poziomie niedoceniania” - powiedział trener Aleksandar Vuković w programie „Pogadajmy o piłce” na Meczyki.pl. No, i tak to właśnie u nas wygląda. A nawet jeszcze gorzej.

Rzadko zdarza mi się zirytować na porażkę Legii. Może dlatego, że w tym sezonie zdążyłem się już przyzwyczaić? Za nami 50 meczów, w których „Wojskowi” przegrali aż 22 razy, odnieśli tyle samo zwycięstw i sześciokrotnie zremisowali. Porażka w Szczecinie była jednak wyjątkowo frustrująca.

Ostatnie miesiące nie były dobrym czasem dla aktualnego właściciela Legii Warszawa Dariusza Mioduskiego, a ostatnie kilkanaście tygodni to prawdziwa kumulacja złych wydarzeń:

Kibice Legii, piłkarze i zapewne także władze żyją obecnie w dużej niepewności związanej z pytaniem: kto poprowadzi drużynę w rundzie wiosennej? Sytuacja w ligowej tabeli jest tragiczna i trudno spodziewać się, by do końca roku kalendarzowego uległa jakiejkolwiek poprawie.

Wszyscy doskonale wiemy, że Legia jest w dużym kryzysie i trudno szukać większych nadziei na to, że szybko uda się odbić od dna. Czas więc na zadanie kilku bardzo ważnych pytań, nie tylko dotyczących obecnego sezonu, ale także przyszłości warszawskiego klubu. W maju tego roku prezes Dariusz Mioduski w wywiadzie dla portalu „Natemat” powiedział: „Jak czasem czytam, że ‘Mioduski się nie zna na piłce’, to chętnie stanąłbym z taką osobą do konkursu wiedzy o znajomości futbolu. Ale takiej prawdziwej, nie z punktu widzenia piłkarza, który kiedyś grał, trenera, który kiedyś trenował czy historyka futbolu.” Długo się zastanawiałem, czy warto podjąć rękawicę i chyba nadszedł najlepszy moment, by poruszyć kilka bardzo ważnych kwestii. Nie będzie to typowy konkurs wiedzy o piłce, ale tekst, który mam nadzieję rozjaśni niektóre rzeczy i pozwoli niektórym osobom przemyśleć to i owo.

Za nami takie wystąpienie Dariusza Mioduskiego, że aż się prosiło, by wsiąść na walec i rozjechać prezesa i jego świtę. Ale teraz są sprawy ważniejsze. Drużyna Legii musi się w końcu wyrwać z matni. I to najlepiej dzisiaj.

10 porażek w 13 meczach, w tym siedem z rzędu, przedostatnie miejsce w tabeli, napięty kalendarz, bezstylowość, przedszkolne błędy w obronie. Czy Legii rzeczywiście grozi spadek z Ekstraklasy?