#PUNKTY PO MECZU

Każdy w życiu ma przynajmniej jednego prześladowcę. Ot, choćby w przedszkolu, jakiś gruby Bartek bez przerwy psuł nam nastrój. Tymczasem Legia w XXI w. ma już drugiego. Po legendarnej Odrze Wodzisław zostało tylko przykre wspomnienie, które jednak nie ginie dzięki zawodnikom z Termaliki. 3 mecze, 1 remis i 2 porażki – tak do niedzieli wyglądał bilans spotkań „Wojskowych” z niecieczanami. Nadzieje, że legioniści odniosą historyczny sukces były duże, ale też z tyłu głowy siedziały popucharowe obawy. Jak się okazało, w pełni uzasadnione.

Wspaniała przygoda w europejskich pucharach dobiegła końca. Legia zatrzymała się na Ajaxie Amsterdam, któremu z jednej strony nie była w stanie strzelić gola. Z drugiej zaś okazała się być od niego gorsza tylko o jedno trafienie. Wielu takie porażki bolą najbardziej, bo rywal, choć lepszy, wydaje się być tuż tuż. Cóż, to tylko sport.

I nie udało się dogonić do czołówki. Legioniści sensacyjnie przegrali z najgorszym w lidze Ruchem. Nie ma sensu silić się na oryginalność, ta porażka to prawdziwy cios. Najłatwiej byłoby powiedzieć, że w tym meczu „Wojskowym” zabrakło ambicji, ale to nieprawda. Paradoksalnie Legia nie zagrała przecież złego spotkania. A, że taki wynik jej nie przystoi? 0-3 w Niecieczy też nie przystało, a kto dziś o tym pamięta? Liczy się tylko efekt końcowy.

Legia po raz trzeci w ostatnich pięciu latach gra wiosną w europejskich pucharach. W skali Polski jest to osiągnięcie poza zasięgiem któregokolwiek przeciwnika. Dla "Wojskowych" staje się to powoli normalne. W 1/16 finału Ligi Europy po raz drugi przyszło nam się zmierzyć z Ajaxem i ponownie przed spotkaniem wydawało się, że nie stoimy na straconej pozycji. Przebieg pierwszej połowy dwumeczu potwierdził te prognozy.

Wróciła! Wprawdzie przerwa zimowa nie jest w ostatnich latach zbyt długa, ale chyba już wszyscy z wytęsknieniem wypatrywaliśmy terminu meczu w Gdyni. Po dwóch ciężkich zgrupowaniach wśród kibiców Legii panował pewien niepokój o formę drużyny, choć z obozu mistrzów Polski płynął spokojny przekaz – wszystko jest pod kontrolą. I było. Legia nad morzem nie zachwyciła, ale pewnie wygrała.

Real Madryt, Borussia Dortmund, Sporting Lizbona i Legia Warszawa rozklekotana i skonfliktowana z trenerem. Gdy wylosowano nam rywali w fazie grupowej Ligi Mistrzów trudno było o optymizm i wiarę w walkę choćby o 3. miejsce. A jednak daliśmy radę. Wystarczyło powierzyć zespół człowiekowi, który zna się na swojej pracy. Po prostu. W środę Legia udowodniła, że jest wielka i wygrała z renomowanym Sportingiem 1-0.

Piąta wygrana z rzędu w Ekstraklasie to seria, od której przyszło nam już odwyknąć. W ostatnich dwóch latach Legia bowiem grała zazwyczaj w kratkę i nie zawsze pokazywała, jak wielki ma potencjał. Teraz nie tylko zwycięża, ale cieszy pańskie oko kibiców stylem gry i efektywnością. Dość powiedzieć, że 4-1 w Białymstoku, czy 4-0 we Wrocławiu, to nie tyle dowód na skuteczność mistrzów Polski, co na ich łaskawość. W obu przypadkach powinni byli przecież wygrać wyżej.

Jeśli ledwie 3 dni po zwycięskim remisie z Realem Madryt przychodzi zespołowi grać przeciwko Cracovii, to trudno spodziewać się wielkiego meczu. Tymczasem "Wojskowi", do spółki z "Pasami" postanowili zaskoczyć wszystkich widzów i stworzyli nadspodziewanie dobre widowisko. Summa summarum Legia okazała się być lepsza o dwie bramki, dzięki czemu wygrała swoje trzecie z rzędu ligowe spotkanie.

Po wyjątkowym meczu i historycznym wyniku pozwolę sobie na osobisty wstęp. Po meczu nie wiedziałem co powiedzieć. Podparłem ścianę i stałem. Zbierałem myśli, moje tętno się wyrównywało. Legia zremisowała 3-3 z najbardziej monumentalnym klubem świata, mimo, że po pół godzinie przegrywała 0-2. To było coś nierealnie pięknego.

Zwycięstwo w Kielcach to był obowiązek Legii. Niektórzy zawodnicy chyba jednak znów zapomnieli, że nikt nie podaruje im punktów ze strachu. Opinia, że są najlepszą ekipą w Polsce ciągle pozostaje do udowodnienia na boisku, a na Ziemię powinna sprowadzać ich pozycja w tabeli. Z tym nadal jest kłopot, co pośrednio przyznał Aleksandar Vuković w pomeczowej rozmowie. Wszystko to nie zmienia faktu, że mistrzowie Polski byli drużyną znacznie lepszą od Korony i zasłużenie wygrali 4-2.

Legia kolejny raz w tym roku ograła Lecha i znowu zasłużenie udowodniła swoją wyższość. Nie ma przy tym znaczenia, że doszło do tego w kontrowersyjnych okolicznościach. Należy przy tym pamiętać, że ciąg zdarzeń zakończonych golem ze spalonego "Wojskowych" rozpoczął się od błędnej decyzji arbitra Marciniaka o rzucie karnym dla gości. Jakby jednak nie było odnieśliśmy bardzo ważne w kontekście powrotu do walki o tytuł, a przy tym prestiżowe zwycięstwo.

Przegrać z Realem 1-5 to żaden wstyd. Średnio raz w miesiącu ktoś tak z nimi przegrywa. Legia, mimo dotkliwej porażki, pokazała jednak, że jest dzielna. I choć koszt tej odwagi był wysoki, to warto było go ponieść, choćby po to, by móc skorzystać z doświadczeń, jakie dało to spotkanie. Takie mecze powinny być świętem. "Wojskowi" wzięli to sobie do serca i występ na Estadio Bernabeu celebrowali godnie.

Legia pewnie, choć zbyt skromnie, wygrała z Lechią 3-0. Był to więc udany debiut trenera Magiery przy Łazienkowskiej, a jeśli wspomnieć jeszcze o wyśmienitym stylu, w jakim tego dokonała oraz potencjale rywala z Gdańska, możemy mówić o znakomitym ligowym starcie nowego szkoleniowca.

Legia poleciała do Lizbony z nowym trenerem i nowymi nadziejami. Choć rzeczywiście wstydu nie było, to jednak mecz ten udowodnił, jak daleko jesteśmy sportowo w tyle względem rywali z europejskiej pierwszej ligi. Niesprawiedliwym byłoby pochwalić „Wojskowych” za postęp w grze względem starcia z Borussią, bo trudno wyobrazić sobie, by można było zagrać równie źle lub gorzej, ale odnotować trzeba: podopieczni Magiery wypadli znacznie lepiej niż przed dwoma tygodniami. Tyle, że znów zasłużenie przegrali.

Klasyk z udziałem największych ligowych rywali XXI w. nie zachwycił. Trudno było się zresztą tego spodziewać, bo Wisła i Legia solidarnie okopały się na dole tabeli. Gospodarze byli jednak w o tyle lepszej sytuacji, że kolejkę wcześniej złapali oddech po wygranej w ostatnich minutach z Piastem. Legioniści zaś nadziei upatrywali w debiucie tymczasowego szkoleniowca Aleksandara Vukovicia. Skończyło się na bezbramkowym remisie, z którego nikt nie może być zadowolony.

Przed meczem w Chorzowie na zwycięstwo w Ekstraklasie czekaliśmy niemal równo od miesiąca. Mimo tego legioniści pojechali na Śląsk w dobrych nastrojach i w pełni zmobilizowani. Klimat w drużynie poprawił się po awansie do Ligi Mistrzów i wylosowaniu atrakcyjnych rywali. Przed meczem mogliśmy być więc dobrej myśli. I nie zawiedliśmy się. Mistrzowie Polski wygrali pewnie, a przy tym grali lepiej niż ostatnio.

Po 21 latach Legia wróciła do Ligi Mistrzów i to jeden z dwóch pozytywów spotkania rewanżowego. Drugim jest uratowanie remisu w ostatnich minutach, ale trudno się z niego cieszyć, gdy rywalem są półamatorzy. Brak stylu, fatalne przygotowanie fizyczne i problemy wewnętrzne drużyny sprawiły, że nawet radość z długo oczekiwanej promocji do futbolowego raju finansowego była, delikatnie mówiąc, umiarkowana, a okrzyki radości przytłumiło gromkie „Legia grać, k… mać!”, skandowane przez cały stadion.

Legia poniosła drugą z rzędu ligową porażkę, a pierwszą u siebie. Grając w rezerwowym zestawieniu uległa wyraźnie beniaminkowi z Gdyni 1-3. Biorąc pod uwagę skład, w jakim wystąpił mistrz Polski wynik ten nie jest wielką sensacją. Ale również, patrząc na niską formę całego zespołu, nie można przejść nad nim do porządku dziennego i tłumaczyć go tylko Ligą Mistrzów. Jak również niedopuszczalne jest przerzucanie całej odpowiedzialności na zawodników. Ze względu na zamieszanie w drużynie, dziś „Punkty” tylko częściowo o samym meczu.

Legia wygrała swój pierwszy mecz 4. rundy eliminacji Ligi Mistrzów. W Dublinie pokonała mistrzów Irlandii 2-0 i do rewanżu przystąpi w komfortowej sytuacji. „Wojskowi” po raz kolejny zawiedli oczekiwania względem jakości swej gry, ale znów zrealizowali cel – wygrali wyraźnie i nie stracili gola. Sprawa jest jasna, po 20 latach znów zagramy w Lidze Mistrzów. Choć z graniem w piłkę mamy wielki problem.

Obrońcy Pucharu Polski odpadli już w pierwszym spotkaniu tych rozgrywek. Lepszym zespołem okazał się być Górnik Zabrze, spadkowicz z Ekstraklasy. Oczywiście po wypowiedziach prezesa Leśnodorskiego o ulgowym traktowaniu rywalizacji o PP można było się spodziewać porażki. Problem w tym, że mieli zagrać juniorzy, a nie zawodnicy I zespołu i to o uznanych nazwiskach. W dodatku „Wojskowi” prowadzili już 2-0, a pozwolili gospodarzom doprowadzić do dogrywki, by w niej stracić jeszcze jednego gola.

Czwarty z rzędu remis, z czego trzy ostatnie bezbramkowe, przy Łazienkowskiej z pewnością nie zadowala zarówno graczy, jak i kibiców Legii. Graczy, bo tracą pokaźne premie meczowe, a kibiców, bo mimo wszystko zaczynają już nerwowo zerkać w górę tabeli. Szkoda zwłaszcza straty punktów z Piastem, bo „Wojskowi” byli zespołem górującym kulturą gry nad rywalami, mającymi kilka stuprocentowych okazji, choć goście też odgryzali się jak mogli i zasłużyli na pochwałę za organizację gry.

No i po bólu. Legia bez większych kłopotów przebrnęła przez rewanżowe spotkanie z mistrzem Słowacji. Dwumecz został zdeterminowany przez wynik z Żyliny, gdzie „Wojskowi” wygrali 1-0. W Warszawie gospodarze skupili się na pilnowaniu zaliczki i cel osiągnęli. Dzięki korzystnym wynikom innych meczów zostaną rozstawieni w decydującej fazie eliminacji. Legia mistrzów na wyciągnięcie ręki?

Przegrywać 0-2 i wygrać 3-2, to nie tylko niecodzienny, ale i nie lada wyczyn. Poprzednio na wyjeździe Legia dokonała tej sztuki 5 lat temu, gdy pokonała w Moskwie Spartaka. W Ekstraklasie zaś miało to miejsce ponad 6 lat temu. Wówczas „Wojskowi” w analogicznej sytuacji ograli Lechię na jej terenie. Jednocześnie zwycięstwo w Płocku było premierowym dla trenera Hasiego w lidze. Co ważne, przyszło ono zasłużenie i po dobrym meczu.

Zawodnicy Legii mogą zameldować wykonanie zadania. Pojechali na Słowację po wynik, który nie będzie spędzał im snu z powiek przed rewanżem i taki osiągnęli. Trenczyn okazał się być takim, jakiego można było się spodziewać: młodzieńcza fantazja, polot i ... niewiele ponadto. Nawet w przeciętnej formie, w jakiej obecnie znajdują się "Wojskowi", udowodnili swą wyższość na terenie rywali.

Legioniści bez większych emocji wykonali plan i awansowali do III rundy eliminacji do Ligi Mistrzów. Przed dwumeczem w obozie „Wojskowych” panował spokój, ale zarówno ich forma, jak i postawa Chorwatów z Bośni sprawiły, że dwumecz nie był spacerkiem. Przeciwnie, był to trudny marsz w ciężkich buciorach.

„Z tobą przegrać to jak wygrać” – rzekł Ryszard Ochódzki do swojej byłej żony, po tym, jak wydawało się, że to ona go przechytrzyła. W przypadku sobotniego meczu Legii rzecz wygląda podobnie. Niby tylko remis, niby słaba druga połowa, ale mimo wszystko możemy odetchnąć. Ta drużyna potrafi grać bardzo fajnie w piłkę i są szanse, że będzie grała jeszcze lepiej.

Po doniesieniach ze zgrupowania w Austrii, po pogromie w Superpucharze i po późnych powrotach reprezentantów z Euro 2016 trudno było spodziewać się cudów w Bośni. Wprawdzie lokalni mistrzowie, to żadni wirtuozi, a co najwyżej średni poziom ekstraklasowy, to jednak wynik 1-1 powinniśmy przyjąć z pokorą, jako dobry punkt wyjścia przed rewanżem.

Kompromitacja Legii w Niecieczy pozostała bez echa. W klubie, jak i w samej drużynie nie było nerwowych ruchów. Jako, że Stanisław Czerczesow dysponuje szeroką kadrą, to w starciu przeciwko zabrzanom po prostu dał odpocząć zawodnikom, którzy zagrali słabo z Termalicą. W efekcie „Wojskowi” pewnie ograli czerwoną latarnię ligi 3-1, choć nie obeszło się bez kłopotów.

Kolejna porażka z klubem od 9 lat występującym w Poznaniu, kolejne zawiedzione nadzieje i zmarnowana szansa na odrobienie części strat do Piasta. Szkoda tym bardziej, bo legioniści nie dali specjalnie pograć przeciwnikom. Poza pierwszymi 10 minutami gracze z Wielkopolski właściwie nie zagrozili „Wojskowym”, a potem błyszczał już tylko ich bramkarz. Natomiast ekipa Czerczesowa często stwarzała sobie dogodne sytuacje bramkowe i koncertowo je marnowała. Czego zabrakło? Większej jakości. W każdej formacji.

Legia zmarnowała okazję na powrót do gry o wyjście z grupy Ligi Europy i tylko zremisowała z Brugią 1-1. Szanse jeszcze są, ale awansować będzie niezwykle trudno. Bardziej niż wynik martwi styl gry „Wojskowych”. Na tle przeciętnego w europejskiej skali zespołu wypadli bowiem blado. Bardzo słabo zagrali zwłaszcza przed przerwą, a po niej tylko niewiele lepiej.