#PUNKTY PO MECZU

W niedzielę przy Łazienkowskiej legioniści równocześnie podtrzymali tradycję i przełamali złą passę. Tradycję, bo Legia wygrała wszystkie spotkania z Cracovią od czasu jej powrotu do Ekstraklasy w 2013 r. Przełamanie, bo nasi zawodnicy nie wygrali w ligowym meczu u siebie od ponad 2,5 miesiąca. Spotkanie było popisem dwóch graczy – Nemanji Nikolicia i Tomasza Jodłowca. Pierwszy strzelił trzy gole, wszystkie po podaniach drugiego. A wszystko to pod batutą (nie mylić z batem) debiutującego w Legii szkoleniowca Stanisława Czerczesowa.

Obrońcy Pucharu Polski rozbili kolejnych pretendentów. Tym razem padło na Lechię Gdańsk, która została odprawiona z bagażem czterech goli, przy jednym zdobytym. Trzeba jednak przyznać gościom, że bardzo ułatwili zadanie naszym zawodnikom. Nie tylko fatalnie bronili, ale byli też kompromitująco nieskuteczni.

Nakręcana w mediach i sieci spirala nerwowości po ostatnich wynikach oraz formie Legii sprawiła, że do mecz w Chorzowie zapowiadał się na bardzo ciężkie spotkanie. Nagle słaby Ruch zaczął być anonsowany jako groźny rywal i wielu obserwatorów zapowiadało wygraną „Niebieskich”. Na szczęście legionistom udało się od tego wszystkiego odciąć i przełamać. Wygrali pewnie i wysoko.

Jak się meczu nie da wygrać, to trzeba go zremisować. To też udało się Legii. Problem w tym, że było to już czwarte z rzędu ligowe starcie bez wygranej. Ostatni raz cieszyliśmy się z trzech punktów niemal miesiąc temu, a ze względu na przerwę w rozgrywkach przyjdzie nam jeszcze poczekać na kolejny triumf. Oby tylko do spotkania z Zagłębiem. W Białymstoku zaś zagraliśmy fatalnie.

Legia wygrała wszystkie mecze eliminacyjne do Ligi Europy i zasłużenie zagra w fazie grupowej. Również w dwumeczu z 4. ukraińską siłą była lepsza, choć w rewanżu sama niepotrzebnie skomplikowała sobie sytuację. To było dziwne spotkanie. Niby „Wojskowi” nie pozwolili rozwinąć gościom skrzydeł, niby mieli sytuację pod kontrolą, ale czuło się, że wystarczy jeden moment nieuwagi i może zrobić się ogromny problem. W związku z tym niemal do końca nieco niepokoiliśmy się o końcowe rozstrzygnięcie.

Legia niespodziewanie uległa Koronie 1-2 i było to premierowe zwycięstwo kielczan w Warszawie. Nawet kieleccy dziennikarze niedowierzali i przypominali, że przy Łazienkowskiej zagrała najsłabsza Korona w historii jej potyczek z Legią. Mimo tego, to podopieczni trenera Brosza byli górą.

Legia zrobiła przedostatni krok do zrealizowania jednego z dwóch podstawowych celów w bieżącym sezonie, tj. awansu do Ligi Europy. Zoria Ługańsk potwierdziła wprawdzie, że przedmeczowe obawy o losy tej rywalizacji były w pełni uzasadnione, ale i legioniści udowodnili swoją wartość. Udowodnił też trener Berg, który dobrze zestawił skład i taktykę. Warto jednak pamiętać, że na razie prowadzimy jedynie do przerwy. Ukraińcy z pewnością powalczą jeszcze w rewanżu.

Gdy zespół nie wygrywa dwóch ligowych meczów z rzędu, to już nie sposób mówić o wypadku przy pracy. Zaczęła szwankować skuteczność, pojawiły się błędy w obronie i mamy tylko 1 punkt po dwóch ostatnich kolejkach. Słabiutko, a co gorsza nie sposób znaleźć usprawiedliwienie dla takiego stanu rzeczy.

Spokojny środowy wieczór na Lubelszczyźnie przyniósł Legii zasłużony awans do kolejnej rundy rozgrywek o Puchar Polski. Trener Berg zaryzykował i zestawił „jedenastkę” głównie z dublerów, a na ławce trzymał zawodników, których oszczędzał na najbliższe mecze w Ekstraklasie i Lidze Europy. Eksperyment się powiódł, legioniści powtórzyli wynik z meczu ligowego, choć wsparcie odwodów było konieczne.

W najciekawszym meczu 4. kolejki Ekstraklasy Legia zremisowała z Wisłą 1-1. Spotkanie było anonsowane jako hit kolejki i spełniło oczekiwania. Mimo pustynnego upału, oba zespoły grały z werwą, stwarzały sobie sytuacje. Należy przy tym oddać Wiśle, że bardzo dobrze przygotowała się do starcia z naszym zespołem i, zwłaszcza w I połowie, przez dłuższy czas prowadziła grę.

W spacerowym tempie, ale bez żadnych nerwów, legioniści ograli w rewanżu swych albańskich przeciwników. „Wojskowi” ani przez chwilę nie stracili kontroli nad meczem. Na spokój w grze największy wpływ miał oczywiście walkower orzeczony na korzyść drużyny Berga, ale i świadomość siły całego zespołu.

Wygrana w szóstym z siedmiu meczów sezonu 15/16. Bilans bramkowy 18-5. Nawet klęska w inauguracyjnym spotkaniu o Superpuchar nie zaciemnia nam obrazu. Legia jest w formie. Pokazała to również przeciw Górnikowi Łęczna. Na Lubelszczyźnie wygrała pewnie i ze spokojem, choć do większego wysiłku zmusiła się tylko w I połowie.

Gdy zespół wygrywa 5-0, to trudno silić się na oryginalność - on po prostu miażdży rywala. I legioniści rzeczywiście zmietli z boiska gości z Bielska-Białej. Co najważniejsze, dokonali tego bez szczególnego wysiłku. W piłkę na poważnie pograli raptem przez 45 minut. Potem, podobnie jak w Botosanach, uważali głównie, by się za bardzo nie zmęczyć i nie doznać urazu. Niejako więc przy okazji dołożyli jeszcze dwa gole.

Zgodnie z przewidywaniami legioniści pewnie rozprawili się w dwumeczu z ósmą ekipą rumuńskiej ligi. Zwycięstwa 1-0 i 3-0 nie pozostawiają złudzeń, która drużyna była lepsza. „Wojskowi” w rewanżu wygrali z dużym spokojem i swobodą. Spotkanie ułożyło się dla nich wprawdzie w najlepszy z możliwych sposobów, ale trzeba podkreślić, że mocno na to zapracowali.

Zawodnicy Legii nie rozpieszczali nas w tym roku. Przez ostatnie miesiące nie tylko często tracili punkty, przegrywali ważne spotkania, ale przede wszystkim grali bez stylu. Wrocławskie starcie było dopiero pierwszym w 2015 r., do którego nie można mieć dużych zastrzeżeń, a na grę „Wojskowych”, mimo jeszcze pewnych mankamentów, patrzyło się z przyjemnością.

Debiutancki mecz przy Łazienkowskiej w sezonie 2015/16 rozpoczął się od skromnego i wymęczonego, ale w pełni zasłużonego zwycięstwa nad 8. drużyną ligi rumuńskiej. Legioniści nie zmazali plamy po klęsce w Superpucharze, więcej: grali tak, że doczekali się ostrej krytyki ze „Żylety”. Zrobili jednak swoje – wygrali, nie stracili bramki i są o krok bliżej do fazy grupowej Ligi Europy.

Jak słusznie zauważył trener Berg, ubiegły sezon mógł być jednym z najlepszych w historii klubu. Wygrana grupa w Lidze Europy, a w konsekwencji wiosenna część przygody z pucharami, zwycięstwo w Pucharze Polski i przez długi czas szansę na trzeci z rzędu tytuł – gdyby spełnił się ostatni warunek, bylibyśmy pewnie najszczęśliwsi od lat. Legia na finiszu dała się jednak wyprzedzić Lechowi i wszystkie osiągnięcia tego sezonu nagle stały się mało ważne.

Ostatni mecz w sezonie przyniósł przewidywane zwycięstwo i równie przewidywalne rozstrzygnięcie w Poznaniu. W efekcie Legia straciła tytuł. Przeciwko Górnikowi legioniści zagrali zdeterminowani i spokojnie zwyciężyli. Wynik 2-0 oddaje obraz boiskowych wydarzeń – zmęczona Legia wykrzesała z siebie resztki energii i wyraźnie przewyższała zdemoralizowanych gości.

Legia znów nie potrafiła wygrać w Gdańsku i po słabym meczu tylko zremisowała z gospodarzami 0-0. Przez to „Wojskowi” praktycznie stracili szanse na obronę mistrzostwa. Było to spotkanie typowe dla legionistów – nie grali dobrze, przez długi czas grali źle, oddawali pola rywalom, a gdy ci opadli z sił nasi zawodnicy wrzucili trzeci bieg i stworzyli sobie kilka dogodnych okazji bramkowych. Tym razem jednak nie starczyło czasu, by wygrać.

Pojedynek z Wisłą był piątym z rzędu, w którym legioniści strzelili jednego gola a zarazem trzecim z kolei, w którym jedna bramka wystarczyła do zwycięstwa. Przeciwko krakowianom „Wojskowi” zagrali znów bardzo słabo. Mieli trudności ze stwarzaniem sobie sytuacji, ponownie nie opanowali sytuacji na boisku. Podobno jednak mistrzostwo zdobywa się defensywą. Nasza jest ostatnio wyjątkowo szczelna, ale wciąż pozostajemy o krok za Lechem, który zresztą też nie ma prawa narzekać na obrońców.

Legijny walec po raz drugi z rzędu przetoczył się po przeciwnikach. Mozolnie, w pocie czoła i ponownie szczęśliwie, ale jednak „Wojskowi” w ciągu tygodnia wzbogacili się o 7 punktów. To bardzo dobry rezultat, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę ich styl. Mecz w Szczecinie nie przyniósł tylu emocji, co starcie z Jagiellonią. Za to echa środowego spotkania wciąż pobrzmiewały przy Twardowskiego.

Legia w końcu wygrała mecz w fazie mistrzowskiej, ale zwycięstwo nad ekipą Probierza przyszło z dużym trudem. I trzeba szczerze przyznać – mieliśmy sporo szczęścia. Nie przypominam sobie bowiem meczu, w którym „Wojskowi” rozstrzygające trafienie uzyskali po karnym podyktowanym w doliczonym czasie gry. Sam występ legionistów nie zachwycił. Znów byli lepsi, ale znów nie potrafili tego udokumentować.

Po raz kolejny legioniści nie poradzili sobie z zespołem pierwszej ósemki. We Wrocławiu tylko zremisowali ze słabym Śląskiem, czym utwierdzili obserwatorów w przekonaniu, że sami są również słabi. Trzeba jednak podkreślić, że spotkanie to źle się ułożyło dla Legii, a im dłużej trwało, tym pojawiało się więcej komplikacji. Biorąc to pod uwagę, a także jakość gry ekipy Berga nie możemy narzekać na 1 punkt.

Legioniści przegrali 1-2 w spotkaniu z największym rywalem i dzięki tej wygranej Lech rozsiadł się w fotelu lidera. Mecz od początku był typowym graniem na remis, bo żaden z zespołów nie był skory zaryzykować. Goście zdobyli gola po rzucie rożnym, a po chwili dołożyli na 2-0 po stracie Vrdoljaka. Mecz się otworzył, legioniści szybko zdobyli bramkę kontaktową, ale, mimo kilku stuprocentowych okazji, nie wywalczyli nawet remisu.

Legia pokonała 2-1 Lecha i po raz 17. zdobyła Puchar Polski. Mecz nie był najwyższej klasy widowiskiem, ale też nie można narzekać. Były emocje, była dramaturgia i nieprzewidziany zwrot akcji. Był też trafiający do obu bramek Jodłowiec i przesądzający o wyniku niemal 37-letni Saganowski, a nade wszystko było szczęśliwe zakończenie.

Za nami 30. kolejka, ale czekają nas jeszcze mecze dodatkowe w ramach tzw. grupy mistrzowskiej. W 7. seriach „Wojskowi” czterokrotnie zagrają u siebie – z Lechem, Jagiellonią, Wisłą i Górnikiem. Taki układ gier umożliwiło nam zwycięstwo z Pogonią, które nie przyszło łatwo, bo goście już w 3 minucie objęli prowadzenie.

Mecz można wygrać, przegrać albo zremisować. Niestety, piątkowe starcie mistrzowie Polski tylko zremisowali, choć powinni byli zacząć liczyć gospodarzy dopiero po trzech golach, a gdyby skończyło się 0-5, to „Niebiescy” i tak mogliby być zadowoleni. Na zakończenie jednak na tablicy świetlnej widniał niesprawiedliwy wynik 0-0. Mimo tego, postawa „Wojskowych” przed finałem Pucharu Polski i rundą finałową Ekstraklasy napawa optymizmem.

Pierwsza drużyna w tabeli spokojnie wygrała z ostatnią i niewątpliwie nie sposób tu mówić o niespodziance. Przed meczem podgrzewano jednak atmosferę i dużo się mówiło o starciu dołującego lidera z najlepszym zespołem Ekstraklasy w 2015 r. Zawisza potwierdził, że po przerwie zimowej to zupełnie dobry zespół, niesamowicie odmieniony. Legia zaś udowodniła, że ma lepszych piłkarzy i nawet w słabszej formie jest w stanie ograć każdego przeciwnika w kraju.

Sprawa jest oczywista: zespół, który przegrywa 8 razy w sezonie to dupa, a nie mistrz. W XXI w. dwukrotnie zdarzyło się, by drużyna notująca 8 porażek była mistrzem. W 2011 r. była to słabiutka Wisła, a rok później jeszcze gorszy Śląsk. Legia miała równać w górę, rozwijać się, a tymczasem zespół się rozłazi, czemu nie zaprzeczają nawet sami zawodnicy. W Gdańsku, podobnie, jak 3 lata temu, oglądaliśmy apogeum rozpadu. Na szczęście teraz jest jeszcze czas na wariant naprawczy last minute.

Legioniści przegrali mecz, którego prawa przegrać nie mieli. Lech okazał się być słabą drużyną, nie wartą szczególnej uwagi, a już na pewno nie taką, która może napędzić nam stracha w człapance po tytuł. Jedynym rywalem Legii jest ona sama i mecz w Poznaniu był na to najlepszym dowodem. Robienie sobie samym krzywdy jest tym, co naszym zawodnikom wychodzi wiosną najlepiej.