#RELACJA Z TRYBUN

Sezon 2022/23 rozpoczęliśmy wyjazdowym meczem w Kielcach, później miał miejsce pożegnalny mecz Artura Boruca przy Ł3, a pierwsze spotkanie o punkty w nowych rozgrywkach na naszym stadionie rozegrane zostało w ostatnią sobotę z Zagłębiem Lubin. Początkowo lubinianie mocno zaskoczyli informując, że do Warszawy przyjadą pociągiem specjalnym...

W środę przy Łazienkowskiej miało miejsce pożegnalne spotkanie Artura Boruca, promowane przez nasz klub jako King's Party. Mecz z Celtikiem, bowiem w tym klubie Artur spędził sporą część swojej kariery, zaczął wzbudzać kontrowersje od momentu... ogłoszenia cen biletów. Te były mocno wygórowane (60 zł na Żyletę bez karnetu, 42 zł dla karneciarzy), jeżeli weźmiemy pod uwagę pod uwagę rangę meczu, termin (środek wakacji i godzina 18:00 w środę) i mimo wszystko okoliczności, a mianowicie całkowicie nieudany ostatni sezon.

Po niespełna dwumiesięcznej przerwie wróciliśmy na trybuny oraz wyjazdowy szlak. Sezon 2022/23 rozpoczęliśmy od wyprawy do Kielc, gdzie nie byliśmy przez trzy lata, bowiem Korona na parę sezonów spadła do pierwszej ligi.

W sobotę przy Łazienkowskiej zakończyliśmy fatalny dla piłkarzy sezon 2021/22. Dla nas był on swego rodzaju sprawdzianem. Wszak Legia od lat nie miała tak fatalnych wyników, więc można było sprawdzić, kto będzie z Legią nie tylko na dobre, ale i na złe, kiedy nie ma Ligi Mistrzów, mistrzostwa, ani pucharów, a widmo spadku zagląda w oczy.

Ostatnimi czasy wyjazdy do Białegostoku kojarzyły się nam jednoznacznie - z robieniem cyrków przez miejscowych, przez co zazwyczaj pozostawało nam podziwianie przystadionowego parkingu bądź też żmudne, wielogodzinne wchodzenie na stadion, w warunkach urągających ludzkiej godności. Odkąd w Jagiellonii nie pracuje pani Syczewska, sytuacja miała ulec zmianie, ale i tak jadąc na Podlasie, mało kto spodziewał się, że uda się nam wejść na stadion w miarę sprawnie. No i zostaliśmy zaskoczeni.

Czasy, kiedy mecze Legii z Górnikiem Zabrzem elektryzowały całą piłkarską Polskę, raczej bezpowrotnie minęły, choć z pewnością nie dla kibiców obu klubów, którzy – pisząc delikatnie – niespecjalnie pałają do siebie sympatią. Jak wiadomo, „Wojskowym” w bieżącym sezonie po prostu nie idzie. O ile początek rozgrywek wydawał się jeszcze obiecujący (vide bardzo dobre wyniki osiągane w europejskich pucharach), o tyle później było już tylko gorzej – w myśl hasła: „im dalej w las, tym więcej drzew”. Efekt? Przed spotkaniem z zabrzanami legioniści zajmowali dwunaste miejsce w tabeli z dorobkiem zaledwie 36 punktów i... siedemnastoma (!) porażkami, co na chwilę obecną stanowi rekord wszech czasów, a przecież sezon się jeszcze nie zakończył.

Na wyjeździe w Mielcu nie była zdecydowana większość z nas jeszcze nigdy. Nie licząc oczywiście wyjazdowych weteranów, jeżdżących jeszcze w latach 80., kiedy Stal miała zupełnie inny niż obecnie stadion, z dwukondygnacyjną trybuną, na której zasiadał ich młyn. Wszystko wskazywało na to, że drugi mecz Legii w Mielcu, odbędzie się bez naszego udziału.

Mecze rozgrywane w okresie świątecznym mają to do siebie, że na trybunach rządzą się swoimi prawami. Nie inaczej było w przypadku rywalizacji Legii z gliwickim Piastem, jako że pojedynek między obiema drużynami wyznaczono późnym wieczorem w Poniedziałek Wielkanocny. W związku z powyższym raczej nie należało się spodziewać wysokiej frekwencji przy Łazienkowskiej. Faktycznie, ta nie powalała, bowiem na trybunach zgromadziło się niespełna 11 tysięcy osób. Ci, którzy jednak odeszli od suto zastawionych stołów i przybyli na stadion, mieli nadzieję, że „Wojskowi” zmażą plamę sprzed pół roku, kiedy to stołeczny zespół boleśnie uległ na Śląsku „Piastunkom” aż 1-4. Szansa na zdecydowanie lepszy występ w porównaniu z tym wydawała się całkiem realna, zwłaszcza że legioniści w tym roku kalendarzowym prezentują się w miarę przyzwoicie.

Trzy dni po meczu w Częstochowie przyszło nam jechać na kolejny wyjazd za Legią. Tym razem w zdecydowanie liczniejszej grupie, bowiem do Poznania otrzymaliśmy 2 tysiące biletów. Jeszcze dzień przed meczem nie było pewne, czy na stadion przy Bułgarskiej wejdziemy, bowiem działacze Lecha wraz z policją próbowali nie dopuścić do wniesienia naszej oprawy. Ostatecznie wszystko się udało, a na trybunach zaprezentowaliśmy takie pierdo...cie, jakiego dawno nie było na wyjazdowym szlaku.

Już od dłuższego czasu wiadomo było, że jedyną przepustką dla Legii, by w sezonie 2022/23 zagrać w europejskich pucharach, będzie zdobycie Pucharu Polski. Dotychczas droga w "turnieju tysiąca drużyn" była dość łatwa, ale na ostatnim etapie walki o finał trafiliśmy na mocnego piłkarsko przeciwnika, jakim jest w tym sezonie Raków.

Dobra passa piłkarzy Legii trwa. Po remisie z rewelacją bieżących rozgrywek – Rakowem i przerwie reprezentacyjnej, z nadzieją i wytęsknieniem oczekiwaliśmy pojedynku przy Łazienkowskiej z gdańską Lechią, która plasowała się na czwartym miejscu ligowej tabeli.

Wtorkowe spotkanie przeciwko Termalice, która po kilku latach powróciła do najwyższej klasy rozgrywkowej, pierwotnie miało się odbyć pod koniec sierpnia ubiegłego roku. Władze Legii złożyły jednak wniosek o jego przełożenie, jako że „Wojskowi” rywalizowali wówczas ze Slavią Praga o udział w fazie grupowej Ligi Europy. Początkowo pojedynek obu drużyn miał się odbyć w środku zimy – na początku lutego, lecz ostatecznie przesunięto go na przedwiośnie, przez co legioniści rozegrali z tą samą drużyną najpierw mecz wyjazdowy, w którym zaledwie zremisowali bezbramkowo.

W piątkowy wieczór fani Legii wybrali się do Łęcznej, gdzie nie było nas od grudnia 2019 roku, kiedy w podobnych warunkach pogodowych wspieraliśmy nasz klub w Pucharze Polski. Tym razem stawką spotkania były trzy punkty w meczu dwóch drużyn walczących o utrzymanie. Eksperci mówili o tym spotkaniu w kontekście przysłowiowych sześciu punktów.

Fakt, że Legia rozgrywa mecz ligowy w poniedziałek, najlepiej oddaje, jak tragicznie idzie naszej drużynie w obecnym sezonie. To też czas, który pokazuje, kto faktycznie jest z Legią na dobre i na złe. Ten egzamin w poniedziałkowy wieczór zdało ok. 8,5 tys. osób. Niewiele, ale i tak trochę więcej niż obecnych było na ostatnim spotkaniu Pucharu Polski z Górnikiem Łęczna.

Mecz z Górnikiem Łęczna w ramach 1/4 finału Pucharu Polski był spotkaniem, na którym zgromadziła się najmniejsza liczba widzów na nowym stadionie (z wyjątkiem meczów, podczas których obowiązywały różne obostrzenia kowidowe). Jednocześnie był meczem, który obecni na trybunach na pewno zapamiętają. Wszystko za sprawą atmosfery, jaką stworzyła tego dnia Żyleta. Debiut nowej pieśni wyszedł niesamowicie, a rozśpiewani fanatycy jeszcze dobrych kilka minut po zakończeniu spotkania nie przestawali sławić najwspanialszego klubu na świecie.

Mecz z Wisłą przejdzie do historii jako ten, podczas którego fani Legii postanowili symbolicznie pożegnać aktualnego właściciela i prezesa klubu w jednej osobie, Dariusza Mioduskiego. Czarne chmury nad prezesem zbierały się dość długo, fanatycy już wielokrotnie wyrażali swoje niezadowolenie z jego działań, a kolejne decyzje, które wskazują na wyższość prywatnych biznesów od dobra naszego klubu, przelały czarę goryczy.

Za nami wyjazd do Niecieczy, gdzie nie byliśmy parę lat. Dotychczas piłkarze Legii w rywalizacji z Termaliką nigdy nie zdobyli tam choćby punktu, a sobotni mecz rozgrywany był pomiędzy dwiema najgorszymi drużynami ligi. Wysoka porażka w Niecieczy oznaczałaby spadek Legii na ostatnie miejsce w tabeli.

Niespełna dwa miesiące minęły od ostatniego meczu przy Łazienkowskiej - spotkania przyjaźni z Radomiakiem, na którym panowała świetna atmosfera, choć oczywiście okoliczności sportowe były niezbyt sympatyczne dla wszystkich, którym dobro Legii leży na sercu. Minęło kilka tygodni i... niestety zmieniło się niewiele. Osoby zarządzające klubem nie kiwnęły palcem, by w jakikolwiek sposób promować mecz przy Ł3. Sportowo nadal widzimy obraz nędzy i rozpaczy, a ponadto fani z niepokojem patrzą na prywatne ruchy biznesowe właściciela, które pozbawiają nasz klub integralnych części stadionu.

W tym sezonie zimowa przerwa w ekstraklasowych rozgrywkach potrwała wyjątkowo krótko, bo raptem półtora miesiąca. Dzięki temu nie musieliśmy jednak długo czekać na możliwość ponownego ekscytowania się porywającą polską ligą. A tak na poważnie, to po prostu szybciej dało się wspierać Legię, która do tej pory nie daje nam zbyt wielu powodów do radości. Siedemnaste miejsce w tabeli na koniec ubiegłego roku to porażka na całej linii. O winowajcach zaistniałej sytuacji powiedziano, zaśpiewano i wykrzyczano na trybunach już chyba niemal wszystko.

Za nami ostatnie spotkanie piłkarzy Legii w roku 2021, a zarazem pierwszy w historii mecz przyjaźni z Radomiakiem przy Łazienkowskiej. Pomimo kolejnego gównianego widowiska, jakie zafundowały nam grajki, na trybunach bawiliśmy się doskonale. Nasi przyjaciele z Radomiaka przyjechali w bardzo dobrej liczbie - na samej Żylecie stawiło się ich ok. 2 tysięcy.

Gdyby przed początkiem tego sezonu ktoś wypowiedział zdanie, że w trakcie rozgrywek Legia spadnie na samo dno, kazano by mu się najpewniej udać do lekarza specjalizującego się w chorobach głowy. Byłoby to tym bardziej uzasadnione, że w początkowej fazie sezonu wyniki warszawskiego zespołu nie powodowały przesadnej trwogi czy stanów przedzawałowych. Jednak mimo skutecznej gry w europejskich pucharach, Legia na ligowym podwórku sukcesywnie przesuwała się ku dołowi tabeli, a prezes zareagował w jedyny sobie znany sposób, czyli znajdując winnego w osobie trenera, którego oczywiście ostatecznie zwolnił.

Mecz ze Spartakiem był ostatnią nadzieją na przedłużenie europejskiej przygody w obecnym, okrutnie ch... sezonie w wykonaniu naszych piłkarzy. Przez ograniczenia kowidowe nie dane nam jak dotąd było pojeździć po Europie tak, jak byśmy chcieli. Wypadł nam m.in. ciekawy wyjazd do Moskwy, gdzie w żaden sposób przed dwoma miesiącami nie dało się dostać. W czwartkowy wieczór przy Łazienkowskiej stworzyliśmy niesamowitą atmosferę i można powiedzieć, że zrobiliśmy wszystko, aby ponieść piłkarzy do zwycięstwa.

W drodze do Lublina okazało się, że mecz z Motorem będzie naszym ostatnim tegorocznym wyjazdem. Z losowania krajowego pucharu w obecnych rozgrywkach możemy być wyjątkowo zadowoleni, bowiem po raz trzeci (po Suwałkach i szczecińskim Skolwinie) dane nam było jechać w zupełnie nowe miejsce. Legia z Motorem nie grała bowiem od blisko 30 lat, więc ten mecz cieszył się zainteresowaniem z obu stron. I miejmy nadzieję, że jeśli piłkarsko Motor nie awansuje do ekstraklasy, ten mecz będzie wspominany w "Kozim Grodzie" przez kolejnych 30 lat.

Legia nie ustanowiła nowego rekordu w serii porażek z rzędu, a atmosfera w niedzielny wieczór przy Łazienkowskiej była doskonała. Po raz kolejny o frekwencję zadbali sami kibice, którzy przeprowadzili mobilizację wśród warszawskich dzielnic i podwarszawskich miejscowości. Legioniści zorganizowali drugi w tym miesiącu wspólny przemarsz na stadion, a na trybunach spłonęło sporo barw wrogich ekip, w tym dwa kolejne płótna Jagiellonii.

W tym sezonie trochę pojeździliśmy po Europie, ale z reguły nie dane nam było wejść na stadion przeciwnika w takiej liczbie, jakiej byśmy chcieli. Tak było w Tallinie, gdzie odbiliśmy się od bramek, podobnie zresztą w Pradze, gdzie na stadion weszła część z nas, czy z Zagrzebiu, gdzie spotkanie rozegrano bez naszego udziału. W fazie grupowej LE najpierw odpadł nam wyjazd do Moskwy z powodu braku możliwości wjazdu do tego kraju bez wiz biznesowych, a następnie do Neapolu (pomimo wyprzedanych dwóch czarterów i sporej liczby osób mających kupione loty do Włoch), gdzie miejscowa policja w obawie przed awanturami zamknęła sektor gości na nasz przyjazd. O dziwo nie problemów z wpuszczeniem legionistów nie robiło angielskie Leicester City FC.

Legia Warszawa, a raczej próbujący reprezentować jej barwy piłkarze, ostatnimi czasy nas nie rozpieszcza. Z pewnością pokaźna liczba porażek z rzędu, które „Wojskowi” zdążyli zanotować na swoim koncie w ciągu ostatnich kilku tygodni, mogłaby skutecznie zniechęcić wiele osób do wspierania stołecznego klubu, jednak nie nas. Z Legią jest się bowiem na dobre i na złe, zarówno w chwilach radości, jak i w momentach trudnych – takich, jakich niestety obecnie doświadczamy.

Mecz ze Stalą Mielec cieszył się większym zainteresowaniem, niż można się było spodziewać, tylko z jednego powodu. Fani Legii zmobilizowali na ten dzień wszystkie swoje fankluby z całej Polski, które bardzo licznie przybyły do stolicy. Szkoda, że klub nie robi nic, aby poprawić frekwencję, a o tę w najbliższym czasie łatwo nie będzie, biorąc pod uwagę najgorsze od pół wieku wyniki osiągane przez naszych piłkarzy.

Za nami mecz przy niemal pełnych trybunach, z oprawą, pirotechniką i naprawdę głośnym dopingiem. Był moment radości, przez godzinę była nadzieja na sprawienie sensacji, ale w tym sezonie chwile radości trwają naprawdę tylko chwilę. Pięć tygodni temu świętowaliśmy zwycięstwo z Leicester, ale wydaje się, jakby to było wieki temu. Chociaż w czwartkowy wieczór opuszczaliśmy nasz stadion z lekko skrzywionymi minami, to z własnej roboty możemy być w pełni zadowoleni. Godnie reprezentowaliśmy najlepszy klub na świecie.

W końcu miarka się przebrała. Mecz z Pogonią był okazją do wyrażenia przez kibiców swojego niezadowolenia. Najlepiej opłacane w Polsce piłkarzyki, kopiące się po czołach, wpędziły nasz klub do strefy spadkowej. Do tego dyrektor sportowy dobierający trenerowi grajków, którzy według różnych relacji medialnych, rozłażą się po knajpach w mieście, który potem twierdzi, że nic takiego nie ma miejsca. Wreszcie prezes, który rok w rok robi to samo, czyli zwalnia trenera i nie ma żadnej długoterminowej wizji...

Jesteśmy świadkami prawdopodobnie jednego z najgorszych okresów gry „Wojskowych” w ciągu ostatnich 20-30 lat. Legii balansującej przez dłuższy czas tuż nad strefą spadkową, z przegranymi sześcioma spotkaniami z dziewięciu większość z nas nie widziała chyba nigdy. Najbardziej zaskakujący wydaje się fakt, że ta sama drużyna, która awansowała do fazy grupowej Ligi Europy i radzi sobie w niej naprawdę przyzwoicie, okazuje niemal całkowitą niemoc na rodzimym podwórku – zupełnie tak, jakby piłkarze zapomnieli, jak się gra w piłkę. Mecz z Piastem Gliwice miał stanowić przełom – swoisty zwrot ku lepszemu, na co z pewnością wszyscy czekaliśmy. Faktycznie, jak się później okazało, potyczka z „Piastunkami” dała początek rewolucji, jednak raczej odmiennej od tej, której oczekiwaliśmy.