#RELACJA Z TRYBUN

Tydzień po wyjazdowym meczu w Grodzisku Wielkopolskim „Wojskowym” przyszło zmierzyć się przy Łazienkowskiej w mazowieckim starciu z płocką Wisłą. Po ostatnich kiepskich ekstraklasowych wynikach szanse Legii na zdobycie mistrzostwa Polski stopniały niemal do zera. Jako że jednak kibicem się jest, a nie bywa, w dość licznym (zważywszy także na porę rozgrywania meczu) gronie zjawiliśmy się przy Ł3, aby głośnym dopingiem wesprzeć nasz zespół, który w lidze walczy już w zasadzie tylko o utrzymanie pozycji wicelidera rozgrywek.

Jeśli do minionego piątku ktoś z nas jeszcze łudził się, że mimo straconych punktów w Legnicy z Miedzią (2-2) i z Lechem przy Łazienkowskiej (2-2) Legia będzie jeszcze się liczyła w walce o mistrzostwo Polski, to w Grodzisku Wielkopolskim najpewniej stracił resztki wiary. Poznańska Warta, która od momentu powrotu na najwyższy szczebel piłkarskich rozgrywek gra na stadionie Dyskobolii, pokonała bowiem „Wojskowych” 1-0 i przerwała ich kapitalną serię 19 spotkań bez porażki, która trwała od października ubiegłego roku. Dodatkowo, jako że Raków wygrał swój mecz na Dolnym Śląsku, przewaga częstochowian nad zawodnikami stołecznego klubu wzrosła do 11 punktów, co obecnie daje legionistom już jedynie matematyczne szanse na wywalczenie krajowego trofeum, a i pozycja wicelidera Ekstraklasy wcale nie jest jeszcze taka pewna.

Mecze z Lechem zazwyczaj wzbudzają większe zainteresowanie wśród kibiców nie tylko w Warszawie, ale i całej Polsce. Tak dzieje się, kiedy naprzeciwko siebie stają nie tylko czołowe drużyny pod względem sportowym, ale i kibicowskim. Wobec zakazu wyjazdowego dla lechitów niedzielne spotkanie przy Ł3 straciło wiele na atrakcyjności, ale nie na tyle, by nie zgromadzić (po raz trzeci w rundzie wiosennej) kompletu widzów na stadionie. Delegacja fanów "Kolejorza", dzięki uprzejmości legionistów, zasiadła na trybunach.

Mecze rozgrywane w okresie świąt, a zwłaszcza te wyjazdowe, mają z reguły to do siebie, że kibice są zmuszeni do dokonywania trudnych wyborów – spotkań w gronie najbliższych lub wspierania ukochanej drużyny. Taka sytuacja przytrafiła nam się w Poniedziałek Wielkanocny, kiedy to zamiast pałaszować potrawy przy świątecznym stole przyszło nam jechać na Dolny Śląsk, by dopingować Legię w pojedynku przeciwko legnickiej Miedzi – drużynie stanowiącej z jednej strony czerwoną latarnię najwyższej klasy rozgrywkowej, która milowymi krokami zmierza ku degradacji, a z którą z drugiej „Wojskowi” potwornie męczyli się na jesieni przy Łazienkowskiej, przegrywając już 0-2, a ostatecznie zwyciężając 3-2. Mimo wszystko mieliśmy nadzieję graniczącą z pewnością, że nasi piłkarze staną na wysokości zadania i bez problemu ograją ostatni zespół Ekstraklasy. Czasami jednak trzeba się zmierzyć, a w zasadzie zderzyć z brutalną rzeczywistością.

Legia w Kaliszu nie grała od 42 lat, więc nic dziwnego, że dla większości z nas była to pierwsza wizyta w tym mieście przy okazji meczu Legii. Oczywiście na sektorze byli też ci, którzy zaliczyli wyjazd na finał Pucharu Polski z Pogonią Szczecin na kaliskim stadionie w czerwcu 1981 roku, po którym trofeum wróciło z legionistami do stolicy.

Po ostatnim, fatalnym sezonie, nikt nie miał większych nadziei przed obecnymi rozgrywkami, a kluczowym hasłem dla kibiców stało się "Legia walcząca do końca". Kiedy na 9 kolejek przed końcem sezonu Legia miała mierzyć się z Rakowem, mającym 9 punktów przewagi i wysoką wygraną w pierwszym meczu, nagle odżyły nadzieje na zdetronizowanie ukoronowanego już dawno przez media klubu z Częstochowy. Bilety na to spotkanie rozeszły się błyskawicznie, a ostatecznie na trybunach pojawiło się nieco ponad 28 tysięcy fanów.

Zdobycie biletu na mecz przyjaźni pomiędzy Radomiakiem i Legią nie było sprawą łatwą, a to z powodu bardzo małego stadionu, na którym "Warchoły" wciąż rozgrywają swoje mecze oraz sporego zainteresowania kibiców. Otwarta sprzedaż w Radomiu, prowadzona w galerii handlowej (bez sprzedaży on-line), trwała tylko kilka godzin.

Mecze takie jak te ze Stalą Mielec, Miedzią, czy inną Odrą Wodzisław zawsze były tymi, na których można było spotkać prawdziwych fanatyków. Chociaż wejściówki nie rozchodzą się w mgnieniu oka, ludzie nie zabijają się o bilety, jak to ma miejsce przy okazji meczów decydujących o mistrzostwie Polski, finale Pucharu Polski, czy spotkaniach z największymi wrogami... to właśnie one są kwintesencją prawdziwej miłości do naszego klubu.

Mecze Pucharu Polski w ostatnich latach często były miłą wyjazdową odskocznią od ligowej codzienności. Wystarczy wspomnieć takie wyjazdy, jak Opole, Głogów, Suwałki czy Skolwin, by na twarzy fanatyka zagościł uśmiech i tęsknota za takimi wojażami. Niestety, w tym sezonie, jak do tej pory, nie byliśmy rozpieszczani i pucharowe wyjazdy, które nam przypadły, to często odwiedzana Nieciecza czy Gdańsk.

Ponad 10 lat minęło od ostatniego meczu Legii z Widzewem przy Łazienkowskiej. I chociaż w międzyczasie RTS pojawiał się na naszym stadionie wspierając swoje zgody z Krakowa, czy Chorzowa, my zaś obecni byliśmy na wyjazdowych meczach w Pucharze Polski (a w tym sezonie również w lidze), to dekada bez meczu z jednym z największych wrogów (dla obu stron) sprawiła, że wszyscy czekali na mecz ligowy bardziej niż zazwyczaj.

Początek rundy rewanżowej w naszym wykonaniu jest całkiem niezły, biorąc pod uwagę atrakcyjność rywali zarówno na naszym stadionie, jak i na wyjazdach. Po komplecie zaliczonym w Lubinie, w dobrej liczbie pojawiliśmy się na "Tesco Arenie" w Gliwicach.

Szeroko pojęty udany początek legijnego 2023 roku sprawił, że z optymizmem mogliśmy udać się na drugi tegoroczny mecz domowy. Wypełniona przed dwoma tygodniami Żyleta i ogień w zapełnionym do ostatniego miejsca sektorze gości w Lubinie pokazał, że nasz fanatyzm ma się dobrze i z przyjemnością mogliśmy wyczekiwać kolejnego ligowego spotkania.

W pierwszy weekend lutego, po niespełna 3-miesięcznej przerwie, wróciliśmy na wyjazdowy szlak. Na pierwszy ogień ruszyliśmy do Lubina - po raz pierwszy w historii naszych wyjazdów do tego miasta podróżowaliśmy pociągiem specjalnym.

W tym roku przerwa pomiędzy rundami była wyjątkowo długa. A wszystko to przez Mundial w Katarze, który rozbił cały dotychczasowy kalendarz piłkarski w Europie. Ten również fakt sprawił, że rundę wiosenną rozpoczęliśmy wcześniej niż kiedykolwiek - jeszcze pod koniec stycznia. Od naszego ostatniego ligowego meczu, wyjazdu do Wrocławia, minęło dwa i pół miesiąca.

13 listopada zakończyliśmy rok 2022 na piłkarskich stadionach, a wszystko przez Mundial w Katarze. Na koniec tego udanego dla nas (kibicowsko) roku, udaliśmy się w licznej grupie do Wrocławia. Na stadionie Śląska stawiliśmy się w blisko 2 tysiące osób, a dodając do tego dobry doping i konkretny pokaz pirotechniczny, na pewno możemy być z siebie zadowoleni. Co oczywiście nie znaczy, że nie może być lepiej. Może, i do tego będziemy na pewno dążyli w najbliższym czasie. Teraz niestety czeka nas wyjątkowo długa piłkarska przerwa.

Ci, którzy odpuścili wtorkowy wyjazd do Gdańska, na pewno mają czego żałować. Choć wyjazdy na Lechię nie są dzisiaj niczym specjalnym w naszym kibicowskim kalendarzu, ten pucharowy, na pewno zapadnie w pamięci obecnych na trybunach legionistów. W dużej mierze dzięki ambitnej postawie naszych piłkarzy, którzy do samego końca walczyli o korzystny wynik i ostatecznie zapewnili sobie awans do ćwierćfinału po rzutach karnych. Kiedy zakończyło się spotkanie, była godzina 23:22. Ci, którzy oglądali je w telewizji mogli wyłączyć odbiornik i pójść spać. Nas czekało jeszcze dobrych kilka godzin na nogach, a w środę w pracy zapewne większość z nas wyglądała jak zombie... ale na pewno, nikt z obecnych na wyjeździe nie żałował swojej decyzji. Bo jeździć za Legią trzeba zawsze i wszędzie, bez kalkulowania.

Zaprawdę dziwny jest to sezon, gdy na początku listopada rozgrywamy ostatni domowy mecz w danym roku. Zamiast przyśpiewek na melodie świąteczne, kolędy o arkowcu w rowie i "Wesołych Świąt", przyszło nam obserwować prezentację nawiązującą do Haloween. A wszystko przez mistrzostwa Świata w Katarze, które wywróciły do góry nogami terminarze wszystkich lig na świecie.

Nasze przeboje z wyjazdami do Białegostoku skończyły się w ostatnim sezonie, kiedy w klubie z Podlasia przestała pracować Agnieszka Syczewska (dziś pracująca w Lechii). Wówczas nagle okazało się, że można bez cyrków nie tylko dojechać na przystadionowy parking, ale i w ludzki sposób wejść na trybuny. Tak też było podczas sobotniego wyjazdu.

Po dwóch meczach w Płocku, gdzie nie mogliśmy pojawić się z powodu braku sektora, a mecze toczone były w mocno anty legijnej atmosferze miejscowych zakompleksieńców, znów mieliśmy okazję wspierać nasz klub u siebie. Za nami przedostatnie domowe spotkanie w roku 2022 i kolejny raz udało się nam osiągnąć całkiem przyzwoitą frekwencję, choć oczywiście będziemy dążyli do tego, aby ta była jeszcze lepsza. Dwa dni przed meczem w kilkunastu miejscach w Warszawie pojawiły się dobrze widoczne transparenty "Widzimy się na Legii 22.10 g. 17:30".

W tym sezonie bez względu na przeciwnika staramy się walczyć o jak najlepszą frekwencję, a przede wszystkim o to, by trybuna najbardziej fanatycznych legionistów - Żyleta, była na każdym meczu wypełniona po brzegi. To szczególnie ważne, bowiem za parę miesięcy będziemy obchodzili 50-lecie Żylety oraz zorganizowanego dopingu na trybunach naszego stadionu.

Po dwutygodniowej przerwie wróciliśmy na trybuny i pojechaliśmy do Poznania. Jedynego miejsca w swoim rodzaju, gdzie często nienawiść do naszego klubu przebija miłość do klubu własnego. Antylegijne szaliki, flagi, dzieci z wymalowanymi na twarzach przekreślonymi eLkami w kółeczku - oto cały zakompleksiony Poznań. Już przed wyjazdem Nieznani Sprawcy uprzedzali, że poznaniacy lubują się w rzucaniu odchodami. Tym razem ciskali nie tylko fekaliami, ale i szklanymi butelkami - tak zwanymi małpkami, a po meczu również pirotechniką. Poznańskie zoo w pełnej krasie.

Mecze z Miedzią Legnica to na pewno nie są tymi, które najbardziej elektryzują kibiców. Fajnie jednak, że doszliśmy do takiego stanu, że bez względu na rywala frekwencja na naszym stadionie jest naprawdę przyzwoita, a Żyleta wypełniona całkiem szczelnie. O to chodzi i miejmy nadzieję, to stanie się już normą!

W poprzednim sezonie, mimo iż dwukrotnie graliśmy z Rakowem przy Limanowskiego, tylko raz udało nam się odwiedzić częstochowski stadion – na początku kwietnia tego roku podczas przegranego 0-1 meczu w ramach piłkarskiego Pucharu Polski. Wszystko przez przebudowę sektora gości, który po otwarciu „nowoczesnego” obiektu wyglądał tak, jakby został żywcem przeniesiony w obecne czasy z przełomu wieków. Wskutek, a może raczej dzięki medialnemu szumowi, jaki rozpętał się wokół tej „fantastycznej” konstrukcji, tę część dopiero co otwartego stadionu zamknięto i starano się ją nieco ucywilizować. Wprawdzie niewiele to pomogło, jednak widoczność w kierunku murawy uległa minimalnej poprawie. Tak czy siak każdy kibic, któremu przychodzi wizytować obiekt Rakowa, z pewnością odnosi wrażenie, że uczestniczy raczej w pierwszo- lub drugoligowym wydarzeniu aniżeli w meczu najwyższej klasy rozgrywkowej.

Frekwencja na meczach Legii w tym sezonie to pozytywne zaskoczenie dla nas samych. Podczas poprzednich spotkań były m.in. kibicowskie filmiki mobilizujące, plakaty i transparenty na mieście, a przy okazji ostatniego spotkania 18-tka Starucha na gnieździe przyciągnęła na nasz stadion wielu fanów. Dzięki wysokiej frekwencji, przez pierwsze dwa dni sprzedaż biletów na Radomiaka była w bardzo dobrej cenie - niższej o 30 procent. Tu trzeba przyznać, że klub realizuje bardzo fajny pomysł.

Za nami kolejny wyjazd na południe Polski w ciągu raptem kilku dni. Po piątkowej wizycie w Mielcu (niestety tylko na przystadionowym parkingu), tym razem przyszło nam wspierać Legię w Niecieczy w ramach rozgrywek Pucharu Polski. Po raz kolejny trzeba było brać wolne w pracy, albo urwać się parę godzin, by ruszyć na kolejny wyjazd do doskonale nam znanej "jaskini słonia".

Cztery miesiące temu nasza wizyta w Mielcu wyglądała zupełnie inaczej niż ta, którą zaliczyliśmy w ostatni piątek sierpnia. O ile w poprzednim sezonie, kiedy sektor gości był oficjalnie zamknięty, na stadion weszliśmy szybko i sprawnie za sprawą kibiców Stali, tak tym razem po kilkugodzinnej podróży okazało się, że meczu naszej drużyny nie zobaczymy. A wszystko za sprawą miejscowego szeryfa. Dyrektor ds. bezpieczeństwa na stadionie Stali, Tomasz Grazda, nie wyraził zgody na wniesienie flag na kijach. Hasło "Organizacja - Stal Mielec" nie wzięło się znikąd.

Kibicowska mobilizacja na mecze w tym sezonie przynosi bardzo dobre efekty. Na meczu z Górnikiem zanotowaliśmy drugą najlepszą frekwencję podczas wakacyjnych meczów przy Ł3 w ostatnich latach. Bez dwóch zdań spora w tym zasługa "osiemnastki", którą tego dnia świętował nasz gniazdowy.

Trzecim ligowym wyjazdem w sezonie 2022/2023 było spotkanie z Widzewem. Rywalizacja z łódzkim klubem od zawsze wśród fanów Legii wzbudzała wielkie emocje, podobnie było tym razem, gdy po raz pierwszy od 8 lat przyszło nam mierzyć się w spotkaniu nazywanym ligowym klasykiem.

W minionym sezonie jedną z drużyn, na którą „Wojskowi” nie mogli znaleźć żadnego sposobu i której wyższość musieli uznać w obu rundach, był Piast Gliwice. Wszyscy mieliśmy nadzieję, że nowe rozgrywki wleją w nasze serca nieco więcej optymizmu i niejako grubą kreską oddzielą beznadzieję, jakiej przyszło nam doświadczać w ostatnich miesiącach oraz że m.in. „Piastunki” mimo wszystko uda się ograć. Po kilku rozegranych kolejkach trzeba przyznać, że szału to może i nie ma, ale jakiejś wielkiej tragedii też nie.

Za nami drugi wyjazd w obecnym sezonie i kolejny komplet na wyjazdowym szlaku. Niestety jak się okazuje na poprawę wyników względem ostatniego, fatalnego sezonu, przyjdzie nam jednak poczekać. Najważniejsze jednak, żebyśmy my trzymali równą, wysoką formę. A ta podczas meczu na stadionie przy Kałuży, pomimo bardzo niekorzystnego wyniku, była naprawdę przyzwoita.