#FELIETON

Czesław Michniewicz był drugim najdłużej pracującym trenerem w czasach samodzielnych rządów Dariusza Mioduskiego. A pracował nieco ponad rok. W tym czasie obronił mistrzostwo Polski i awansował do Ligi Europy, w której ugrał sześć punktów w trzech meczach. A jednocześnie zaczął bić rekordy porażek w Ekstraklasie. Jak zatem ocenić jego kadencję?

Kiedy trener Marek Gołębiewski na pomeczowej konferencji prasowej po porażce 1-3 ze Stalą Mielec poruszył kwestie związane z działaniami zarządu, zanosiło się na potężne turbulencje. To, co się wydarzyło w poniedziałek i jego skala były nie tylko wstrząsem, ale i potwierdzeniem tezy, że rządzący Legią zabrnęli w ślepy zaułek. A może jest jeszcze gorzej?

Trener Marek Gołębiewski na starcie powiedział, że gdy ładna dziewczyna zaprasza do tańca, to się nie odmawia. I oczywiście nikt rozsądny nie krytykuje go za przyjęcie propozycji. Ba, naturalnym wydaje się, że chciał spróbować.

Legia notuje najgorszy start sezonu od czasu jaskiniowców. Oczywiście winnym tego stanu rzeczy szybko okrzyknięty został trener Czesław Michniewicz i tę narrację skwapliwie podchwyciłyby władze klubu, o ile w ogóle by jej nie zainspirowały. A właściwie zostałby okrzyknięty, gdyby nie znakomita postawa zespołu w europejskich pucharach. Sprawa więc nie jest taka oczywista i jednowymiarowa.

Od początku sezonu Legia Warszawa serwuje kibicom prawdziwy roller coaster. Dobry start z Bodo/Glimt, porażka w Superpucharze, wyeliminowanie Flory Tallin, wpadka w Radomiu, minimalna porażka z Dinamem, wyeliminowanie Slavii, przegrane z Wisłą i Śląskiem, wygrana w Moskwie, wpadka z Rakowem, wygrana z Leicester. Które więc oblicze Legii jest tym prawdziwym? Wiadomo, które chcielibyśmy wszyscy oglądać częściej niż co drugie spotkanie. Czy istnieje jedna odpowiedź na pytanie z tytułu? Czy może temat jest na tyle złożony, że ocena zależy od punktu siedzenia?

W życiu zdarzają się momenty, o których mówimy, że stanowią punkty zwrotne. Są cezurą, początkiem czegoś nowego, lepszego (albo gorszego). Śluby, narodziny dzieci, objęcie wymarzonej posady. W przypadku Legii do czegoś takiego doszło 25 sierpnia 2011 r. w Moskwie. Dokładnie 10 lat temu.

Według informacji Tomasza Włodarczyka z portalu meczyki.pl Josip Juranović, czołowy gracz mistrzowskiej Legii w sezonie 2020/21 i jeden z ważniejszych elementów taktycznej układanki trenera Czesława Michniewicza, odchodzi do Celtiku. Cena: 3 mln euro. W środowisku kibiców „Wojskowych” zawrzało.

Pięć lat temu wraz z Pablopavo świętowałem awans do Ligi Mistrzów. Byliśmy tak skonfundowani rewanżem z Dundalk, że nie do końca wiedzieliśmy jak się zachować. Fetować było głupio, ale z drugiej strony zrzucenie bagażu 21 lat oczekiwań miało swoją wymowę. Podobnie jest i dzisiaj. Po czerech latach przerwy zagramy w Europie, ale nie do końca wiadomo, czy już się cieszyć i jak.

Zaledwie kilka tygodni temu przeczytałem wypowiedź Dariusza Mioduskiego, że obecna Legia jest najmocniejsza, odkąd przejął samodzielną kontrolę nad klubem. Nie mogłem się nadziwić, skąd u prezesa takie przekonanie, bo według moich obserwacji, z roku na rok mamy do czynienia z coraz słabszym piłkarsko zespołem. Do podobnych stwierdzeń właściciela zdążyłem już jednak przywyknąć, ale to, co wydarzyło się w ostatnich dniach, przeszło moje - i czytając komentarze - najwyraźniej nie tylko moje wyobrażenia. W tej chwili mamy do czynienia z otwartym zwarciem między sztabem szkoleniowym a zarządem klubu. A stwierdzenia obu stron, że większość spraw została wyjaśniona, śmiało można włożyć między bajki.

Przy Łazienkowskiej ponownie mieliśmy do czynienia z typowym sezonem. Legia przegrała mecz o Superpuchar, odpadła z europejskich pucharów w słabym stylu i przedwcześnie z Pucharu Polski, zmieniła trenera, a na sam koniec zdobyła pewnie mistrzostwo Polski. Trener Aleksandar Vuković trafnie kiedyś stwierdził, że w Legii „nigdy nie jest tak dobrze ani tak źle, jak może się wydawać”. Trudno się z tym nie zgodzić, zwłaszcza po wydarzeniach z ostatnich tygodni, które tak naprawdę nawarstwiały się nie tylko od tego sezonu, ale i przez poprzednie lata.

Wiele się ostatnio mówi o zarządzaniu Legią, problemach finansowych i organizacyjnych, ale najwięcej o braku wzmocnień kadry pierwszego zespołu. Za ten stan rzeczy obwinia się właściciela i prezesa Dariusza Mioduskiego i dyrektora sportowego Radosława Kucharskiego. W zasadzie jednak najbardziej niepokojące są wyniki drużyny. Legia ostatnio notuje rezultaty dalekie od oczekiwanych.

Po porażce z Karabachem rozmawiałem z naczelnym LL!. Zastanawialiśmy się, jak skomentować kolejne odpadnięcie w eliminacjach do europejskich pucharów. I nie wiedzieliśmy. A to dlatego, że na naszych łamach pisaliśmy już o wszystkim. Dziś doszedłem do wniosku, że jednak nie o wszystkim i parę kwestii należałoby poruszyć. Choćby sprzedaż większościowych udziałów w klubie przez Dariusza Mioduskiego.

Na spokojnie patrząc, to nie stało się nic niespodziewanego. Legia po raz trzeci z rzędu w eliminacjach Ligi Mistrzów nie poradziła sobie już z drugim rywalem. Tym razem byli to Cypryjczycy, dwa lata temu Słowacy, a trzy Kazachowie. Trudno w tej sytuacji mówić o przypadku. Raczej o pewnym stałym trendzie.

W Warszawie pojawił się Henning Berg, współtwórca sukcesów Legii w europejskich pucharach sprzed paru lat. Tym razem jako trener Omonii Nikozja, najbliższego rywala „Wojskowych” w II rundzie eliminacji Ligi Mistrzów. Jego powrót na Łazienkowską to dobry przyczynek do dyskusji o potencjalnym... zwolnieniu Vukovicia.

„Ty wiesz kto to jest? Ty wiesz kto to jest?! (…) On se może jeść Szato, może se jeść ostryge, może se jeść co chce (…)”. Artur Boruc jest królem i basta. Jego sportowa klasa jest niepodważalna. Pytanie jednak, czy ściągnięcie go do Legii to rzeczywiście dobry ruch mistrzów Polski?

Kiedy na ostatniej konferencji prasowej minionego sezonu trener Vuković, powiedział, że w Legii trzeba zapier*****, wielu ludzi śmiało się z tych słów. Przecież wypowiadał je człowiek, który nie miał ani doświadczenia ani sukcesów na ławce trenerskiej i do tego trudny charakter. Wystarczyło jednak zaufać temu co mówi i jemu samemu. Vuković zapowiedział, że zbuduje zespół na nowo, na własnych zasadach, gdzie każdy będzie zapier*****, że doprowadzi go do mistrzostwa, odbuduje wielu zawodników, a niektórych przedstawi piłkarskiemu światu. Ktokolwiek uwierzyłby w to rok temu? Wątpię, a potrzeba było niewiele bo tylko zaufania.

Legia odzyskała mistrzostwo. To triumf przede wszystkim trenera Aleksandara Vukovicia i piłkarzy, spośród których przed rokiem części się nawet nie śniły złote medale na szyjach. To też sukces Dariusza Miodskiego, który w końcu posłuchał rad LL! i ustabilizował sytuację w pionie sportowym.

Po przerwie sanitarnej Legia całkiem udanie wróciła do gry. Dość gładko awansowała do półfinału pucharu Polski, w lidze wygrała trzy mecze i jeden przegrała. Już więc pojawiły się głosy, choć na razie jednak raczej nieśmiałe, wieszczące, że wreszcie mamy zespół gotowy do skutecznej walki o grę w Europie. Nie mamy.

Ekstraklasa szykuje się do powrotu, ale w kuluarach i w mediach trwają spory co do podziału pieniędzy z ostatniej transzy wynikającej z praw telewizyjnych i marketingowych. Kwota do podziału wynosi 56 mln zł z całkowitej sumy 225 mln zł.

Z powodu kryzysu związanego z koronawirusem kluby na całym świecie szukają oszczędności. Głośne przy tym stały się przypadki, w których piłkarze godzili się na obniżki zarobków, a nawet sami je proponowali. W Legii rzeczy wygląda podobnie, z tą różnicą, że zawodnicy nie przyjęli przedstawionych im rozwiązań cięć.

Jak to powiedział niedawno Dariusz Mioduski, jak jest dobrze, to zaraz coś pójdzie nie tak. W Legii najczęściej zwykle zaczyna źle się dziać źle w wyniku pomysłów prezesa, ale tym razem tym razem sytuacja skomplikowała się w efekcie światowej epidemii, która zatrzymała, miejmy nadzieję, że tylko czasowo, marsz „Wojskowych” w kierunku mistrzostwa.

Dariusz Mioduski wreszcie wywiązał się z obietnic. Pobił transferowe rekordy Ekstraklasy. W jednym okienku transferowym najdrożej sprzedał i kupił piłkarzy. Zadanie więc wykonane. Co jednak z tego wynika?

Parę dni temu Artur Boruc obchodził 40. urodziny. To nie tylko znakomity piłkarz, ale też wyjątkowa osobowość i rzadko spotykany przykład zawodnika – kibica Legii. Nie pomylę się chyba jeśli stwierdzę, że to największą postać grająca w Legii w XXI w. I kogoś takiego bardzo nam teraz brakuje w drużynie.

W Internecie pojawiły się plotki, jakoby Legia po zakontraktowaniu napastnika Pekharta była jeszcze zainteresowana ściągnięciem snajpera Rodado z trzecioligowej Ibizy. I to za dwa miliony euro. Biorąc pod uwagę obecny stan posiadania wydaje się on wystarczający, by z powodzeniem występować w lidze.

Przedłużająca się saga sprzedaży najlepszego strzelca Legii w sezonie 2019/20, zmieniła się niestety w prawdziwą telenowelę. A to wszystko było dobrze, by potem zaczęły się problemy, nastąpiło ich spiętrzenie, aż wreszcie kumulacja. W efekcie widoki na happy end zostały zasnute mgłą.

Legia pozyskała Cholewiaka i Pyrdoła. Przy stracie Niezgody, takie transfery wywołują u kibiców dużą irytację. Niezrozumiałą, bo przecież był już czas przyzwyczaić się obniżania jakości w Legii. A tym, którzy tego jeszcze nie zrobili, szczerze polecam nadrobić zaległości w tym aspekcie.

Rok temu wydawało się, że za nami trudny rok. Podobnie było dwa lata temu. To co powiedzieć o 2019 r., gdy przegraliśmy wszystko, co było można? Szczęśliwie wiosnę czynić może jesienna jaskółka w postaci widowiskowej i skutecznej gry zespołu Legii, dzięki czemu na przyszły rok możemy patrzeć z większym optymizmem. W każdym razie tematów do „Słowa na niedzielę” nie brakowało i nie zabraknie.

W mediach zaczęły pojawiać się informacje o możliwych odejściach zawodników z Legii. Można ich podzielić na dwie grupy: tych, których klub już nie chce oraz tych, na których klub bardzo chce sprzedać. A z powodów problemów finansowych, będących efektem nieudolnego zarządzania, nawet musi.

Pięć zwycięstw z rzędu. 18 strzelonych i 4 stracone bramki, rekordowe 7-0 z Wisłą Kraków, efektowne 5-1 z Górnikiem Zabrze, gdy legioniści strzelili 3 gole w 4 minuty. Bilans Legii między reprezentacyjnymi przerwami w rozgrywkach, doprawiony przy tym efektownym stylem, robi wrażenie. Skąd takie wyniki?

Zwykle unikam komentowania wypowiedzi D. Mioduskiego. Zawarte w nich bowiem stężenie futbolowej ignorancji, zuchwalstwa i oderwania od rzeczywistości jest tak wysokie, że mówi samo za siebie. Ostatnio jednak prezes poruszył na tyle ciekawy temat, że się do niego odniosę. Twitter.