Punkty po meczu z Wisłą Płock

1. Bingo!

Strata punktów z beniaminkiem? Klasyk, można odhaczyć w ekstraklasowym bingo. To już rytuał, który w Legii powtarza się co sezon – jak święta, tylko bez choinki. Jeśli kiedykolwiek „Wojskowi” nie stracą punktów z beniaminkiem, to będzie sygnał, że w tym klubie faktycznie zaszła rewolucja i ktoś wreszcie zrozumiał, że takie mecze też się liczą. Bo mistrzostwo wygrywa się nie tylko w hicie z Lechem, ale właśnie w spotkaniach z słabszymi zespołami.

Tymczasem rzeczywistość jest brutalna – Legia znów zagrała słabo, bez energii, bez pomysłu i bez cienia chęci pokazania, że zależy jej na czymkolwiek więcej niż odklepaniu obowiązku. A przecież to był mecz, który miał być rozgrzewką przed naprawdę ważnym starciem w Europie. Zamiast tego dostaliśmy widowisko tak nudne, że spokojnie mogło konkurować z telezakupami o północy – idealne tło do drzemki.

Nie da się o tym spotkaniu powiedzieć nic dobrego. No, może poza jednym – że już się skończyło i nie trzeba go oglądać drugi raz. Tyle że ta świadomość nie przynosi żadnej ulgi, bo patrząc na postawę drużyny, można się obawiać, że takie męczarnie staną się w tym sezonie normą. I to jest największy problem – brak stylu, brak jakości, brak wyników.

W Legii wszystko od dawna kręci się wokół wielkich zapowiedzi, pięknych słów i wiecznego tłumaczenia się terminarzem, zmęczeniem czy pechem. A kiedy przychodzi co do czego – nawet beniaminek potrafi odebrać punkty bez większego wysiłku. I dopóki w tym klubie ktoś nie uświadomi sobie, że takie mecze są fundamentem sukcesu, dopóty „Wojskowi” będą tylko wojować na papierze. Na boisku zostanie to, co widzimy teraz – ślamazarna, pozbawiona iskry drużyna, którą bardziej niż cokolwiek innego definiuje słowo: rozczarowanie.

2. Dośrodkowania na kolana

Legia przeciwko Wiśle Płock posłała w pole karne aż 54 dośrodkowania. Powtórzę, żeby wybrzmiało: pięćdziesiąt cztery wrzutki. Brzmi jak plan na oblężenie bramki, prawda? No to teraz gwóźdź programu – z tych 54 prób celnych było tylko 11. To nie jest żadna statystyka, to jest piłkarska kompromitacja.

Wiemy, że „Wojskowi” w tym sezonie opierają swoją grę głównie na wrzutkach. I teoretycznie nie mam nic przeciwko – w końcu są na boisku wysocy chłopcy: Rajović, Nsame, Szkurin. Problem w tym, że taktyka ta przypomina bardziej rzucanie śnieżkami w mur niż plan gry.

Po pierwsze – 80% tych dośrodkowań kończyło się na kolanach rywali. I nie mówimy o obrońcach mierzących po dwa metry, tylko o zawodnikach pokroju Dominika Kuna, jednego z najniższych na boisku. Jeśli nawet przy nim piłka nie jest w stanie przelecieć wyżej niż do wysokości łydek, to coś tu jest bardzo nie tak. I jasne, można zrozumieć, że braknie sił na dokładne dośrodkowanie w biegu, ale gdy piłka stoi – przy rzucie wolnym – a wrzutka ląduje na pierwszym obrońcy… To już nie brak mocy, tylko brak umiejętności. (Tak, Bartoszu Kapustko, to do Ciebie).

Po drugie – nawet jeśli Wszołek, Biczachczjan, Reca czy Morishita coś wrzucą, to w polu karnym najczęściej stał… samotny Rajović. Obok niego 2–3 wysokich obrońców, a w roli „wsparcia” niscy Biczachczjan czy Morishita. To trochę jak wysłać jednego gladiatora na trzech przeciwników i oczekiwać cudów.

Po trzecie – i najważniejsze – to jest taktyka banalna do rozczytania. Wystarczy zamknąć boki i Legia traci wszystkie atuty. Środek nie istnieje, więc „Wojskowi” tłuką kolejne wrzutki bez jakiejkolwiek refleksji. Efekt? Kopanie głową w mur, co idealnie było widać w meczu z Wisłą Płock.

3. Tak niewiele potrzeba
Legia dośrodkowuje w pole karne, gra od lewej do prawej i z powrotem, a rywale? Rywale potrzebują maksymalnie dwóch, trzech podań i już są pod bramką Kacpra Tobiasza. Dla mnie to fenomen. Wszyscy znają wartość piłkarzy Legii i trudno powiedzieć, że jest ona słabsza od większości klubów Ekstraklasy. A jednak – w fazie defensywnej wyglądamy jak zespół z dołu tabeli.

Ok, pierwsza akcja Wisły to sześć podań i mocne uderzenie Jime, które paruje Tobiasz. Ale kolejne? Dwa–trzy podania i Legia drży. Przeciwnicy nie muszą budować żadnych faz przejściowych, grać w kwadracie, trójkącie czy rombie. Wystarczy jedno dłuższe podanie, zgranie, strzał – i mamy kłopot. To niesamowite, że ta sytuacja nie zmienia się od lat!

I nie chodzi o jednorazowy wybryk w obronie. O stałych fragmentach w defensywie można by napisać książkę. Trenerzy odpowiedzialni za SFG – w ofensywie Mokry, w defensywie Astiz – powinni naprawdę wziąć się do roboty. To już jest kryminał, jak Legia broni i jak próbuje coś tworzyć z takich sytuacji.

Piłka nożna wydaje się prosta: podajesz do kolegi, wychodzisz na pozycję i grasz dalej. Ale to nie takie jednowymiarowe. Mam wrażenie, że ofensywni gracze rywali najbardziej lubią mecze z Legią, bo wiedzą jedno – na sto procent stworzą sobie okazje.

4. Nawet nie udawali
Ja rozumiem, że można przegrać mecz. To jest część piłki, zdarza się każdemu. Ale nigdy nie zrozumiem, jak można przegrać bez cienia walki. W niedzielę Legia była kompletnie bez charakteru, bez ambicji, bez ikry. Wyglądało to tak, jakby drużyna przed wyjściem na boisko zostawiła cohones w szatni i stwierdziła: „odbębniamy 90 minut i do domu”.

Kiedy piłka szybowała w górę, zamiast wyskoczyć do główki czy chociaż spróbować przeszkodzić rywalowi, wielu naszych zawodników stało jak słupy soli i patrzyło, jak przeciwnik zgrywa ją dalej. Zero presji, zero determinacji, zero chęci, żeby wymusić błąd. A potem oczywiście sytuacja podbramkowa. To nie było granie, to było bierne gapienie się na własną klęskę.

Odniosłem wrażenie, że część piłkarzy miała w niedzielę tylko jeden cel – odbębnić swoje, zrobić alibi w statystykach i mieć spokój. I właśnie to boli najbardziej. Bo za chwilę przyjdzie czwartek i pewnie zobaczymy inną Legię – taką, która gryzie trawę, walczy, pokazuje charakter. Ale gdy przychodzi liga, nagle wraca szara bylejakość, nonszalancja i gra na pół gwizdka.

W meczu z Wisłą Płock wyglądaliśmy jak juniorzy spanikowani pressingiem – panika, wybicia na oślep, brak dokładności, brak pomysłu. Liczba niedokładnych podań była po prostu kompromitująca. I to jest dramat. Bo przegrana boli mniej niż widok drużyny, która nie ma nawet ochoty spróbować.

5. Kreatywność
Legia dziś gra tak przewidywalnie, że nawet szkolne drużyny mogłyby się tego uczyć jako podręcznika „jak nie atakować w piłce nożnej”. Skoro mamy napastników ograniczonych technicznie – Rajović, Szkurin czy Nsame wyglądają, jakby piłka parzyła ich przy pierwszym kontakcie – to jedyną opcją stają się wrzutki w pole karne. I samo w sobie byłoby to logiczne, gdyby ktoś potrafił to robić z sensem, a nie na zasadzie: „kopnijmy na aferę i zobaczymy, co się stanie”. Ale problem Legii nie kończy się na napastnikach, bo to zespół, w którym kreatywność jest gatunkiem wymarłym.

Środek pola bez Elitima praktycznie nie istnieje – wygląda jak puste pole kukurydzy po żniwach, niby coś było, ale zostało wycięte do zera. Legia gra głównie przez obrońców, piłka krąży w poprzek, a potem desperacka próba rozszerzenia gry na skrzydła i znowu… wrzutka. Zero dryblingu, zero mijania rywali, zero odważnych prostopadłych podań przez środek. Jakby każdy bał się zrobić coś niekonwencjonalnego, choćby najprostszą akcję, która wyłamuje schemat. To nie wygląda na brak umiejętności, to wygląda na piłkarzy uwięzionych w autopilocie.

Najbardziej żałosny fragment tego wszystkiego to momenty, kiedy Legia „szuka rozwiązania” i posyła długą piłkę na główkę do Morishity czy Biczachczjana. To nie jest kreatywność, to desperacja – piłkarska wersja rzucania butelką w płonący ogień i liczenia, że jakoś samo się ugasi.

Wszyscy doskonale wiemy, że temu zespołowi brakuje kreatora gry jak tlen potrzebny do oddychania. Bez kogoś, kto potrafi przechytrzyć przeciwnika jednym podaniem, bez skrzydłowego, który odważy się wejść w pojedynek zamiast odgrywać alibi do najbliższego – Legia będzie się dalej męczyć. I dopóki ktoś w tym klubie nie zrozumie, że bez takich piłkarzy gra w ataku to tylko smutna parodia, dopóty będziemy oglądać to samo: boczny obrońca, wrzutka, strata. Powtarzane w nieskończoność, jak zepsuta kaseta.

6. Czas
Zarówno trener, jak i klub proszą o czas. Czas, bo dopiero za jakiś czas okaże się, kto jest wzmocnieniem, a kto tylko kolejnym „uzupełnieniem składu”. Czas, żeby ocenić, czy Legia naprawdę walczy o najwyższe cele, czy tylko udaje, że walczy. Tylko że klub, tego czasu nie ma. Przed nami — a raczej przed finansami Legii — najważniejszy dwumecz tego sezonu, który może ustawić cały rok. My nawet nie rozkręcamy się powoli, my bierzemy udział w jakimś ślimaczym wyścigu, gdzie pierwsza prosta kończy się na poboczu. Może zagramy inaczej z Hibernian, może los znowu będzie sprzyjał i przepchnie nas dalej. Ale czy to będzie coś czego już nie przerabialiśmy wcześniej?

Inne zespoły jakoś tego „czasu” nie potrzebują. Jagiellonia wymienia pół składu, a gra i punktuje. Inni się wzmocnili, mają tylko ligę i cisną od pierwszej kolejki. A u nas? Wymówka numer jeden: „granie co trzy dni”. Ile razy można powtarzać ten refren? Legia wygląda źle piłkarsko, ale jeszcze gorzej fizycznie. Przecież my już na początku sierpnia wyglądamy, jakbyśmy kończyli maraton, a nie dopiero go zaczynali.

I nie łudźmy się — jeśli w kolejnych tygodniach nic się nie zmieni, to ja naprawdę nie wróżę nic dobrego drużynie trenera Iordănescu. W pozytywnym scenariuszu granie co trzy dni to nie wyjątek, to będzie codzienność. A jeśli się nie uda? Wróci dobrze znany scenariusz: wyprzedaże, szukanie oszczędności, brak realnych wzmocnień. Bo w uzupełnienia, łatane dziury i transfery na przeczekanie to my już się naprawdę nagraliśmy.

Kamil Dumała