Punkty po meczu z Jagiellonią Białystok

1. Czas zacząć wymagać

W pełni rozumiem trenera Edwarda Iordănescu – jego drużyna potrzebuje czasu, żeby poukładać wszystkie elementy i dopiero za jakiś okres zobaczymy prawdziwe oblicze Legii. Fakty są takie: w zespole doszło do wielu zmian kadrowych, szkoleniowiec objął drużynę tuż przed startem przygotowań, a terminarz z meczami co trzy dni także nie sprzyja spokojnej pracy. To wszystko brzmi logicznie. Ale z drugiej strony – kibicujemy Legii Warszawa, a nie drużynie, której można wszystko tłumaczyć brakiem czasu i ciężkim kalendarzem. Legia to klub z aspiracjami, a nie projekt w fazie eksperymentów. Chociaż z drugiej strony, obserwując ostatnie lata….

Jeżeli naprawdę chcemy walczyć o mistrzostwo Polski – o czym głośno mówią sami piłkarze, trener i ludzie z klubu – to musimy przestać chować się za usprawiedliwieniami i zacząć regularnie punktować. Obecny start sezonu jest jednym z najsłabszych w ostatnich latach. Rok temu, po ośmiu kolejkach, mieliśmy 14 punktów. Teraz mamy 12. Gorzej było tylko w sezonach 2016/2017 oraz 2021/2022, kiedy to Legia zdobyła zaledwie 9 punktów – i wszyscy dobrze pamiętamy, jak tamte sezony wyglądały.
Kibice mają prawo wymagać. Czas najwyższy, żeby Legia zaczęła prezentować się lepiej zarówno pod względem gry, jak i wyników. Nikt już nie kupi tłumaczenia, że „potrzeba czasu” – bo ten czas zawsze się gdzieś rozchodzi, a punkty uciekają. A w tej lidze każde potknięcie kosztuje bardzo drogo. To nie są rozgrywki, w których można pozwolić sobie na kilkumiesięczne szukanie formy i dopiero zimą myśleć o gonieniu czołówki.
Zamiast kolejnych konferencji pełnych tłumaczeń i wyrozumiałości, oczekujemy konkretów: lepszej organizacji gry, skuteczności w ataku, odpowiedzialności w obronie. Trzeba znaleźć panaceum na bolączki, których Legia ma dziś naprawdę sporo – od braku kreatywności w środku pola, aż po nierówność formy ofensywnych graczy.
Inaczej znów skończy się tak, jak w poprzednim sezonie – runda wiosenna będzie jedynie walką o europejskie puchary, a marzenia o mistrzostwie trzeba będzie odłożyć na półkę między bajki. To jest klub, który ma obowiązek grać o najwyższe cele, a nie tylko ratować twarz wiosną.

2. Pragmatyzm, który zabija

Wiem, że trener Iordănescu woli wygrywać 1-0 zamiast 4-3 czy 3-2. Rozumiem takie podejście – jeśli byłaby ciągłość takich wyników, nikt nie miałby prawa do pretensji, bo najważniejsze są trzy punkty w kolejnym meczu. Problem w tym, że na dziś ta pragmatyka trenera powoli zabija Legię. Nie ma ani zwycięstw 1-0, ani widowiskowej gry, a coraz częściej wygląda to po prostu słabo.
Owszem, przeciwko Jagiellonii wielu piłkarzom można dać plus – grali ambitnie, walczyli, a goście przez długie fragmenty byli wręcz bezradni. Tylko co z tego? Skoro Jagiellonia wywiozła punkt, a my straciliśmy kolejne dwa. Podobnie było wcześniej: byliśmy lepsi od Rakowa, mieliśmy przewagę z Jagiellonią, stworzyliśmy sporo sytuacji przeciwko Arce Gdynia i walczyliśmy jak równy z równym z Cracovią. Efekt? Zaledwie trzy punkty z tych spotkań.
Legia ma duże posiadanie piłki, gra od lewej do prawej i z powrotem, ale to nie przekłada się ani na klarowne sytuacje podbramkowe (wyjątkiem częściowo była Jagiellonia), ani na atrakcyjny dla oka futbol. Na to drugie kibice mogliby przymknąć oko, gdyby były wyniki. Ale ich po prostu nie ma.
Trafną diagnozę postawił Michał Żewłakow – Legia oddaje za mało strzałów z dystansu i za mało dośrodkowuje. Przeciwko Jagiellonii widać było lekką poprawę, ale to wciąż za mało. Mając w składzie napastnika takiego jak Rajović, trzeba go obsłużyć odpowiednią liczbą wrzutek, bo na tym polega jego największa siła. Tymczasem w pierwszej połowie dośrodkowań można było policzyć na palcach jednej ręki, w drugiej połowie było lepiej, ale nadal niewystarczająco. A sam Rajović znów miał spore problemy z ustawianiem się w polu karnym, co jeszcze mocniej uwypukliło ten brak jakości w serwisie.
Trener Iordănescu chce być pragmatyczny – i nie ma w tym nic złego, jeśli idą za tym wyniki. Ale jeśli ich nie ma, trzeba zmienić podejście. Tu liczą się tylko punkty i konkretna poprawa jakości. Inaczej pragmatyzm stanie się kolejną wymówką, a nie fundamentem pod sukcesy.

3. Podnieś głowę!

W przypadku Legii dużo mówi się o strzałach z dystansu czy o liczbie dośrodkowań. To oczywiście istotne elementy gry, ale mało kto zwraca uwagę na coś znacznie prostszego – podniesienie głowy i dostrzeżenie lepiej ustawionego partnera.

screenshot Legia - Jagiellonia — fot. Canal+ Sport

W tym kontekście warto wspomnieć o Wahanie Biczachczjanie, który w meczu z Jagiellonią był niestety symbolem tego problemu. Kilka razy aż prosiło się, by spojrzał w górę i poszukał lepszego rozwiązania, zamiast ślepo iść w drybling albo decydować się na strzał. Najlepszy przykład to sytuacja z 15. minuty – wystarczyło odegrać do Rajovicia albo dostrzec Elitima wychodzącego na świetną pozycję. Zamiast tego Biczachczjan zdecydował się na uderzenie, które nie sprawiło Abramowiczowi najmniejszego problemu.
Niby drobiazg, a w praktyce klucz do tego, by ofensywa Legii zaczęła wyglądać groźniej i skuteczniej. Czasem wystarczy tylko podnieść głowę, zobaczyć partnera obok, zamiast walić wszystko pod siebie. To właśnie takie detale decydują, czy Legia będzie drużyną, która dominuje rywali nie tylko posiadaniem piłki, ale też wynikami.

4. Kilka centymetrów

Jagiellonia w środę na Łazienkowskiej 3 praktycznie nie istniała. I właśnie tu słowo „praktycznie” staje się kluczowe. Bo choć rywale przez większą część spotkania byli bezradni, to i tak potrafili dwa razy wpakować piłkę do siatki Legii – raz po stałym fragmencie gry, a raz po kontrataku w końcówce.
Pierwszy raz wydarzyło się to pod koniec pierwszej połowy. Kolejny raz zawiodło krycie przy stałym fragmencie gry i Bernardo Vital zdołał oddać strzał, po którym piłka zatrzepotała w siatce. Na szczęście dla Legii centymetry zadecydowały, że gol nie został uznany – zawodnik Jagiellonii był na spalonym. Jednak fakt, że rywal w tak prosty sposób (ponownie po SFG) znalazł się w sytuacji strzeleckiej, jest niepokojący.
Drugi raz – końcówka meczu, Legia niby kontroluje sytuację, a tymczasem Pululu wychodzi sam na sam z Tobiaszem i zdobywa bramkę. Znów VAR i znów spalony. To nie przypadek, to schemat: przy minimalnym nakładzie sił rywale znajdują sposób, by przedrzeć się przez naszą defensywę.
I tu jest największy problem. Legia potrafi przez 80 minut dominować w posiadaniu piłki, próbować rozgrywać od lewej do prawej, stwarzać okazje z dużym wysiłkiem – ale wystarczy jeden moment dekoncentracji, jeden błąd w ustawieniu i przeciwnik znajduje się w sytuacji, która powinna kończyć się golem. To pokazuje brak równowagi w drużynie: ogrom pracy, by wypracować jedną bramkową okazję, a z drugiej strony łatwość, z jaką rywal dostaje szansę na zdobycie gola. To nie jest problem jednego meczu. Legia już od dłuższego czasu ma kłopot ze stałymi fragmentami gry i koncentracją w końcówkach. Z Rakowem było podobnie, z Cracovią również.

5. Czas na zmiany

Legia musi się zmienić, jeśli naprawdę chce liczyć się w walce o mistrzostwo. I to zmienić się nie tylko na boisku, ale również w podejściu trenera Edwarda Iordănescu, który nie może być przywiązany do nazwisk.
Przykład pierwszy z brzegu – Arkadiusz Reca. W meczu z Jagiellonią zagrał świetne spotkanie: solidny w obronie, aktywny w ofensywie, dokładny w swoich działaniach. Udowodnił, że powinien być podstawowym wyborem na lewej stronie, a Ruben Vinagre – dopóki nie odzyska spokoju i formy z jesieni poprzedniego sezonu – musi usiąść na ławce. Tu nie ma miejsca na sentymenty. Liczy się to, kto w danym momencie daje drużynie najwięcej.
Podobnie sprawa wygląda z Bartoszem Kapustką. Raz zagra dobrze, ale znacznie częściej przeplata mecze słabe i niewyraziste. Dlatego czas na zmiany i odważniejsze ruchy. Wejście Kacpra Urbańskiego przeciwko Jagiellonii pokazało, że młody pomocnik potrafi dać drużynie energię i świeżość, jakiej w środku pola coraz częściej brakuje.
Są też inni zawodnicy, którzy potrzebują jasnej roli, a nie bycia „łatanym” w każdej sytuacji – jak chociażby Stojanović, rzucany po całym boisku, bez wyraźnej pozycji i zadań. To tylko rodzi chaos i niepewność.
Największy zarzut do Iordănescu? Brak reakcji na wydarzenia na boisku. Ile razy kibice widzą, że dany piłkarz kompletnie nie daje drużynie nic, prosi się o zmianę, a trener pozostawia go na murawie do ostatniego gwizdka? To nie jest pragmatyzm – to upór, który kosztuje punkty.
Czas najwyższy, by szkoleniowiec Legii przestał patrzeć, czy to „najważniejszy gracz”, „jego ulubieniec” czy zawodnik z największym nazwiskiem. Liczy się tylko to, kto aktualnie zasługuje na grę. Legia potrzebuje najsilniejszej jedenastki, która realnie daje szansę na zwycięstwo, a nie tej ustawionej według hierarchii w szatni.
Jeśli Iordănescu tego nie zrozumie i nie zacznie reagować szybciej i odważniej, Legia ugrzęźnie w marazmie – i zamiast walczyć o mistrzostwo, znów będzie oglądać plecy rywali.
Kamil Dumała