#FELIETON

Jestem chory na wszystko po niedzielnych wydarzeniach na naszym stadionie i po zarządzonych karach. Wszystkiego się też odechciewa. Nie dość, że doszło do groźnych burd, to jeszcze reakcje na nie i po nich przyprawiają o ból głowy. Moja wiara, że wśród nas nie brakuje jednak ludzi mądrych, została poważnie zachwiana.

Kolejne udane dni z nami. Nie dość, że Legia wygrała dwa mecze z rzędu (choć styl tego pierwszego zwycięstwa pozostawia dużo do życzenia), to jeszcze Lech się pięknie skompromitował w Szczecinie. W zwierzęcym pojedynku Robak załatwił Rumaka, i to pięć razy. U nas zaś komplet punktów, zero po stronie strat bramkowych, cztery na plus. Jest całkiem miło i możemy z optymizmem oczekiwać spotkania z ekipą rudego ulubieńca kibiców Legii, Piotra Stokowca.

Odetchnąłem z ulgą, naprawdę. W końcu ktoś w Legii przejrzał na oczy (a może czekał na odpowiedni moment?) i wbrew wszystkim powstałym od końca stycznia artykułom, broniącym odpowiedzialnych za transfery oraz trenera Henninga Berga, który miał odmówić wzmocnienia ataku, nowego napastnika sprowadził.

Mamy za sobą przedostatni tydzień przygotowań do rundy wiosennej, którą nie sposób schrzanić, ale patrząc na styl gry Legii w sparingach to pewne jest tylko, że niemożliwe nie istnieje. Martwi również brak wzmocnień, bo prezes stwierdził, że mamy silną kadrę, więc w ataku ma nas zbawić Michał Efir. Co lepsze, na tej pozycji próbowany jest też Ojamaa. Pora jeszcze na Kucharczyka i Żyrę. Berg jak zobaczył, co się święci, to w nerwie próbował wyrywać sobie włosy.

Z głowy mamy kolejny tydzień, w którym część legionistów lepiej poznała się z nowym trenerem w tureckim Belek, a część pojechała na reprezentacyjne wakacje do ZEA. Nie trudno domyślić się komu było lepiej. Ale kto za 6 kadrowiczów zrobi „siłę”? Legia rozegrała też pierwszy mecz pod wodzą Henninga Berga, w którym uległa 1-3 Tomowi Tomsk. Swoją drogą, to zabawna nazwa. To tak trochę, jak my byśmy nazywali się Wars Warszawa.

Odkąd pamiętam Polacy potrafią docenić cokolwiek tylko wtedy, kiedy już tego nie ma. Nie inaczej było po odejściu z Legii Jana Urbana. Kibice, którzy jeszcze za kadencji trenera uważali, że ten jak najszybciej powinien rozstać się z Legią, po jego odejściu z bólem komentowali decyzję zarządu klubu. Wśród warszawskich fanów utworzyły się dwa obozy: zwolenników Jana Urbana i sympatyków nowego szkoleniowca – Henninga Berga.

Nie ma to tamto, legijny świat zasuwa do przodu. Tydzień temu nastąpiła zmiana właściciela naszego klubu. Bez większego żalu pożegnaliśmy mało sympatyczną ekipę ITI, ale i z dużym dystansem przywitaliśmy tajemnicze towarzystwo pod przewodnictwem Mioduskiego i Leśnodorskiego. Poza tym za niesłychane pieniądze opchnęliśmy Furmana Francuzom. 2,7 mln euro za tego zawodnika zakrawa na transferowy majstersztyk. Można powiedzieć, że „Furmik” już swoje dla Legii z(a)robił. Dziękujemy i życzymy powodzenia. Będzie bardzo potrzebne.

Bomba, sensacja, kompletne zaskoczenie. Informacja o tym, że biznesmen Dariusz Mioduski wraz z Prezesem Leśnodorskim postanowili wykupić Legię Warszawa, wstrząsnęła piłkarską Polską. To niespodziewane posunięcie kończy trwający prawie 10 lat okres rządów koncernu ITI w Legii. Wielkie były oczekiwania na samym początku tej drogi, zarówno właścicieli, jak i kibiców.

Wspaniały sezon ogórkowy w pełnej krasie. Legia na razie nikogo nie pozyskała, ale to bardzo prawdopodobnie jedynie kwestia czasu. Wprawdzie w prasie mówi się o jakichś młodych ogórkach z rezerw MU czy innego Wolverhampton, więc powodów do radochy za bardzo nie widać. W sumie niczego innego nie można się było spodziewać, bo niby na jakiej podstawie? Ale czekamy nie tylko na wzmocnienia, bo przecież też na zapowiadany hit stycznia. My wiemy, Wy pewnie też wiecie, albo się domyślacie. Na razie jednak czekamy.

Wspaniały to był rok, nie zapomnę go nigdy. A czego sobie życzę w 14? Tego samego co w 13…. Puchar i mistrzostwo Polski, awans do Ligi Europy, liderowanie tabeli na koniec roku. Mucha nie siada. Jeśli tak samo skończy się przyszły rok, to nie będzie powodów do narzekań. To znaczy oczywiście będą, jeśli nie poradzimy sobie w pucharach. Trzeba będzie zwolnić trenera i w ogóle rewolucja. Na razie jednak przypomnijmy sobie najlepsze chwile z roku 2013. Oczywiście „Kątem oka”.

Dzień po przegranym meczu Pucharu Polski z Górnikiem Zabrze klub informuje, że trenerem Legii przestał być Jan Urban. Po chwili znamy nazwisko następcy, to namaszczony przez samego Sir Alexa Fergusona były podopieczny i stukrotny reprezentant Norwegii Henning Berg. Pół roku przed kolejną batalią o Europę prezes Bogusław Leśnodorski idzie na całość, sprowadzając będącego w zasięgu finansowym klubu trenera z zagranicy. O dorobku trenerskim Skandynawa napisano wszystko, czyli właściwie nic, bo tyle osiągnął w dotychczasowej karierze.

Przeglądając jakiekolwiek artykuły sportowe podsumowujące rundę jesienną, nie sposób nie natknąć się na informacje o tym jak bardzo w oczach Europy skompromitowała się Legia i w jak fatalnym jest stanie. I choć sam byłem zły na piłkarzy, to coraz bardziej bezpodstawna krytyka skłoniła mnie do napisania pierwszego tekstu, który nie wylewałby kubła pomyj na głowę "wojskowych".

Bogusław Leśnodorski postanowił zwolnić trenera Jana Urbana i zastąpić go Hennigiem Bergiem. Zamienił więc mistrza Polski i zdobywcę Pucharu Polski na faceta, który kiedyś dobrze grał w piłkę. Prezes uzasadnia to chęcią zrobienia kroku naprzód, zaistnienia w Europie, czego rzekomo nie gwarantował dotychczasowy szkoleniowiec. Prawda jest jednak taka, że w zaistniałych okolicznościach dalsza współpraca nie miała po prostu sensu.

Przegrywamy, zamykają nam stadion, wygrywamy, przegrywamy. Tak w skrócie minął cały tydzień. Legia dojeżdża do końca roku na oparach z ledwo zipiącymi piłkarzami. Mimo że wciąż jest liderem i głównym faworytem do wygrania Dupoklasy, to internetowi nienawistnicy plwają jadem i żądają głowy Urbana. Na szczęście na to się nie zanosi. Zanosi się za to na wzmocnienia, choć bez strat kadrowych też się raczej nie obejdzie.

Jan Urban nie jest pupilem mediów i internautów. Od kiedy nie wygrywa już wszystkiego, a nawet, o zgrozo, zdarza mu się przegrywać, co rusz coś mu się zarzuca. A to brak stylu, niedociągnięcia taktyczne, a to brak bliżej nieokreślonego progresu w grze drużyny, świeżej krwi z drużyn juniorskich, czy domniemane zgrzyty w relacjach z niektórymi zawodnikami. Patrząc na chłodno, wszystko dlatego, bo Legia przegrywa jak leci w Lidze Europy, a w Ekstraklasie ograło ją ostatnie Podbeskidzie.

Wojewoda mazowiecki już kilka dni przed meczem z Ruchem Chorzów odgrażał się, że kibice mecz przy Łazienkowskiej będą mogli obejrzeć co najwyżej przed telewizorem. I choć byłem przekonany, że na groźbach się zaczęło i na groźbach się skończy, to Jacek Kozłowski przeszedł (co w jego przypadku jest niesamowitą rzadkością) od słów do czynów i zdecydował, że 4 grudnia bramki stadionu Legii pozostaną zamknięte.

Ciężko było przeżyć przerwę na kadrę. Trener Adam „Faken” Nawałka powołał jakąś zbieraninę, która najpierw została zgwałcona przez Słowaków, a potem wyrąbała remis z irlandzkimi drwalami. Nadziei nie widać, choć z drugiej strony, wszyscy selekcjonerzy, którzy odnosili jakieś tam sukcesy, mieli trudne początki. Na szczęście wróciła nasza Śmiechoklasa, a wraz z nią niesamowite starcia takie, jak: Zagłębie - Piast, Wisła - Korona, Zawisza – Widzew, czy zwłaszcza Lechia - Ruch. Legia zaś, po niezłym meczu, pewnie puknęła Pogoń.

Tydzień, jak tydzień. W Europie bęcki ze zblazowanym Trabzonsporem, w Dupoklasie wymęczona wygrana z naćpanym prochami na potencję Widzewem. Podobno panowie piłkarze są zmęczeni. Widać to zwłaszcza po „Skabiszonie”, dla którego to już najwyższa pora, by sobie odpoczął. Do leżakowania nadaje się wprawdzie jeszcze kilku, ale ich nie ma już kim zastąpić, podczas gdy do bramki wraca Dusan Kuciak.

Przerwa na kadrę sprawiła, że pojawiły się przerwy w dostawach „KO”. Te emocje, te przeżycia, to legendarne Wembley w 40. rocznicę słynnego remisu… I jakże piękne hasło „Polacy nic się nie stało!”. No dobra, ale powrót do ligowej rzeczywistości znacznie się opóźnił. W związku z tym czytelnikom należą się przeprosiny. Kajam się i w pas kłaniam.

Trzy mecze Legii w Lidze Europy, 0 punktów, 0 bramek. Zaczęło się. Pismolstwo wzięło się za szukanie winnych. Bo przecież zawsze ktoś musi być winny. Padło zatem na Wojtka Skabę i trenera Jana Urbana, a gdzieś tam na peryferiach dziennikarstwa obrywa jeszcze prezes Bogusław Leśnodorski.

Co za dużo, to zdrowo – powtarzał kiedyś mój przyjaciel, gdy rozlewał kolejną flaszkę. Po kilkunastu dniach codziennego obcowania z Dupoklasą można jednak dojść do zgoła odmiennego wniosku. Nie pamiętam takiego maratonu z polską ligą w roli głównej. Było ciężko, nawet bardzo. Oglądanie zmagań naszych wślizgów wymaga doskonałego przygotowania kondycyjnego.

W lidze nie mamy sobie równych, a w Europie, jak to w Europie, nie wygraliśmy piątego meczu z rzędu. Zanim na Legię wrócił legendarny Błażej Augustyn w stylówce „italiano bambino”, nasi zagrali w Rzymie, gdzie wypadli całkiem przyzwoicie, ale tylko wówczas, gdy Lazio nie bardzo spinało pośladki. Gdy już w końcu spięło, to w 10 minut załatwiło sprawę. Ponadto nie pozwala o sobie zapomnieć UEFA, która tym razem zamknęła nam cały stadion za to, że zanim wlepiła Legii karę za wiadomo flagę, to ona znów wisiała.

Maciej Skorża po porażkach zwykł mawiać, że liga będzie ciekawsza. Ostatnio jego słowa są wyjątkowo na czasie. Przede wszystkim, do Polski zaczęli wracać najwięksi bohaterowie kącika „Ulubieńcy lat minionych”, podobno po setkach listów od czytelników rubryki. Powrót takich asów, jak Błażej Augustyn, czy Maciej Iwański, zmobilizował innych uczestników ligowych zmagań, dzięki czemu w 7. kolejce byliśmy świadkami gradu bramek.

Cóż za przyjemny tydzień za nami. Można było odpocząć od ligi, bo jak na nią nie mogliśmy się doczekać, to tak szybko nas wymęczyła. Oczy całego kraju zwrócone były więc na reprezentację, która i tym razem nie zawiodła oczekiwań wszystkich sympatyków znanej przyśpiewki o tym, że nic się nie stało. Prawdziwym hitem było jednak co innego. Na boiska Dupoklasy wróci ON.

Po meczu Legii w Bukareszcie przez media przetoczyła się lawina dyskusji. Masa tzw. ekspertów, komentatorów, a także zwykłych kibiców narzekała na poziom gry „wojskowych”. Jeżeli jest się koneserem futbolu i z zapartym tchem śledzi się ligi zagraniczne, Ligę Mistrzów, tudzież finały Euro czy Mistrzostw Świata, to rzeczywiście porównanie wczorajszego meczu wypada słabo. Ale trzeba wziąć pod uwagę, że nasza reprezentacja zajmuje 72 miejsce w rankingu FIFA, a Legia bodajże 126 w rankingu klubów UEFA.

Ciekawy, nudny, leniwy, intensywny, zaskakujący, przewidywalny do bólu – taką huśtawkę zafundował nam ostatni tydzień. Piłkarze albo odpoczywali, albo porozjeżdżali się na mecze swych reprezentacji, a gdy już wrócili do klubu i do gry to spokojnie ograli Rozwój Katowice.

Za nami kolejny przyjemny tydzień, w którym jedynie w środę zazgrzytało, ale w sumie ciężko narzekać. Jak słusznie mówi Tomasz Wieszczycki, nikt już nie pamięta, jak Legia grała w Goeteborgu w 1995 r., a przecież długo była wręcz tłamszona przez Szwedów. Pamiętamy jedynie awans do Ligi Mistrzów. W Molde legioniści zagrali kiepsko, ale przywieźli świetny wynik i przed rewanżem jesteśmy na lepszej pozycji. W Dupoklasie zaś mistrz Polski sieje pożogę i zniszczenie. Bez litości opier… ogórków.

Legia wyczłapała kolejną wysoką wygraną, tym razem w Szczecinie. Po meczu wszyscy byli zadowoleni – legioniści, bo powieźli „trójką” gospodarzy i umocnili się na pozycji lidera, „portowcy”, bo rozegrali, jak na nich niezły mecz, a przecież nikt od nich cudów nie oczekuje, kibice, bo wiadomo co… Jurek Mordel lubi to. Wcześniej legioniści wystękali wygraną w rewanżu z TNS. Jak mówią niektórzy, to niby miała być taka zasłona przed meczem z Molde. Udało się – nie pokazali niczego.

22 lipca 2008 r. pojawił się pierwszy tekst cyklu „Kątem oka”. Przez ten czas nie brakowało tematów do szyderstw, ironizowania i obśmiewania. Przeżywaliśmy wieloletni konflikt kibiców z klubem, zawieszenia broni, zrywane porozumienia. Przeżyliśmy wielkie klęski drużyny, kompromitującą politykę transferową, Arruabarrenę, Trzeciaka, Miklasa i Błędowskiego. Warto było się męczyć, by doczekać momentu, w którym Legia jest najlepsza w Polsce i ma wspaniałe perspektywy. Zarówno sportowe, jaki i kibicowskie.

Tydzień temu jeden z czytelników słusznie zauważył, że im lepiej w Legii, tym gorzej dla „KO”. Nie ma powodów do szyderstw, trudno czepiać się polityki transferowej, a meczów przecież jeszcze nie gramy, tym samym nie sposób wyśmiewać popisy naszych milusińskich. Jest też inna sprawa – w końcu to mistrzowie kraju. Pewnie wygrali Dupoklasę i mają dużą szansę nie skompromitować się w pucharach. Czego im, Wam i nam serdecznie życzymy. A „KO” najwyżej zmieni nieco profil.