#FELIETON

Dobiegł końca rok z piłkarską Legią, która zakończyła ten udany w sumie okres bardzo marnymi wynikami. Jedna wygrana w pięciu ostatnich meczach, przy czym tylko w tej zwycięskiej potyczce nasi strzelali bramki. Do tego doszły nie najlepsze wyniki losowania w Lidze Europy.

Marnie kończy się nam przyzwoity rok. Remis w Warszawie z przedostatnią w tabeli Cracovią popsuł nam dobre humory po efektownym zwycięstwie w Lubinie. Wynik martwi tym bardziej, że Śląsk wcale nie zamierza przestać punktować i uciekł nam już na 4 punkty. Zapowiada się więc nerwowa wiosna, no chyba, że nasi szybko pogrzebią mistrzowskie szanse. A początek mamy bardzo trudny – wyjazdy do Zabrza i Wrocławia.

Tak nijako nie było od września, gdy po pseudoderbach przegraliśmy w Eindhoven. Teraz mamy powtórkę z rozrywki – najpierw Legia skompromitowała się w Kielcach (bo jak inaczej nazwać porażkę z ekipą drwali i murarzy?), a potem sromotnie poległa z PSV. Jeżeli jednak doszukiwać się analogii, to teraz powinno być już z górki i czeka nas 6 punktów. Przed bojem w Lubinie martwi tylko, że podczas ostatnich trzech wyjazdów nie zdobyliśmy bramki i mieliśmy ze 3 sytuacje strzeleckie...

Bez wątpienia mieliśmy dwa hity tygodnia. Po pierwsze, niebieski bąbel na koszulkach został zastąpiony reklamą firmy ActiveJet. Wprawdzie baner wygląda ohydnie, ale pamiętajmy, że na początku reklama Królewskiego też prezentowała się marnie, by potem cieszyć nasze oczy.

Troszkę nam miny zrzedły po podziale punktów z Jagiellonią. Niby nic wielkiego, bo przecież dobry remis nie jest zły, ale sęk w tym, że ten białostocki był marniutki – Legia grała marnie. Sytuację pogarsza fakt, że Śląsk Wrocław nie chce przestać wygrywać i zaczyna nam lekko odjeżdżać w tabeli. Przed nami spotkanie z Lechią, która do Warszawy przyjedzie z nowym trenerem. Z pewnością więc jest to argument, by spotkanie zaliczyć do gatunku pt. "To będzie trudny mecz".

Umknął nam wprawdzie tydzień 43, ale myślę, że mnogość wydarzeń w 44. zaspokoi apetyty sympatyków "KO". Działo się bowiem wiele, a kumulacją tygodnia był czwartkowy mecz przeciwko Rapidowi Bukareszt i wyszarpane zwycięstwo dające awans do kolejnej fazy rozgrywek Ligi Europy. Nieważne, jak potoczy się dalej sezon, ale ta drużyna już się pięknie zapisała na kartach historii Legii. Jak to mówiło się w słusznie minionym ustroju: "Dziękujemy za już, prosimy o więcej".

Piłkarze rozpieszczają nas tak, że można dostać zawrotu głowy. Tak - piłkarze, bo legioniści w Bukareszcie udowodnili, że nie są już grajkami czy kopaczami. To kilkunastu gości z jajami, młodszych i starszych facetów. Bez względu na to, w jakim stylu będą grać i czy wciąż cieszyć kibiców zwycięstwami, tego oczekujemy zawsze: drużyny walczącej po męsku i z głową. Jeśli tak ma wyglądać „Skorżyzm”, to ja jestem „skorżystą”!

Za nami kolejna bariera niemożności. Od wielu lat ogranie byle jakiego Ruchu, na jego jeszcze bardziej byle jakim stadionie, stanowiło nie lada wyzwanie, ba, prawdziwą wyprawę na wojnę. Tym razem się udało, ale obie strony głęboko okopały się na swoich pozycjach i mecz przypominał I wojnę światową.

Dżizus, co to był za tydzień. Nuda, nuda, nuda! Było na tyle marnie, że aż postanowiłem przypomnieć Wam moje zwycięstwo w programie "Randka w ciemno", w trakcie którego odśpiewałem młodzieżowy protest song, idealnie obrazujący wydarzenia minionych 7 dni. Na szczęście, przy odrobinie wysiłku i dobrej woli, nawet z tego tygodnia dało się coś wycisnąć.

Piękny tydzień za nami. Tak grającą i tak zwyciężającą Legię chcielibyśmy oglądać zawsze. Nasi milusińscy dostarczyli nam masy emocji przed długą reprezentacyjną przerwą. Wrażeń nie brakowało i w czwartek, gdy do ostatnich sekund ważyły się losy boju o być albo nie być w walce o awans z grupy Ligi Europy, i w niedzielę, gdy rozpędzeni legioniści zmietli niemrawą Wisłę. Fajnie, naprawdę fajnie.

Niby w zeszłym tygodniu wygraliśmy dwukrotnie na wyjazdach, ale poziom przeciwników pozostawiał dużo do życzenia. W Pucharze Polski – wiadomo, półamatorzy. W Ekstraklasie - najgorsza drużyna ligi. Niemniej, po okresie miesięcznej posuchy należy się z tych zwycięstw cieszyć. Bo cóż innego pozostaje? Na razie wygrywamy głównie ze słabeuszami, a z tymi mocnymi dostajemy po łapkach. Pora to zmienić, najlepiej już w niedzielę.

"Przestało być śmiesznie moi drodzy. Nawet nie dlatego, że byliśmy gorsi w beznadziejnym meczu dwóch żenujących drużyn, nie dlatego (...) Zrobiło się poważnie, bo jak pisałem tydzień temu, znaleźliśmy się w sytuacji bez wyjścia. Tak naprawdę nie ma rozsądnej ścieżki postępowania, bo ile razy można wymieniać skład czy trenera? W pierwszej kolejności powinien polecieć trener(...). Skoro w ciągu ostatnich paru lat przeżyliśmy już kilka zmian szkoleniowców, parę "rewolucji" w drużynie i próbę wymiany kibiców, to może do ciężkiej cholery wreszcie pozbędziemy się nieudaczników zarządzających tym klubem? (...)".

Prawdziwy chrześcijanin podobno pochyla się nad bliźnim, podaje mu dłoń, gdy tego potrzebuje, jest gościnny i potrafi dzielić się tym, co dla niego najcenniejsze. W sobotę okazało się, że nasi ulubieńcy najwyraźniej mocno utożsamiają się z tą postawą, bo ze wszystkich sił starali się, by Podbeskidziu zrobić tak dobrze, jak jeszcze nikt w Ekstraklasie.

Za nami kolejny dobry tydzień. Opromieniona moskiewską wiktorią Legia z łatwością i bez większego wysiłku stuknęła marniutki ŁKS Bełchatów, tzn. ŁKS Łódź. Oby nasi piłkarze przyzwyczaili się do zwycięstw, bo my już zdążyliśmy przywyknąć. Niestety, nie wszystko było takie różowe i do naszej beczki miodu tradycyjnie łyżkę dziegciu dołożył klub, który nie pierwszy raz oszukał kibiców. Tym razem, wbrew wcześniejszym zapowiedziom, podniesiono ceny biletów na mecze Ligi Europy.

Niezmiernie rzadko, ale jednak bywają takie tygodnie, których wcale nie chcemy mieć z głowy. Za to solidnie w niej szumią radość i szczęście. Moskiewska wiktoria była równie niespodziewana co efektowna i pojawiły się głosy, że można ją stawiać na równi z legendarnymi wygranymi w Goeteborgu czy w Warszawie przeciwko Panathinaikosowi. Przesada? Wcale nie! Zwłaszcza, że w takiej euforii wolno nam! AEAEAEAO!

Wraca stare. Legia nie potrafiła ograć dwóch kolejnych rywali. O ile w starciu ze Spartakiem było to do przewidzenia, a nasi milusińscy dali z siebie wszystko, to przeciwko Śląskowi wszystko odbyło się na opak. Widmo sezonu 2010/11 zaczyna krążyć nad Łazienkowską. Na razie wysoko, ale wciąż nie na tyle, by nie mogło spaść.

Legia wreszcie nawiązała do tego, na czym nas wychowała. Najpierw wyeliminowała teoretycznie lepszą od siebie ekipę Gaziantepsporu, a potem pojechała na paralityczną Cracovię jak po swoje. Ogoliła frajerów jak należy – jedna, druga, trzecia bramka, dziękuję, do widzenia, odjazd. I tak powinno być zawsze. Rywal ma być tłamszony, tak jak w niedzielę przy ul. Kałuży. Brawo! O to chodzi!

Uwielbiam nie mieć racji i mylić się w przypadku prognoz dotyczących Legii, bo jestem delikatnie mówiąc sceptyczny co do możliwości sportowych naszego zespołu. Na szczęście chłopaki w Turcji pokazali, że nie są tacy ostatni i ograli gospodarzy, wyrabiając sobie przyzwoitą zaliczkę przed rewanżem w Warszawie. Niestety, całe dobre wrażenie przeminęło z... deszczem w niedzielę, gdy ponownie nie popisali się organizatorzy meczu przy Łazienkowskiej, traktując nas wszystkich jak bydło. Dzięki.

Już za chwileczkę, już za momencik i zacznie się nowy sezon. W czwartek czekają nas pierwsze koty za płoty, czyli problemy w meczu przeciwko Gaziantepsporowi, a w niedzielę pierwsze śliwki robaczywki, czyli kłopoty w spotkaniu przeciwko Zagłębiu Lubin. Zapowiadają się więc emocje, na które czekaliśmy. Swoją drogą, slogan reklamowy tej treści musiał wymyślić prawdziwy specjalista. Wszak ani słowa w nim o tym, jakiego rodzaju emocje mają to być.

Im bliżej rozpoczęcia sezonu, tym bardziej robi się niewesoło. Styl gry w sparingach, przebieg treningów i brak wzmocnień każą domniemywać, że przed nami kolejny nieudany sezon. Coraz więcej wróbli ćwierka też, że przy najbliższej okazji z pracą pożegna się Maciej Skorża, bo z efektów jego starań są bardzo niezadowoleni najważniejsi ludzie w klubie. Obstawiałbym, że zwolnienie trenera to pewnik. Mówimy w końcu o gościu, który nie wygrywa co drugiego meczu. Pytanie tylko, co dalej?

Po okresie urlopowych szaleństw wracamy do szarej, ligowej rzeczywistości. W Legii zaszły znaczące zmiany kadrowe, o których wszyscy wiecie, ale patrząc na sparingi, to jakościowego skoku na razie nie widać. Aż dziw bierze, ale spokojnie. Pod tak światłym kierownictwem jesteśmy po prostu skazani na sukces. Jak co roku.

W ubiegłym tygodniu nie działo się zbyt wiele. O skali tematycznego bezrybia świadczy fakt, że do rangi najważniejszych wydarzeń urosły plotki o ewentualnej sprzedaży Legii przez koncern ITI i odejście "wielkiej trójcy" – Mezengi, Ogbuke i Cabrala. W szczególności powrót do domu tego ostatniego zaskoczył nieco warszawską kibolszczyznę, gdyż Argentyńczyk wydawał się być jednym z ulubieńców Macieja Skorży. A tu taki "surprajz".

Przez cały ubiegły tydzień szerokim echem odbijała się wiadomość o pozostawieniu Macieja Skorży na stanowisku trenera Legii. Okazuje się, że Leszek Miklas i spółka doskonale wiedzieli co robią, bo dzięki ich decyzji najbardziej ucierpiał Lech Poznań. Poznańscy włodarze zdążyli już ustalić niemal wszystkie szczegóły z panem Maciejem i liczyli, że wyciągnie on ich zespół z dołka. Ale nic z tego i dalej będą musieli pchać swą "lokomotywę" z Bakero.

Maciej Skorża zostaje, mimo że - jak sam mówił - wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazywały, że przestaniemy się z nim męczyć. Pan trener bardzo przeżywał wszechobecne sygnały o wymianie na ławce Legii i przez ostatnie kilkanaście dni pogrążony był w głębokim smutku i żalu. Nie przeszkodziło mu to poprowadzić Legii do efektownych zwycięstw nad inwalidami z Gdyni i Bytomia. 7 meczów bez porażki na koniec sezonu to dobry prognostyk przed następnym. Dobry dla naiwnych.

Licząc finałowe spotkanie z Lechem w Pucharze Polski, Legia śrubuje niebywałą passę – sześciu meczów bez porażki. Za tą serią i pucharem parę osób będzie próbowało skryć fatalny sezon i jeszcze gorszy styl gry naszych ulubieńców. Nie od dziś jednak wiadomo, że "Ujadanie myśliwskiej sfory i strzelające korki szampanów nie są w stanie zagłuszyć nadciągającej burzy". Oby ta burza nadeszła jak najszybciej i oczyściła parę stołków. Cały tydzień został jednak zdeterminowany przez sobotnie plażowanie. Na plaży fajnie jest!.

W okresie hurtowego zamykania stadionów, wydawania zakazów i zatrzymań niekoniecznie najgroźniejszych i niekoniecznie stadionowych bandytów, życie toczy się dalej. Tylko co to za życie? Doczekaliśmy czasów, w których z różnych powodów zachwycamy się remisami z Górnikiem i Jagiellonią, legioniści są wyróżniani przez wybitnych fachowców i nawet trafiają do "jedenastek" kolejki, a trener Skorża, współwinny 15-u niewygranych meczów w lidze, wciąż znajduje całkiem liczną grupę obrońców wśród fanów z Łazienkowskiej.

Dożyliśmy czasów, gdy słowa z piosenki ciałem się stały. Po ostatnich wyczynach wojewodów, na wyraźne zamówienie premiera, kibiców ogarnęło poczucie, że w bambuko robią nas wszyscy – i politycy, i dziennikarze, i PZPN. Nawet sami siebie robimy, bo przecież zajścia stanowiące przyczynek do absurdalnych decyzji o zamknięciu stadionów nie były dziełem UFO. Rozróbę rozkręcili ludzie, którzy razem z nami pojechali na mecz. W całej tej sytuacji najbardziej żal patrzeć na puste trybuny w Warszawie i Poznaniu, które pozostają oczywiście piękne, ale bez kibiców tracą duszę. To państwo jest chore.

Wyobraźmy sobie następującą sytuację – uczniowie jednej z polskich szkół jadą na wymianę do Niemiec. Tam kilku z nich zostaje przyłapanych na spożywaniu alkoholu, zaś kilku kolejnych na naruszeniu nietykalności cielesnej paru młodych Niemców. Ministerstwo Edukacji, w następstwie zaistniałych wydarzeń, decyduje się na zamknięcie polskiej szkoły, do której uczęszczają wspomniani nastolatkowie.

Nie ma sensu opisywać minionego tygodnia, skoro został on w całości zdeterminowany przez jedno wydarzenie - emocjonujący, dramatyczny i, co najważniejsze, zwycięski finał Pucharu Polski w Bydgoszczy. Rzadko coś wygrywamy, więc nawet średnio prestiżowa zdobycz po beznadziejnym sezonie musi cieszyć.

Właściwie to nie wiadomo, co napisać po takim tygodniu. Jak ocenić drużynę, która najpierw ogrywa rywala 4-0, by 3 dni później przegrać 1-2? Mamy finał Pucharu Polski, mamy też na wyciągnięcie ręki wyrównanie rekordu ligowych porażek. Paradoks? Bardziej przypadek, splot szczęśliwych okoliczności, albo, jak wolą niektórzy, układ pt. Puchar za ligę.