#FELIETON

No i stało się. Po całorocznym maratonie ligowym (wszak przerwa wakacyjna była śmiesznie krótka) mamy nareszcie porządny odpoczynek od naszych ligowych niedomagań. 21. kolejka to także małe święto tego materiału – jest to bowiem dziesiąty odcinek Kopała Ekstraklasa. Rocznica za bardzo okrągła nie jest (choć na siłę można by dopatrzeć się oczka), ale jaka liga, taki jubileusz. Zapraszamy więc na ostatnie w tym roku, świąteczne podsumowanie.

Za nami 20. kolejka i jak się tak zastanowić, to jesteśmy bliżej niż dalej końca. Końca nie tylko rozgrywek, ale także wytrzymałości psychicznej. Cóż jednak poradzić – życie nie rozpieszcza nikogo, a już na pewno nie kibica Legii. Dobrze chociaż, że w tym całym ligowym marazmie i syfie znajdzie się kilka smaczków. Zapraszamy zatem na tradycyjne podsumowanie i życzymy smacznego.

W piątkowym wydaniu Przeglądu Sportowego prezes Legii Bogusław Leśnodorski przyznał, że "zmęczenie materiału widać gołym okiem" i dodał: "Niestety, swoje robi ponad sto meczów, które kilku zawodników rozegrało w ostatnich dwóch latach. Tomek Jodłowiec – doliczając sparingi czy spotkania w kadrze – nie jest w stanie grać tylu spotkań, co w ostatnich miesiącach. Stojan Vranjes też nie był przyzwyczajony do meczów co trzy dni. Nazwiska długo można wymieniać".

3 kolejki w 7 dni – Ekstraklasa w takiej dawce może zabić zwykłego śmiertelnika. Jednak my, Polscy kibice, przez lata wspierania reprezentacji i ukochanych klubów, piłkarsko jesteśmy uodpornieni chyba na wszystko. To, co przyprawiłoby o zawał serca zagranicznego fana, polskiego sympatyka już zwyczajnie śmieszy. Jest jednak druga strona medalu, bo z kolei rzecz, która zawodnikowi z zagranicy wydaje się normą, dla polskiego futbolisty stanowi barierę nie do przejścia. Zapraszamy na podsumowanie najbardziej nieszablonowych rozgrywek na świecie.

Między 17. a 18. kolejką był dokładnie jeden dzień przerwy. Bóg wybacza, Ekstraklasa nigdy, dlatego kibice oraz dziennikarze we wtorkowe i środowe wieczory rzucali wszystko, udawali się na stadiony, żeby oglądać kolejne popisy krajowych wyczynowców. Pogoda była średnia, gra w większości przypadków średnia jeszcze bardziej, ale poszczególne perełki jakie zaserwowała nam 18. kolejka były warte zobaczenia ich na żywo. Zapraszamy na kolejne już podsumowanie tych perłowych rozgrywek.

Natężenie Ekstraklasy w tym tygodniu przekroczyło już wszelkie normy zdrowotne. Zszargane nerwy jeszcze nie zdążyły opaść, a tutaj nasza ukochana liga wyskakuje nam z następną kolejką. Najprawdopodobniej po raz ostatni, bo genialna reforma, dzięki której wszyscy mieli grać więcej, stała się beznadziejnym rozwiązaniem, z powodu którego każdy gra za dużo. Zapraszamy na podsumowanie 17. kolejki rozgrywek, których zawodnicy są równie mocno profesjonalni jak jej kierownictwo.

Stęskniliście się już za naszymi rodzimymi rozgrywkami? Ja też nie. Świat podniecał się rywalizacją City i Liverpoolu, spotkaniem między Realem a Barceloną, włoskim hitem Juve kontra Milan. My jednak jesteśmy prawdziwymi patriotami i żywym dowodem na słowa Kazimierza Przerwy-Tetmajera, który pisał: „Wolę polskie gówno w polu, niż fiołki w Neapolu.” Zapraszamy więc na kolejne podsumowanie prawdziwie polskich rozgrywek.

Jak ten czas szybko leci. Ani się człowiek obejrzy, a tu już połowa sezonu zasadniczego i koniec rundy jesiennej. To znaczy koniec rundy jesiennej w połowie rundy jesiennej, bo runda jesienna zakończy się w zimie, czyli po kilku kolejkach klasycznej rundy wiosennej. No, to Ekstraklasę w pigułce mamy już za sobą, teraz zapraszamy na nieco szersze podsumowanie.

Legia jest drużyną, która w całej kolejce strzeliła najwięcej bramek, bo aż trzy. Dwa trafienia zdobył Piast i zajął w tej klasyfikacji zaszczytne drugie miejsce. Pozostałe zespoły strzelały albo raz, albo wcale. Wniosek jest prosty – im mniej goli, tym bardziej wyrównany i wyższy jest poziom rozgrywek. Zapraszamy na podsumowanie 14. kolejki najciekawszej ligi na świecie.

Łzy polały się w niedzielę, wściekłość gdzieś jeszcze buzuje we krwi, ale gdybyśmy mieli popełniać samobójstwo po każdym blamażu Legii, to Warszawa już dawno by się wyludniła. Jeśli po niedzielnym spektaklu nie wymiotujecie jeszcze na dźwięk słowa „Ekstraklasa”, to zapraszamy Was do lektury naszego tradycyjnego podsumowania kolejki.

Kolejna porażka z klubem od 9 lat występującym w Poznaniu, kolejne zawiedzione nadzieje i zmarnowana szansa na odrobienie części strat do Piasta. Szkoda tym bardziej, bo legioniści nie dali specjalnie pograć przeciwnikom. Poza pierwszymi 10 minutami gracze z Wielkopolski właściwie nie zagrozili „Wojskowym”, a potem błyszczał już tylko ich bramkarz. Natomiast ekipa Czerczesowa często stwarzała sobie dogodne sytuacje bramkowe i koncertowo je marnowała. Czego zabrakło? Większej jakości. W każdej formacji.

Legia zmarnowała okazję na powrót do gry o wyjście z grupy Ligi Europy i tylko zremisowała z Brugią 1-1. Szanse jeszcze są, ale awansować będzie niezwykle trudno. Bardziej niż wynik martwi styl gry „Wojskowych”. Na tle przeciętnego w europejskiej skali zespołu wypadli bowiem blado. Bardzo słabo zagrali zwłaszcza przed przerwą, a po niej tylko niewiele lepiej.

W niedzielę przy Łazienkowskiej legioniści równocześnie podtrzymali tradycję i przełamali złą passę. Tradycję, bo Legia wygrała wszystkie spotkania z Cracovią od czasu jej powrotu do Ekstraklasy w 2013 r. Przełamanie, bo nasi zawodnicy nie wygrali w ligowym meczu u siebie od ponad 2,5 miesiąca. Spotkanie było popisem dwóch graczy – Nemanji Nikolicia i Tomasza Jodłowca. Pierwszy strzelił trzy gole, wszystkie po podaniach drugiego. A wszystko to pod batutą (nie mylić z batem) debiutującego w Legii szkoleniowca Stanisława Czerczesowa.

Obrońcy Pucharu Polski rozbili kolejnych pretendentów. Tym razem padło na Lechię Gdańsk, która została odprawiona z bagażem czterech goli, przy jednym zdobytym. Trzeba jednak przyznać gościom, że bardzo ułatwili zadanie naszym zawodnikom. Nie tylko fatalnie bronili, ale byli też kompromitująco nieskuteczni.

Nakręcana w mediach i sieci spirala nerwowości po ostatnich wynikach oraz formie Legii sprawiła, że do mecz w Chorzowie zapowiadał się na bardzo ciężkie spotkanie. Nagle słaby Ruch zaczął być anonsowany jako groźny rywal i wielu obserwatorów zapowiadało wygraną „Niebieskich”. Na szczęście legionistom udało się od tego wszystkiego odciąć i przełamać. Wygrali pewnie i wysoko.

Jak się meczu nie da wygrać, to trzeba go zremisować. To też udało się Legii. Problem w tym, że było to już czwarte z rzędu ligowe starcie bez wygranej. Ostatni raz cieszyliśmy się z trzech punktów niemal miesiąc temu, a ze względu na przerwę w rozgrywkach przyjdzie nam jeszcze poczekać na kolejny triumf. Oby tylko do spotkania z Zagłębiem. W Białymstoku zaś zagraliśmy fatalnie.

Legia niespodziewanie uległa Koronie 1-2 i było to premierowe zwycięstwo kielczan w Warszawie. Nawet kieleccy dziennikarze niedowierzali i przypominali, że przy Łazienkowskiej zagrała najsłabsza Korona w historii jej potyczek z Legią. Mimo tego, to podopieczni trenera Brosza byli górą.

Legia zrobiła przedostatni krok do zrealizowania jednego z dwóch podstawowych celów w bieżącym sezonie, tj. awansu do Ligi Europy. Zoria Ługańsk potwierdziła wprawdzie, że przedmeczowe obawy o losy tej rywalizacji były w pełni uzasadnione, ale i legioniści udowodnili swoją wartość. Udowodnił też trener Berg, który dobrze zestawił skład i taktykę. Warto jednak pamiętać, że na razie prowadzimy jedynie do przerwy. Ukraińcy z pewnością powalczą jeszcze w rewanżu.

Gdy zespół nie wygrywa dwóch ligowych meczów z rzędu, to już nie sposób mówić o wypadku przy pracy. Zaczęła szwankować skuteczność, pojawiły się błędy w obronie i mamy tylko 1 punkt po dwóch ostatnich kolejkach. Słabiutko, a co gorsza nie sposób znaleźć usprawiedliwienie dla takiego stanu rzeczy.

Spokojny środowy wieczór na Lubelszczyźnie przyniósł Legii zasłużony awans do kolejnej rundy rozgrywek o Puchar Polski. Trener Berg zaryzykował i zestawił „jedenastkę” głównie z dublerów, a na ławce trzymał zawodników, których oszczędzał na najbliższe mecze w Ekstraklasie i Lidze Europy. Eksperyment się powiódł, legioniści powtórzyli wynik z meczu ligowego, choć wsparcie odwodów było konieczne.

W najciekawszym meczu 4. kolejki Ekstraklasy Legia zremisowała z Wisłą 1-1. Spotkanie było anonsowane jako hit kolejki i spełniło oczekiwania. Mimo pustynnego upału, oba zespoły grały z werwą, stwarzały sobie sytuacje. Należy przy tym oddać Wiśle, że bardzo dobrze przygotowała się do starcia z naszym zespołem i, zwłaszcza w I połowie, przez dłuższy czas prowadziła grę.

W spacerowym tempie, ale bez żadnych nerwów, legioniści ograli w rewanżu swych albańskich przeciwników. „Wojskowi” ani przez chwilę nie stracili kontroli nad meczem. Na spokój w grze największy wpływ miał oczywiście walkower orzeczony na korzyść drużyny Berga, ale i świadomość siły całego zespołu.

Wygrana w szóstym z siedmiu meczów sezonu 15/16. Bilans bramkowy 18-5. Nawet klęska w inauguracyjnym spotkaniu o Superpuchar nie zaciemnia nam obrazu. Legia jest w formie. Pokazała to również przeciw Górnikowi Łęczna. Na Lubelszczyźnie wygrała pewnie i ze spokojem, choć do większego wysiłku zmusiła się tylko w I połowie.

Gdy zespół wygrywa 5-0, to trudno silić się na oryginalność - on po prostu miażdży rywala. I legioniści rzeczywiście zmietli z boiska gości z Bielska-Białej. Co najważniejsze, dokonali tego bez szczególnego wysiłku. W piłkę na poważnie pograli raptem przez 45 minut. Potem, podobnie jak w Botosanach, uważali głównie, by się za bardzo nie zmęczyć i nie doznać urazu. Niejako więc przy okazji dołożyli jeszcze dwa gole.

Zgodnie z przewidywaniami legioniści pewnie rozprawili się w dwumeczu z ósmą ekipą rumuńskiej ligi. Zwycięstwa 1-0 i 3-0 nie pozostawiają złudzeń, która drużyna była lepsza. „Wojskowi” w rewanżu wygrali z dużym spokojem i swobodą. Spotkanie ułożyło się dla nich wprawdzie w najlepszy z możliwych sposobów, ale trzeba podkreślić, że mocno na to zapracowali.

Zawodnicy Legii nie rozpieszczali nas w tym roku. Przez ostatnie miesiące nie tylko często tracili punkty, przegrywali ważne spotkania, ale przede wszystkim grali bez stylu. Wrocławskie starcie było dopiero pierwszym w 2015 r., do którego nie można mieć dużych zastrzeżeń, a na grę „Wojskowych”, mimo jeszcze pewnych mankamentów, patrzyło się z przyjemnością.

Debiutancki mecz przy Łazienkowskiej w sezonie 2015/16 rozpoczął się od skromnego i wymęczonego, ale w pełni zasłużonego zwycięstwa nad 8. drużyną ligi rumuńskiej. Legioniści nie zmazali plamy po klęsce w Superpucharze, więcej: grali tak, że doczekali się ostrej krytyki ze „Żylety”. Zrobili jednak swoje – wygrali, nie stracili bramki i są o krok bliżej do fazy grupowej Ligi Europy.

Ach, co to był za wspaniały tydzień! Nie dość, że można było odpocząć od oglądania (a co gorsza, opisywania) gry naszych niuniusów, to działy się rzeczy smakowite. Zwłaszcza, gdy skupimy się na działalności Legii na rynku transferowym – no pychotka! Dawno się tyle nie wydarzyło, a sytuacja, jak to lubują się mawiać dziennikarze stacji informacyjnych, była niebywale dynamiczna. Zapraszam do wspólnego pałaszowania tych specjałów.

Jak słusznie zauważył trener Berg, ubiegły sezon mógł być jednym z najlepszych w historii klubu. Wygrana grupa w Lidze Europy, a w konsekwencji wiosenna część przygody z pucharami, zwycięstwo w Pucharze Polski i przez długi czas szansę na trzeci z rzędu tytuł – gdyby spełnił się ostatni warunek, bylibyśmy pewnie najszczęśliwsi od lat. Legia na finiszu dała się jednak wyprzedzić Lechowi i wszystkie osiągnięcia tego sezonu nagle stały się mało ważne.

Szanowny Prezesie Wicemistrza Polski, Szanowni Piłkarze Wicemistrza Polski, Szanowny Trenerze Wicemistrza Polski Sezon 2014/2015 Ekstraklasy zakończony. Kurz opadł. Łzy się polały w Warszawie (głównie kibiców). W Poznaniu wystrzeliły korki od szampanów. Wszystko jest jasne. Mistrzem Polski został Lech Poznań i to jest dla nas, kibiców Legii, informacja najważniejsza.