#FELIETON

Orlando Sa kończy swoją przygodę z Legią. Z tego co wiemy, w poniedziałek zwolnił mieszkanie w Warszawie, a prezes Leśnodorski w wywiadzie potwierdził, że po ostatnim wyskoku dla Portugalczyka nie ma już miejsca w naszym klubie. Historię pobytu Orlando w Legii opisaliśmy niedawno. Warto jednak poświęcić parę słów temu, co wydarzyło się podczas meczu przeciwko Górnikowi i konsekwencjach z tego wynikających.

Ostatni mecz w sezonie przyniósł przewidywane zwycięstwo i równie przewidywalne rozstrzygnięcie w Poznaniu. W efekcie Legia straciła tytuł. Przeciwko Górnikowi legioniści zagrali zdeterminowani i spokojnie zwyciężyli. Wynik 2-0 oddaje obraz boiskowych wydarzeń – zmęczona Legia wykrzesała z siebie resztki energii i wyraźnie przewyższała zdemoralizowanych gości.

Legia znów nie potrafiła wygrać w Gdańsku i po słabym meczu tylko zremisowała z gospodarzami 0-0. Przez to „Wojskowi” praktycznie stracili szanse na obronę mistrzostwa. Było to spotkanie typowe dla legionistów – nie grali dobrze, przez długi czas grali źle, oddawali pola rywalom, a gdy ci opadli z sił nasi zawodnicy wrzucili trzeci bieg i stworzyli sobie kilka dogodnych okazji bramkowych. Tym razem jednak nie starczyło czasu, by wygrać.

Pojedynek z Wisłą był piątym z rzędu, w którym legioniści strzelili jednego gola a zarazem trzecim z kolei, w którym jedna bramka wystarczyła do zwycięstwa. Przeciwko krakowianom „Wojskowi” zagrali znów bardzo słabo. Mieli trudności ze stwarzaniem sobie sytuacji, ponownie nie opanowali sytuacji na boisku. Podobno jednak mistrzostwo zdobywa się defensywą. Nasza jest ostatnio wyjątkowo szczelna, ale wciąż pozostajemy o krok za Lechem, który zresztą też nie ma prawa narzekać na obrońców.

Smakowity był to tydzień. Nie dość, że Legia wygrała dwa spotkania, to jeszcze sporo się działo. Najwięcej oczywiście w końcówce meczu przeciwko Jagiellonii i już po nim. Ogarniająca kraj histeria najpierw wzbudzała rozbawienie, ale potem irytację. Zwłaszcza, gdy okazało się, że ta „gwałcona przez sędziów” drużyna Probierza wygrała z Wisłą po golu z dwumetrowego spalonego. W środę cała Polska widziała i huczała o karnym dla Legii. Sobota przeszła dziwnie bez echa. Najpierw był jednak…

Legijny walec po raz drugi z rzędu przetoczył się po przeciwnikach. Mozolnie, w pocie czoła i ponownie szczęśliwie, ale jednak „Wojskowi” w ciągu tygodnia wzbogacili się o 7 punktów. To bardzo dobry rezultat, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę ich styl. Mecz w Szczecinie nie przyniósł tylu emocji, co starcie z Jagiellonią. Za to echa środowego spotkania wciąż pobrzmiewały przy Twardowskiego.

Legia w końcu wygrała mecz w fazie mistrzowskiej, ale zwycięstwo nad ekipą Probierza przyszło z dużym trudem. I trzeba szczerze przyznać – mieliśmy sporo szczęścia. Nie przypominam sobie bowiem meczu, w którym „Wojskowi” rozstrzygające trafienie uzyskali po karnym podyktowanym w doliczonym czasie gry. Sam występ legionistów nie zachwycił. Znów byli lepsi, ale znów nie potrafili tego udokumentować.

Po raz kolejny legioniści nie poradzili sobie z zespołem pierwszej ósemki. We Wrocławiu tylko zremisowali ze słabym Śląskiem, czym utwierdzili obserwatorów w przekonaniu, że sami są również słabi. Trzeba jednak podkreślić, że spotkanie to źle się ułożyło dla Legii, a im dłużej trwało, tym pojawiało się więcej komplikacji. Biorąc to pod uwagę, a także jakość gry ekipy Berga nie możemy narzekać na 1 punkt.

„Henning Berg allez, allez!” – niosło się jeszcze niedawno po trybunach stadionu przy Łazienkowskiej. Teraz Norweg jest bombardowany ze wszystkich stron. Nawet prezes Leśnodorski i dyrektor Żewłakow przestali się publicznie hamować. A wszystko przez to, bo przegrał mecz z Lechem. Przegrał, to przegrał i co tu drążyć? Doszło do tego, na co się zanosiło od dłuższego czasu, ale przecież niewiele zabrakło, by wygrał i znów był noszony na rękach.

Po wygranym finale Pucharu Polski pomyślałem sobie: „trzymamy Lecha za gardło, teraz trzeba po prostu zacisnąć palce.” Legioniści mieli wszystko, żeby sobotnim meczem na Łazienkowskiej praktycznie zapewnić sobie mistrzostwo. Marna, bo marna, ale zawsze pozwalająca odskoczyć na 4 oczka przewaga w tabeli, lepsza sytuacja psychologiczna spowodowana zdobyciem 17 już pucharu i przede wszystkim atut własnego stadionu, który w ostatnich sezonach był twierdzą niemal nie do zdobycia.

Legioniści przegrali 1-2 w spotkaniu z największym rywalem i dzięki tej wygranej Lech rozsiadł się w fotelu lidera. Mecz od początku był typowym graniem na remis, bo żaden z zespołów nie był skory zaryzykować. Goście zdobyli gola po rzucie rożnym, a po chwili dołożyli na 2-0 po stracie Vrdoljaka. Mecz się otworzył, legioniści szybko zdobyli bramkę kontaktową, ale, mimo kilku stuprocentowych okazji, nie wywalczyli nawet remisu.

Legia pokonała 2-1 Lecha i po raz 17. zdobyła Puchar Polski. Mecz nie był najwyższej klasy widowiskiem, ale też nie można narzekać. Były emocje, była dramaturgia i nieprzewidziany zwrot akcji. Był też trafiający do obu bramek Jodłowiec i przesądzający o wyniku niemal 37-letni Saganowski, a nade wszystko było szczęśliwe zakończenie.

Za nami 30. kolejka, ale czekają nas jeszcze mecze dodatkowe w ramach tzw. grupy mistrzowskiej. W 7. seriach „Wojskowi” czterokrotnie zagrają u siebie – z Lechem, Jagiellonią, Wisłą i Górnikiem. Taki układ gier umożliwiło nam zwycięstwo z Pogonią, które nie przyszło łatwo, bo goście już w 3 minucie objęli prowadzenie.

Gdy piłkarze wzięli sobie do serca akcję „Charytatywna wiosna Legii” i z całych sił wzięli się za rozdawanie punktów potrzebującym, chyba nikt nie sądził, że w swym wolontariacie posuną się tak daleko. W 10 wiosennych bojach Dupoklasy nasi milusińscy oddali aż połowę z możliwych do zdobycia punktów. Przyznacie, że rzadko kogo stać na taki gest. Nie chcę deprecjonować humanitaryzmu podopiecznych Berga, ale z pewnością łatwiej im prowadzić swą działalność ze świadomością, że wciąż są liderem.

Mecz można wygrać, przegrać albo zremisować. Niestety, piątkowe starcie mistrzowie Polski tylko zremisowali, choć powinni byli zacząć liczyć gospodarzy dopiero po trzech golach, a gdyby skończyło się 0-5, to „Niebiescy” i tak mogliby być zadowoleni. Na zakończenie jednak na tablicy świetlnej widniał niesprawiedliwy wynik 0-0. Mimo tego, postawa „Wojskowych” przed finałem Pucharu Polski i rundą finałową Ekstraklasy napawa optymizmem.

Pierwsza drużyna w tabeli spokojnie wygrała z ostatnią i niewątpliwie nie sposób tu mówić o niespodziance. Przed meczem podgrzewano jednak atmosferę i dużo się mówiło o starciu dołującego lidera z najlepszym zespołem Ekstraklasy w 2015 r. Zawisza potwierdził, że po przerwie zimowej to zupełnie dobry zespół, niesamowicie odmieniony. Legia zaś udowodniła, że ma lepszych piłkarzy i nawet w słabszej formie jest w stanie ograć każdego przeciwnika w kraju.

Z jednej strony takie tygodnie są super. Pisze się tylko jeden tekst i pełen spokój. Terminy nie gonią, naczelny nie wrzeszczy... Z drugiej strony zaś aż palce świerzbią, by jednak coś wystukać... Meczem kadry z Irlandią trudno było się emocjonować, bo biało–czerwoni swój szczyt osiągnęli jesienią i nic lepszego niż zwycięstwo z Niemcami już nas nie spotka. W Legii zaś pozorny spokój. Spokój, bo piłkarze dostali dużo wolnego. Pozorny, bo departament zarządzania kryzysem ma pełne ręce roboty.

Zwolnić Berga! Nie... Zrzucenie całej winy wyłącznie na trenera byłoby zbyt proste ale najczęściej jakakolwiek krytyka gry Legii sprowadza się do podobnie absurdalnego kontrargumentu. Zbyt proste, podobnie jak zasłanianie słabej gry miejscem w tabeli. Ostatnie wyniki, czyli dwie wygrane w jedenastu meczach, są wypadkową kilku czynników, od niezrozumiałych wyborów trenera, poprzez nienajlepszą (od dwóch okienek) politykę transferową klubu, po nagłe odejście Radovica i brak lidera, który z marszu mógłby zająć miejsce Serba zarówno na boisku jak i w szatni.

Jak 12 to Dusan Kuciak, a jak Kuciak, to i Malarz. Arkadiusz. Tematem przewodnim ubiegłego tygodnia były wątpliwości Berga, kto ma stanąć w bramce przeciwko „Leszkom”. A tak naprawdę jasnym było, że w klatce zobaczymy Malarza. No i zobaczyliśmy. Głównie jego głupotę, w wyniku której wyleciał z boiska z czerwoną kartką. W efekcie zebraliśmy w cymbał od beznadziejnej ekipy pod wodzą wietrzącego sędziowskie spiski „Benedykta”. A skoro oni są beznadziejni i wygrali z Legią, to co powiedzieć o naszych?

Legioniści przegrali mecz, którego prawa przegrać nie mieli. Lech okazał się być słabą drużyną, nie wartą szczególnej uwagi, a już na pewno nie taką, która może napędzić nam stracha w człapance po tytuł. Jedynym rywalem Legii jest ona sama i mecz w Poznaniu był na to najlepszym dowodem. Robienie sobie samym krzywdy jest tym, co naszym zawodnikom wychodzi wiosną najlepiej.

Legia ponownie zawiodła oczekiwania kibiców. Wprawdzie w niedzielny wieczór mieliśmy wspaniałą atmosferę na stadionie, sporo pięknych zagrań i walki, dramatyczny przebieg meczu i jeszcze bardziej emocjonującą końcówkę, ale zabrakło wygranej mistrzów Polski. Za taki stan rzeczy odpowiedzialność ponoszą oczywiście dobrze grający wiślacy i warto docenić ich występ. Trzeba też jednak przyznać, że legioniści niezbyt im przeszkadzali.

Mistrzowie Polski pokazali rywalom miejsce w szeregu. Legia może grać słabiej, może mieć problemy, ale wciąż jej siła jest ogromna. Trzeba przy tym pamiętać, że Śląsk ma fatalną wiosnę, a przy tym bardzo wąską kadrę. „Wojskowi” wykorzystali słabości gospodarzy i po mądrej grze pewnie wygrali 3-1.

Legia awansowała do półfinału Pucharu Polski, ale po spotkaniu rozegranym w fatalnym stylu. Drażni to tym bardziej, że mierzyła się ze Śląskiem, który wiosną spisuje się bardzo słabo i jeszcze nie wygrał. Twierdzenie prezesa Leśnodorskiego o tym, że wrocławianie to klasowa drużyna, jest zwykłym mydleniem oczu. Przede wszystkim patrzmy na siebie, a u nas sprawy nie mają się najlepiej, czego dowodem był czwartkowy rewanż.

Z głowy mamy 9 tydzień w 2015 r., przy okazji którego okazało się, że „KO” pojawi się na LL! po raz 250. Parę lat temu przegapiliśmy setny odcinek, przed dwoma laty przegapiliśmy pięciolecie, ale przy ćwierć tysięcznym nie wypadało odpuścić. Jakby nie patrzeć, to zacna liczba. Zatem wszystkiego dobrego drodzy czytelnicy. Fajnie, że jesteście i czytacie.

Gdy mistrz Polski nie jest w stanie wygrać 6 spotkań, to zazwyczaj jest to katastrofa. W przypadku Legii nie ma o niej mowy. Raz, że okoliczności niejako usprawiedliwiały taką sytuację, a dwa, że „Wojskowi” wciąż byli liderem Ekstraklasy. Byli i są, bo gdy w końcu przyszła pora wygrywać, to zaczęli to robić, a czołówka udowodniła, że ich mistrzowskie aspiracje opierają się o podział punktów i związaną z tym nadzieję, że uda się jakimś cudem przegonić Legię.

Skończyła się piękna, legijna przygoda z europejskimi pucharami. Ostatnie spotkanie było spektakularnym zejściem z chmur i grzmotnięciem o beton. Mistrzowie Polski przegrali 0-3 w rewanżu z Ajaxem i wynikiem dwumeczu jest wstydliwe 0-4. Szkoda, bo rywal, choć to zespół o półkę wyżej w europejskiej hierarchii, nie był w najwyższej formie i można było nawiązać z nim walkę o awans. Zapraszamy do lektury pomeczowych spostrzeżeń i wniosków.

Mam szacunek do piłkarzy z Kielc, bo mimo niewysokich umiejętności, swą walecznością są w stanie zawsze zapewnić sobie ligowy byt. Problem w tym, że Legia zniżyła się do ich sportowego poziomu, w efekcie czego obejrzeliśmy nudną kopaninę. I naszego zespołu nie tłumaczy, że wystąpił w rezerwowym zestawieniu. Po to bowiem mamy wielu zmienników, by byli w stanie wygrywać ze słabszymi rywalami w lidze. Na co warto zwrócić uwagę po spotkaniu w Kielcach?

Gdyby tydzień temu ktoś powiedział mi, że Miroslav Radović w zimowym okienku transferowym przeniesie się gdziekolwiek, wyśmiałbym go. Miro to przecież żywa legenda, gość, który był kuszony poważnymi ofertami z poważnych lig, ale zawsze zostawał, motywując to swoim przywiązaniem do Legii Warszawa.

Legia, zgodnie z przewidywaniami niektórych, przegrała w Amsterdamie. Zgodnie zaś z prognozami innych, była w przekroju całego meczu równorzędnym rywalem Ajaxu, a w II połowie nawet prezentowała się lepiej. Co zapamiętamy z tego spotkania?

Łaknęliśmy startu rozgrywek niczym popularna kania jeszcze bardziej popularnego dżdżu. I co? I lipa! Najpierw oglądaliśmy męczenie buły we Wrocławiu, gdzie słaba Legia mierzyła się ze słabymi lokalsami, a potem jeszcze słabsza Legia dostała aż 1-3 w cymbał od Wasiluka i jego wesołej ekipy drwali. A i tak był to najniższy wymiar kary. Z Ajaxem będzie oczywiście znacznie lepiej, tyle, że wciąż najważniejszym celem jest mistrzostwo.