#PLUSY I MINUSY

Powróciły stare koszmary sprzed roku, gdzie w Chorzowie straciliśmy punkty w bardzo słabym stylu. Choć legioniści weszli w mecz naprawdę nieźle, to z minuty na minutę było coraz gorzej, by wreszcie zakończyć rozpaczliwym wybijaniem piłki spod własnej bramki. Zapraszamy na analizę tego mało chwalebnego spotkania.

Choć piątkowa wygrana nie smakowała równie dobrze jak ta sprzed miesiąca, to mimo wszystko wypada ją docenić. Co prawda gdyby spotkanie skończyło się wynikiem 5-0 nikt z gości nie mógłby mieć specjalnych pretensji, ale trzy punkty zawsze pozostaną trzema punktami. Lepiej brzydko wygrywać niż pięknie przegrywać, a zwyciężać z Lechem i odskakiwać w tabeli Piastowi jest już w ogóle fajnie. Zapraszamy zatem na analizę tego cennego zwycięstwa.

Biorąc pod uwagę ostatnią serię remisów Pogoni, raczej nie było sensu nastawiać się na wybitny spektakl. Mimo wszystko tak słabego poziomu u legionistów nie spodziewał się chyba nikt, bo drużyna zagrała bez jakiegokolwiek pomysłu na grę. Zapraszamy więc na analizę tego chaosu.

Wyjazd do Bydgoszczy był jak egzamin z przedmiotu, który absolutnie nikogo nie interesuje – trzeba go było po prostu zaliczyć, choć ani studentów, ani wykładowcy sposób w jaki się to stanie specjalnie nie obchodził. Był to ostatni tego typu test, bo w tym momencie sezonu taryfa ulgowa definitywnie się skończyła. Zapraszamy na analizę ostatniego spotkania pozbawionego i kibiców i emocji.

Chyba nie ma nikogo, kto wyszedłby z meczu z uśmiechem na ustach. 3 słupki pozostawiły bardzo duży niedosyt i obawy o mecz wicelidera, które na szczęście okazały się zupełnie nieuzasadnione. Mimo bardzo przeciętnej gry legionistom udało się powiększyć przewagę nad resztą stawki pościgowej, co pozwoliło nam wszystkim nieco ochłonąć. Zapraszamy zatem na spokojną analizę pojedynku z Lechią.

Potrzeba było 3,5 roku żeby wygrać w Poznaniu, ale dla takiego meczu warto było czekać. Legia absolutnie zdominowała Lecha i stosując zasadę trenera Wójcika: „Masz frajera to go duś, jak się zesra to go puść” odniosła niezwykle cenne zwycięstwo. 2-0 jest i tak najniższym wymiarem kary – zapraszamy więc na analizę sobotniego procesu karnego.

Nie ważne jak mężczyzna zaczyna, ale jak kończy. Jeszcze lepiej jest jednak, gdy i początek i koniec swoich działań ma naprawdę dobry. Legioniści szybko nadpruli worek z golami, a w drugiej połowie rozerwał się on na dobre. Zapraszamy zatem na analizę środowego rozpruwania Zawiszy.

Po raz kolejny możemy powiedzieć, że lepiej brzydko wygrywać, niż przyjmować najpiękniejszą nawet porażkę. W Krakowie legioniści wykonali swoje zadanie, chociaż styl w jakim to osiągnęli może pozostawiać wiele do życzenia. Zapraszamy zatem na tradycyjne pomeczowe plusy i minusy.

Oglądając sobotnią rywalizację Legii z Górnikiem można było odczuć poważny dysonans poznawczy. Z jednej strony niemoc i bicie głową w mur w pierwszej połowie, z drugiej nakrycie rywala czapką i kontrolowanie spotkania. Zapraszamy zatem na analizę tego pomieszania zmysłów.

W spotkaniu z Termaliką nasi piłkarze naruszyli wszelkie możliwe normy piłkarskie i estetyczne. Napisać, że zagrali słabo, to nic nie napisać. W tak tragicznej dyspozycji legioniści nie byli od 6 lat, zatem mamy nadzieję, że chłopaki wyszaleli się na tyle, iż sprawa beznadziejnych meczów jest załatwiona przynajmniej na dekadę. Zapraszamy zatem na podsumowanie najgorszego meczu od kilkudziesięciu miesięcy.

„Jestem trenerem, nie matematykiem” - powiedział na konferencji pomeczowej Stanisław Czerczesow. Spotkanie raczej nie zachwyciło, ale my jesteśmy kibicami, nie koneserami sztuki, zatem na zdobycz punktową i sytuację w tabeli narzekać nie możemy. Narzekać nie, analizować owszem, zatem zapraszamy do pochylenia się nad analizą poczynań naszych piłkarzy.

Wracając z Lubina można było odczuć dysonans poznawczy – z jednej strony cała liga zagrała pod nas co nareszcie wykorzystaliśmy, z drugiej zaś styl w jakim legioniści zdobyli komplet oczek, był zdecydowanie daleki od ideału. Lepiej jednak brzydko wygrywać niż pięknie godzić się z porażką – zapraszamy więc do analizy tego mało urodziwego zwycięstwa.

Mordercze treningi, twarda ręka trenera Czerczesowa i dobre transfery – wszystkie te elementy złożyły się na to, że Legia Warszawa nareszcie zaczęła grać w piłkę. Jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale początek rundy pozwala patrzeć na grę „Wojskowych” z optymizmem. Legia absolutnie zdominowała Jagiellonię, dając jej do powiedzenia mniej więcej tyle, ile trzy lata temu podczas pewnego incydentu z flagami.

Korona zaprezentowała oprawę „Poznaj nasze dwa oblicza” i do serca wzięli sobie to nasi piłkarze, bo pierwsza a druga połowa to kompletnie inny gatunek literacki. Najważniejsze jednak, że 3 punkty powędrowały do Warszawy – zapraszamy do lektury ocen tej dwubiegunowej wędrówki.

Na grę Legii nie da się patrzeć. Po prostu. To, co zaserwowali nam w niedzielę piłkarze warszawskiej drużyny było nie do przełknięcia. „Wojskowi” mogli zminimalizować stratę do Piasta praktycznie w całości, ale Legia to Legia, więc rezultat niedzielnego pojedynku jakoś szczególnie nie dziwi. Jedyne, co może zaskakiwać, to przerost formy nad treścią, w wykonaniu naszego klubu, który zaczyna przybierać już groteskowe rozmiary. Zapraszamy na analizę tej treści.

No co tu dużo mówić – tragedia. Legia gotowa do walki, Legia z nową kolekcją odzieżową, Legia bez drużyny na miarę Ligi Europy. Nasz najsilniejszy skład został wbity w ziemię przez rezerwy Napoli, kibice na stadion przyszli w takiej ilości jak my na Puchar Polski z Chojniczanką, a aspirująca do Ligi Mistrzów drużyna zajmuje ostatnie miejsce w Lidze Europy z dorobkiem 4 punktów na 18 możliwych. „Wspaniałe stulecie” możecie zobaczyć wtedy, gdy włączycie TVP1 od poniedziałku do piątku o 15:50.

Niedzielnego spotkania do 85. minuty nie dało się oglądać. Mecz z pewnością pomógł wszystkim cierpiącym na bezsenność, bo kilka minut oglądania niedzielnego pojedynku automatycznie zamykało powieki. Takie mecze też trzeba jednak umieć wygrywać, a brzydkie zwycięstwo zawsze smakuje lepiej niż najpiękniejsza nawet porażka. Zapraszamy do lektury ocen brzydkiego spotkania z ładnym zakończeniem.

Przez 85 minut spotkanie było typowym meczem Legii grającej w środku tygodnia z niżej notowanym rywalem – niby nudno, starcie do zapomnienia, ale jakieś bramki gdzieś zawsze wpadną. Wystarczyło kilka minut, żeby na własnym stadionie „Wojskowi” zostali zmuszeni do „obrony Częstochowy”. Szalona defensywa na szczęście się udała, ale takie sytuacje po prostu nie mają prawa mieć miejsca. Zapraszamy do oceny meczu o dwóch twarzach.

Na stulecie klub jest przygotowany fenomenalnie. Mamy kibiców, stadion, infrastrukturę, zaplecze treningowe, doskonałe zabezpieczenie medyczne, piękny fanstore, marketing na światowym poziomie i emotikony na iPhone'a. Brakuje tylko jednego – drużyny na takim poziomie.

Legioniści nareszcie zagrali dobre spotkanie w Lidze Europy. Po słabym pierwszym meczu z Midtjylland, murowanym oklepie od Napoli i dwóch meczach z Club Brugge o atrakcyjności przeciętnej Niemki przyszła pora na coś miłego dla oka. Szkoda, że tak późno, ale (ile razy jeszcze to usłyszymy) lepiej późno niż wcale.

Prezes Leśnodorski po meczu napisał na Twitterze, że brawo, że tak mamy grać. Otóż jeśli taki poziom zadowala władze klubu, to można tylko zapłakać i zastanowić się, dlaczego za małolata człowiek zainteresował się piłką nożną, a nie na przykład grą w bierki. O gustach się nie dyskutuje, ale białe jest białe, czarne jest czarne, a Legia ze Śląskiem zagrała słabo. Zapraszamy na lekturę ocen tego niegustownego spotkania.

Prawdziwych mężczyzn podobno poznaje się po tym nie jak zaczynają, ale jak kończą. Zaczynać jednak też trzeba z rozumem i godnością człowieka, a stracenie gola w 5. minucie z Chojniczanką Chojnice na własnym stadionie za bardzo godne raczej nie było. Na szczęście legioniści doszli do takich samych wniosków i po pierwszym szoku weszli na właściwe tory, żeby pewnie przejechać się po zespole gości.

Mecz z Pogonią wybitnym widowiskiem raczej nie był, ale zapewnił Legii ważne 3 punkty. Legioniści grali falami, bo raz mieli ochotę atakować, a raz nie, ale w niedzielnym spotkaniu i tak było to korzystne – Pogoń bowiem nie chciała atakować w ogóle. Zapraszamy do lektury ocen za to jednostronne spotkanie.

Po takich spotkaniach ciężko jest zebrać się do ich oceny. Wszyscy mówią, że szansa na awans przepadła, ale ja pogodziłem się z tym już po meczu w Warszawie. Mogliśmy po prostu spróbować godnie zacząć żegnać się z Ligą Europy, ale zamiast tego dostaliśmy to, co w pewnych rejonach warszawskiej Pragi po godzinie 22:00 jest nieuniknione.

Pesymiści mówili o porażce, realiści stali się pesymistami, a optymiści nieśmiało przebąkiwali o skromnym zwycięstwie. Legioniści zaskoczyli wszystkich i pewnie odczarowali arenę w Gdańsku. Przedstawiamy oceny ze zwycięskiej wyprawy na Pomorze.

Chciałby człowiek zobaczyć mecz z pierwszoligowcem, obejrzeć jak jego drużyna ładuje cztery, pięć bramek i pozytywnie nastawić się na resztę wieczoru. Pierwszoligowiec jednak stawia się i drużyna męczy się niemało, żeby już nie wygrać wysoko, ale w ogóle. Pytanie tylko, czy to Chojniczanka zagrała tak dobrze, czy to Legia tak słabo.

Nasi piłkarze dokonali niemożliwego. Przegrać u siebie z Lechem znajdującym się w takiej formie to jak wygrać z Bayernem Monachium. Jeśli macie jeszcze nerwy na czytanie o tym spotkaniu, to zapraszamy do komentarzy gry zawodników po widowisku, jakie zaserwowali nam w niedzielę.

Od piątku rano nie mogłem się zabrać za ten teks. Albo mecz jest dobry i zawodników się chwali, albo zły i wytyka się im ich błędy. Ten jednak wyglądał zupełnie nijak. Gra legionistów była jak rozgotowany ryż – dało się to zjeść, ale nikomu nie smakowało.

Pierwszy raz od dawna wyszedłem ze stadionu naprawdę zadowolony. Legia zrobiła to co do niej należało – wygrała spotkanie u siebie. Wygrana wygraną, ale do mojej radości przede wszystkim przyczynił się styl, w jakim „Wojskowi” dopisali sobie w niedzielę 3 punkty. Jasne, że w grze było nieco chaotyczności, ale wszyscy piłkarze robili to, co przystało na legionistę – walczyli. Przedstawiamy oceny za tę walkę.

Skoro Piast wygrał, to nam tym bardziej wypadałoby to uczynić. Nic z tego, legioniści zagrali słabo i jedyne co udało się im wywieźć z Zabrza to punkt. Punkt, który w obecnej sytuacji jest tak samo bezużyteczny jak zerowy dorobek. Pięć meczów, jedno zwycięstwo i cztery remisy - dramat. Przedstawiamy więc oceny z tego dramatu.