#RELACJA Z TRYBUN

Za nami pierwszy pociągowy wyjazd w tym sezonie i jednocześnie najliczniejszy. Nasza liczba była niestety zdecydowanie słabsza od tej, którą udało się wykręcić na jesieni zeszłego roku, kiedy wypełniliśmy wrocławską klatkę do granic możliwości. Tym razem było nas trzykrotnie mniej, ale najważniejsze, że i tym razem wspominać wyprawę na Dolny Śląsk - poza wynikiem - wspominać będziemy bardzo pozytywnie - zaprezentowaliśmy oprawę, a także naprawdę konkretny doping.

W ostatniej rundzie w walce o fazę ligową (od tego roku nie grupową) Ligi Konferencji, Legia zmierzyła się z Dritą Dnjilane z Kosowa. Jeśli dotychczas przyzwyczailiśmy się do świetnej frekwencji na meczach przy Łazienkowskiej poniekąd "z automatu", w końcu okazało się, że tak nie będzie zawsze. Legia mocno przesadziła z cenami wejściówek na to spotkanie, szczególnie biorąc pod uwagę tzw. atrakcyjność przeciwnika (a właściwie jej brak), a także termin - czwartek godz. 18:00 okazał się nie tak atrakcyjny, jak spodziewali się nasi działacze.

Długi sierpniowy weekend rozpoczęliśmy domowym meczem z Brøndby IF, a zakończyliśmy zgodowym spotkaniem z Radomiakiem. Choć w upalną niedzielę frekwencja była nieco słabsza niż w czwartek na europucharowym meczu, doping był zdecydowanie lepszy. Jak to na meczach przyjaźni bywa, tego dnia wynik schodził na dalszy plan, a najważniejsza była dobra zabawa i integracja z "Warchołami".

Po wyjazdowej wygranej Legii z Brøndby nadzieje na awans do fazy grupowej wzrosły, ale biorąc pod uwagę grę naszej drużyny, trzeba było sporo optymizmu, by wierzyć w wyeliminowanie wicemistrzów Danii. Choć sezon wakacyjny w pełni, a w dodatku początek długiego weekendu, o frekwencję mogliśmy być spokojni. Wszystkie bilety rozeszły się ze sporym wyprzedzeniem, do czego zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Przyzwyczailiśmy również do wysokiej formy wokalnej, która w europucharach zazwyczaj była na jeszcze wyższym poziomie... i niestety pod tym względem wyszło wyjątkowo słabo. Naprawdę, takiego dopingu już dawno nie było na naszym stadionie.

Za wyjazdowy mecz z Aston Villą UEFA ukarała nas zakazem wyjazdowym na pięć meczów. Spotkanie z Brøndby było trzecim z nich (po Molde i Walii) i kolejnym, które udało się obejrzeć grupie fanatyków z Łazienkowskiej. Zgodnie z hasłem "Ch... z zakazami, hej Legio jesteśmy z Wami!" do duńskiej stolicy przybyło 200 fanów ze stolicy. Dzięki prokibicowskiej postawie ekipy Broendby IF, udało się zająć miejsca na trybunach i wspierać nasz klub.

Po niezłym, bo zwycięskim początku sezonu i wyjazdowej wygranej piłkarzy w Walii, mieliśmy nadzieję, na kontynuację dobrej serii w meczu ligowym z Piastem. Jeśli po okazałym 11-0 z amatorami z Wysp, wydawało się nam, że piłkarska Europa stoi przed nami otworem, zostaliśmy szybko i brutalnie sprowadzeni na ziemię przez zawsze groźnego... Piasta. Fani Legii po niedzielnym spotkaniu nie mają się czego wstydzić - ten wieczór zostanie zapamiętany na długo, głównie ze względu na upamiętnienie bohaterskiej walki Powstańców. Data 1 sierpnia 1944 roku jest niezwykle ważna dla każdego warszawiaka, a fani Legii od lat kultywują pamięć o bohaterskich czynach naszych przodków.

Tydzień temu przy Łazienkowskiej Legia dość długo kazała nam czekać na pierwsze trafienie podczas ligowego pojedynku z lubińskim Zagłębiem. W czwartek podczas europejskiego starcia z walijskimi „ogórami” legionistom grało się już zdecydowanie łatwiej, co bez wątpienia odzwierciedliło wysokie, sześciobramkowe zwycięstwo nad rywalami z Wielkiej Brytanii. Nam jednak nie było dane tego spotkania obejrzeć na żywo, jako że UEFA zamknęła nasz obiekt za zaprezentowaną na trybunie wschodniej oprawę podczas rewanżowego meczu z Molde w ramach 1/16 finału Ligi Konferencji Europy w lutym tego roku, czyli wtedy, gdy europejskie władze piłkarskie zamknęły „Żyletę”.

Rozłąka z rozgrywkami naszej rodzimej Ekstraklasy trwała niespełna dwa miesiące. Wreszcie, po niemal 60 dniach oczekiwania, ruszył nowy sezon 2024/2025, który „Wojskowi” rozpoczęli domowym spotkaniem z dolnośląskim Zagłębiem. Większość z nas z ogromnym zaciekawieniem nie mogła doczekać się tego pierwszego pojedynku, by na własne oczy przekonać się, czy przebudowana w trakcie letnich przygotowań drużyna spełni pokładane w niej oczekiwania, a te w przypadku warszawskiego zespołu mogą być tylko jedne – walka o krajowe mistrzostwo.

W sobotę zakończyliśmy nieudany dla naszych piłkarzy ligowy sezon 2023/24, który fanatycy z Żylety podsumowali jakże celną oprawą - "Warszawa zasługuje na więcej". Brązowe medale mogą być powodem do świętowania w wielu klubach w całej Polsce, ale nie przy Łazienkowskiej. Dla nas liczy się tylko mistrzostwo. Jak nawinął Deobson - "My startujemy tam, gdzie całej reszty jest limit, Legia Warszawa zawsze krok przed innymi".

Po kilkunastoletniej przerwie, przynajmniej na pewien czas, wyjazdy do Grodziska Wielkopolskiego ponownie stały się naszą wyjazdową codziennością. Po awansie Warta Poznań swoje spotkania rozgrywa właśnie na stadionie Dyskobolii i w niedzielne popołudnie po raz trzeci, przyszło nam wspierać Legię na grodziskim stadionie, przy okazji meczu z "Zielonymi". Wiele wskazuje na to, że także po raz ostatni - jeśli poznaniacy utrzymają się w Ekstraklasie, od nowego sezonu planują przenosiny na stadion miejski przy Bułgarskiej.

W niedzielny poranek, na przedostatni w tym sezonie wyjazd, wyruszyły w stronę Wielkopolski pociągi specjalne z kibicami Legii Warszawa. Łącznie nasz klub na stadionie przy Bułgarskiej reprezentowało 1644 fanatyków z Łazienkowskiej. Komplet publiczności, oprawy z obu stron, pirotechnika na murawie - kibicowsko mecz na pewno mógł się podobać pod każdym względem. Sportowo lechici na pewno opuszczani stadion mocno zawiedzeni. My tymczasem wciąż liczymy się w walce o europejskie puchary i co najważniejsze - wszystko zależy już od naszych wyników. Choć znając nasze gwiazdy, nawet najlepszą pozycję wyjściową, są w stanie jeszcze spier....

Ten sezon piłkarski pokazuje poziom naszej ligi - żadna z drużyn nie chce zdobyć mistrzostwa, a niemal co tydzień mamy "kolejki cudów". Kiedy w piątek i sobotę wszystkie zespoły z czołówki, liczące się w walce o europuchary (bo użycie słowa "walczące" byłoby nadużyciem), przegrały swoje mecze, kolejny raz (który to już w tej rundzie?!) odżyły nadzieje nie tylko na awans do europejskich pucharów, ale i powrót do walki o mistrzostwo Polski. Wystarczyło wygrać z Radomiakiem, by zbliżyć się do Jagiellonii na trzy punkty, na trzy kolejki przed końcem...

W niedzielę do Mielca podróżowaliśmy po raz trzeci, a dopiero pierwszy raz zajęliśmy miejsca w sektorze gości. Wyjazd ten zapadnie w naszej pamięci jednak głównie ze względu na pieśń na cześć Maćka Rosołka, który niczym Jacek Magiera, wszedł do grona osób, którym dedykowana została pieśń na melodię "Hitu z Wiednia".

Ostatnie dwa remisy na pewno nie poprawiły naszej sytuacji w ligowej tabeli, a i kibice zaczęli tracić nadzieję na zakończenie tego sezonu w odpowiedni sposób. Przypomnijmy, że legioniści mieli walczyć o mistrzostwo Polski, czyli o trofeum, o które powinniśmy do końca walczyć co sezon, a także obronę Pucharu Polski. I chociaż mecze z Jagiellonią i Rakowem kazały zweryfikować plany, to jednak nie zamierzaliśmy rozpaczać, tylko postanowiliśmy zmobilizować piłkarzy do walki na całego do końca, wesprzeć ich jak najlepiej potrafimy, choć w rundzie wiosennej nie raz nas zawodzili. By awansować do europejskich pucharów, trzeba będzie zająć prawdopodobnie miejsce w czołowej trójce, do której mamy wyraźną stratę...

Po stracie punktów w meczu z Jagiellonią doszło do zmiany na stanowisku pierwszego trenera Legii. Nasz klub coraz bardziej oddala się od gry w kolejnym sezonie w europejskich pucharach. Mimo wszystko do Częstochowy ruszaliśmy z pozytywnym nastawieniem, licząc że szkoleniowiec mający opinię "zamordysty", będzie w stanie zmotywować nasze gwiazdy do maksymalnego wysiłku.

Aż trzy tygodnie trwała nasza przerwa od meczów Legii, a wszystko to za sprawą przerwy na mecze kadry i zamkniętego sektora gości w Zabrzu. Gęsta atmosfera jaka miała miejsce po porażce w Łodzi, jakby za sprawą czasu zelżała, ale na pewno swoje zrobiły dwie ostatnie wygrane legionistów - najpierw w Piastem przy Ł3, a następnie w wyjazdowym spotkaniu z Górnikiem. Niektórzy znów zaczęli wierzyć w cuda, liczyć punkty potrzebne do zdobycia mistrzostwa itp. Tym bardziej, że w niedzielę mierzyliśmy się z zespołem dość niespodziewanie prowadzącym w ligowych rozgrywkach.

Napisać, że w ostatnim czasie Legia nie rozpieszcza nas wynikami to jak nic nie napisać. Na siedem rozegranych w 2024 roku spotkań „Wojskowi” zanotowali raptem jedno zwycięstwo, trzy mecze zremisowali, a w kolejnych trzech musieli uznać wyższość rywali. Czarę goryczy przelała ubiegłotygodniowa porażka z Widzewem w Łodzi, po której futboliści zostali przez nas „poproszeni” o jak najszybsze udanie się do szatni.

Ligowy klasyk lat 90. nie ma obecnie takiej rangi pod względem piłkarskim jak dawniej, ale kibicowsko zarówno dla fanów Legii, jak i Widzewa, spotkania te są niezwykle ważne. A wszystko za sprawą szczerej nienawiści, która z biegiem lat ani trochę nie zmalała. Jako że przed meczem kolejni ligowi rywale z czołówki potracili punkty i wygrana mogła zbliżyć się legionistom do lidera na 4 punkty, nasze grajki po raz kolejny spier...ły sprawę koncertowo, a fanatycy pokazali jasno, że mają dość. I kazali kopaczom wypier...ć.

Tegoroczne wyniki naszych piłkarzy dalekie są od tych, jakich oczekiwaliśmy w trakcie przerwy zimowej, ale na szczęście nie mają negatywnego wpływu na frekwencję. Dzięki zaangażowaniu wszystkich stron, po raz kolejny w tym sezonie udało się wyprzedać wszystkie dostępne bilety. Marketingowcy ogłosili więc "sold out", a jedynie językoznawcy mogą łapać się za głowę, jakby nie dało się tego zakomunikować w naszym pięknym, ojczystym języku.

Piłkarze Legii w tym roku nie rozpieszczają swoją postawą - najdelikatniej mówiąc. Sami jednak nie możemy równać do kiepskiej formy sportowej - to nam zwyczajnie nie przystoi. Wszak godne reprezentowanie Legii Warszawa to nasze najważniejsze zadanie. Nic więc dziwnego, że wejściówki na wyjazd do Kielc rozeszły się na pniu. Wyjazdy na Kielecczyznę dziś trudno zliczyć, ale w tym sezonie przyszło nam jechać na stadion przy Ściegiennego po raz drugi.

Pomimo piłkarsko bardzo słabego początku roku 2024, byliśmy pełni nadziei, że legioniści tak jak we wcześniejszych spotkaniach europejskich pucharów staną na wysokości zadania i swoją ambitną postawą zapewnią awans do kolejnej rundy rozgrywek. Nadzieję dawała druga połowa meczu w Norwegii. Stadion sporo przed meczem był wyprzedany, ultrasi szykowali oprawę, wyjazdowicze robili już analizy lotów na 1/8 finału w połowie marca... Niestety w czwartkowy, całkiem ciepły jak na połowę lutego wieczór, czekał nas zimny prysznic.

Po dwóch wyjazdowych sukcesach (stawieniu się w ponad cztery tysiące osób na Stadionie Śląskim w Chorzowie oraz po zagraniu na nosie włodarzom pewnej europejskiej organizacji piłkarskiej i ostatecznym zjawieniu się na trybunach norweskiego obiektu w Molde) przyszedł czas na inaugurację roku przy Łazienkowskiej. Mimo mało atrakcyjnego przeciwnika, mianem którego z pewnością można nazwać zespół beniaminka z Niepołomic, udało nam się całkiem nieźle wypełnić stadion. Ponad 21 tysięcy osób w lutym, pomimo iście wiosennej pogody, naprawdę robi wrażenie.

Rundę wiosenną rozpoczęliśmy od wyjazdu na Stadion Śląski do Chorzowa. Najliczniejszego naszego wyjazdu na mecz ligowy - bowiem na innych stadionach zwyczajnie nie możemy liczyć na taką pulę biletów. Kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mogli liczyć na blisko 4,4 tysiąca wejściówek, wydawało się, że będzie to stanowiło dla nas poważne wyzwanie. Jednak gdy liczba zapisanych osób dobiła do 8100 (!), musieliśmy przerwać promowanie wyjazdu i rozpocząć "cięcia". Wynik ten jednak najlepiej pokazuje nasz wyjazdowy potencjał. można zaryzykować zdanie, że gdyby Ruch przekazałby nam nawet 15 tysięcy wejściówek, bylibyśmy w stanie pojechać i w takiej właśnie liczbie. Oby tak było w przyszłym sezonie, o ile chorzowianie utrzymają się w Ekstraklasie.

Cztery dni przed Wigilią delegacja fantyków Legii udała się do Krakowa na ostatnie spotkanie naszych piłkarzy w roku 2023. Początkowo mecz miał zostać rozegrany 30 lipca, ale ze względu na długie podróże przy okazji meczów kwalifikacyjnych do Ligi Konferencji na wniosek Legii mecz przełożono. Ostatecznie jego termin Ekstraklasa ustaliła na 20 grudnia, czyli zaledwie trzy dni po meczu... Legii z Cracovią z rundy rewanżowej.

W niedzielę rozegraliśmy ostatni domowy mecz w roku 2023. Na trybunach stawiło się 20 tys. kibiców - z jednej strony wynik niezły, z drugiej - spotkania z tej rundy pokazały, że z pewnością stać nas na więcej. Na pewno nikt z przybyłych na Ł3 fanatyków nie żałował swojej decyzji. Mecz z Cracovią na długo zostanie w pamięci Patryka Sokołowskiego, którego legioniści pożegnali w wyjątkowy sposób.

Po pierwszym meczu z AZ przez długie tygodnie nie cichła sprawa zaatakowania prezesa Legii oraz zatrzymania w areszcie dwóch piłkarzy naszego klubu. Klub z Holandii szybko podjął decyzję, że ze względów bezpieczeństwa nie będzie zamawiał biletów dla swoich fanów na mecz rewanżowy. Legia wprawdzie zapewniała, że tych nie spotka w Warszawie nic złego i będą mieli okazję zobaczyć, jak należy przyjmować przyjezdnych (nam w Holandii zabraniano wstępu do miasta!), Holendrzy decyzji nie zmienili. A kibice AZ zwyczajnie obsrali zbroję, tak łatwo rezygnując z wyjazdu na spotkanie, które dla obu klubów było decydujące o awansie do kolejnego etapu rozgrywek.

W ostatnich latach nie mieliśmy zbyt wielu okazji do odwiedzania stadionu „eŁKSy” – raz, że w najwyższej klasie rozgrywkowej próżno jej było szukać; dwa – nawet gdy się w niej pojawiła, to zaraz z niej spadła; trzy – jej obiekt, na którym pojawiliśmy się w niedzielę, podczas ostatniej ligowej konfrontacji w sierpniu 2019 roku znajdował się w budowie, przez co wówczas w prowizorycznym sektorze gości zasiadło niespełna 300 kibiców naszego klubu, choć chętnych było naturalnie znacznie więcej.

W mroźny grudniowy wieczór przyszło nam wspierać Legię na pucharowym meczu w Kielcach. Zapewne większość z nas była przekonana, że to tylko kolejny krok na drodze do trofeum w postaci Pucharu Polski. Niestety, tym razem z Kielecczyzny wracaliśmy w minorowych nastrojach - nie dane nam będzie 2 maja wspierać Legii na stadionie Narodowym. Po stracie bramki w ostatniej minucie dogrywki, robiliśmy dobrą minę do złej gry, śpiewając na melodię hitu z Wiednia - "Aejaejaejaeja wolna majówka...".

Za nami wyjazd na rewanżowe spotkanie z Aston Villą, który okupiony został licznym aresztowaniami, a fanom Legii ostatecznie nie udało się wejść na stadion. Przedstawiciele klubu z Birmingham, dla których dane słowo nic nie znaczy, nie chcieli przekazać legionistom puli biletów, do której obligował ich regulamin rozgrywek, tj. 2100 sztuk. Fani z Łazienkowskiej mimo wszystko przybyli na Wyspy w takiej liczbie, licząc, że uda się wywrzeć presję na Brytyjczykach i wesprzeć ukochany klub.

Mecz z Wartą przejdzie do historii, albowiem to podczas tego spotkania świętowaliśmy 50-lecie Żylety. Półwiecze najbardziej znanej trybuny w całej Polsce musiało mieć odpowiednią oprawę i godną atmosferę. Ta stała na niesamowitym poziomie i sobotni wieczór zapamiętamy na lata.