#RELACJA Z TRYBUN

Za nami przerwa na mecze reprezentacji, podczas której liczna, kilkuset osobowa grupa fanów Legii wybrała się do Sosnowca. Tam obecni byliśmy na meczu Zagłębia z KKS-em Kalisz, a także wspieraliśmy naszych braci z trybun, którzy walczyli podczas sosnowieckiej, międzynarodowej gali sportów walki RFA.

Trzy dni po sukcesie legionistów w europejskich pucharach, jaki niewątpliwie stanowi awans do ćwierćfinału Ligi Konferencji, w którym „Wojskowym” przyjdzie się zmierzyć z nie byle jaką marką, bo z londyńską Chelsea, wróciliśmy do szarej, ligowej rzeczywistości. Pomyśleć, że jeszcze na początku tygodnia wizytowaliśmy Lubelszczyznę, a w jego ostatnim dniu należało już się udać na południe Polski do Częstochowy, która naszym piłkarzom w ostatnich latach wybitnie nie leży.

Są mecze, które zapadają w pamięci na lata. To jak przed laty zdołaliśmy wyeliminować, przy dużym udziale kibiców, faworyzowany Gaziantepspor, czy później choćby FC Midtjylland. OK, żaden z tych meczów nie miał aż takiej dramaturgii jak spotkanie z Panathinaikosem i pamiętny gol Czarka Kucharskiego, ale... to co działo się na trybunach i pomoc kibiców w zaciętej walce o awans do kolejnego etapu rozgrywek to było coś, co zapamiętamy na długo. A atmosfera przy Łazienkowskiej była fantastyczna. Trybuny niosły od pierwszej do ostatniej minuty. Stadion kipiał jak na niedawnym meczu z Aston Villą, czy spotkaniu z Dinamo Zagrzeb. Była piekielna moc!

Niezbyt często mieliśmy okazję w ostatnich latach jeździć do Lublina. W ciągu ostatnich 30 lat byliśmy tam dopiero po raz drugi - ostatnio na meczu Pucharu Polski, gdy lublinianie grali w II lidze. Z kolei mecz w Lublinie z Górnikiem Łęczna z sierpnia 2016 roku zbojkotowaliśmy, solidaryzując się z kibicami Górnika, protestującymi wówczas przeciwko rozgrywaniu swoich meczów na lubelskim obiekcie.

Legia po raz trzeci w europejskich pucharach trafiła na zespół Molde FK. Do tej pory tylko ze Spartakiem Moskwa graliśmy równie często w swojej historii (z tym, że wyjazd do Moskwy na jeden z tych meczów był niemożliwy przez obostrzenia covidowe). Z drugiej strony przed samym losowaniem chyba z dwojga złego, większość z nas wolała trzeci wyjazd do Molde niż... "europejski" wyjazd do Białegostoku i cztery mecze z ekipą z Podlasia w ciągu kilku tygodni. SKLW starało się zorganizować czarter do Norwegii, ale z powodu zbyt małego zainteresowania tym środkiem transportu, samolot dla kibiców ostatecznie nie doszedł do skutku.

Kibice Śląska mocno mobilizują się w rundzie wiosennej. Chcą pokazać się z jak najlepszej strony na stadionach ekstraklasy, zdając sobie sprawę z faktu, że spadek do I ligi wydaje się nieunikniony. Pomimo beznadziejnych wyników, młyn na ich stadionie prezentuje się na razie bardzo przyzwoicie, ale również na wyjazdach stawiają się w bardzo dobrych liczbach. Także do stolicy przyjechali w konkretnej liczbie, choć do kompletu co nieco zabrakło.

Po tegorocznych wynikach naszych piłkarzy, a szczególnie kompromitacji w Radomiu z ostatniego weekendu, wydaje się, że jedyną realną szansą dla naszego klubu na awans do europejskich pucharów na kolejny sezon będzie zdobycie Pucharu Polski. Mieliśmy do wykonania trzy kroki, a ten w ćwierćfinale wydawał się najtrudniejszym z nich, bowiem przyszło nam się mierzyć przy Łazienkowskiej z Jagiellonią, której piłkarze prezentują zgoła odmienną dyspozycję w ostatnim czasie.

Mecz przyjaźni pomiędzy Radomiakiem i Legią cieszył się olbrzymim zainteresowaniem i to oczywiście nie za sprawą świetnej formy piłkarzy jednego, czy drugiego klubu. Akurat zarówno my, jak i nasi bRRacia z Radomia, w ostatnim czasie nie jesteśmy rozpieszczani przez piłkarzy.

Tuż po meczu w Gliwicach wyraziliśmy swoje zdanie nt. pracy klubowych włodarzy - przesłanie było wydaje się jasne. Mamy dość. Dość amatorki uprawianej przez osoby zarządzające klubem. Dość przeciętniactwa, braku zaangażowania i ambicji. Swoje wkurzenie wyraziliśmy całkiem precyzyjnie na meczu z Puszczą.

Za nami pierwszy w tym roku wyjazd i kolejne stracone nadzieje. Właściwie na starcie rundy wiosennej pożegnaliśmy się z szansami na wywalczenie tytułu mistrzowskiego. Czwarty sezon z kolei. Wkur... wśród nas jest olbrzymie i zapewne damy temu wyraz już na najbliższym domowym spotkaniu. Na stadionie Piasta przez pełnych 90 minut piłkarze mogli liczyć na nasze głośne wsparcie. Po meczu zaś usłyszeli, że mamy pretensje głównie do działaczy. Głównie, bo oczywiście dyletanctwo w gabinetach nie usprawiedliwia piłkarskiego analfabetyzmu. A to co wyprawia jedyny w naszym zespole napastnik (?) to od kilku miesięcy farsa.

Półtora miesiąca trwała przerwa zimowa w tym roku - ostatni raz wspieraliśmy piłkarzy Legii 19 grudnia w Sztokholmie. Tyle czasu wystarczyło, by stęsknić się za naszą jedyną i niepowtarzalną Ekstraklasą. Chociaż klubowi działacze nie wykonali w tym czasie swojej roboty jak należy, a kadra naszego zespołu nawet dla laika daleka jest od tej, by można było realnie wierzyć w skuteczną walkę na trzech frontach, wszystkie wejściówki na niedzielne spotkanie znalazły nabywców.

Za nami ostatni wyjazd w roku 2024. Kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia wybraliśmy się do Sztokholmu na ostatnie spotkanie fazy ligowej Ligi Konferencji. Był to dla nas pierwszy od kilkunastu miesięcy - i wypadu do Alkmaar - wyjazd na legalu w europejskich pucharach. Dodatkowo jeden z nielicznych do Szwecji - w ciągu 30 lat, Legia grała tak dopiero po raz trzeci - wcześniej w Goeteborgu i Boras. Djurgardens to jedna z trzech ekip ze Sztokholmu - podobno kibicowsko najsłabsza, choć różnice między nimi nie są jakieś wielkie (we wszystkich aspektach kibicowskiego rzemiosła).

Wyjazdy do Lubina zwykle wypadają nam w zimowych miesiącach - na przełomie listopada i grudnia lub na początku lutego. Nie inaczej było i tym razem. Czwarty wyjazd z kolei w ciągu dwóch tygodni miał miejsce właśnie na Dolny Śląsk, na mecz z Zagłębiem. Nasza liczba była słabsza niż ostatnimi czasy, a na pewno poniżej naszych możliwości, ale doping - podobnie jak w Łodzi - stał na wyśmienitym poziomie. Naprawdę bawiliśmy się doborowo, pomimo chłodu, wiatru, w końcówce spotkania przez kilkanaście minut dopingując bez koszulek.

Wyjazdy na ŁKS trafiają się nam w ostatnich latach dość sporadycznie. Czwartkowy wyjazd był dopiero drugim na nowy stadion Łódzkiego Klubu Sportowego. Był to jednocześnie dla nas trzeci z kolei wyjazd - po Nikozji i Mielcu. I choć nie wypełniliśmy klatki do ostatniego miejsca, to zaprezentowaliśmy się bardzo przyzwoicie pod względem wokalnym. Czego nie można powiedzieć o miejscowych, których frekwencja i doping najwyraźniej nie są najmocniejszą stroną.

Zaraz po powrocie ze słonecznego Cypru, przyszło nam jechać na Podkarpacie, by wspierać Legię w walce o ligowe punkty ze Stalą Mielec. Kiedy cała czołówka straciła punkty, pojawił się promyk nadziei, że legioniści zdołają odrobić część strat. Jako że zaangażowanie piłkarzy było naszym zdaniem niewystarczające, po końcowym gwizdku miała miejsce dłuższa "godzina wychowawcza", w której wziął udział również trener Feio. Miejmy nadzieję, że rozmowa przyniesie efekt jak najszybciej, bowiem do końca roku przed nami jeszcze cztery spotkania.

O tym, że jesteśmy przez UEFA traktowani w wyjątkowy sposób, wiadomo doskonale od dawien dawna. Ostatnimi czasy "zakaz goni zakaz". Kiedy skończyliśmy 5-meczową banicję wyjazdową (podczas której i tak zaliczyliśmy 4 wyjazdy w Europie) w europejskich pucharach, europejska federacja dołożyła nam jeszcze jeden zakaz wyjazdowy - za spotkanie w Serbii z Baćką Topolą. Na jednym ze spokojniejszych wyjazdów ostatnich czasów, było raptem małe spięcie przy bramce z ochroną i żandarmerią. To jednak wystarczyło, by ukarać nas po raz kolejny i zakazać nam wyjazdu do Nikozji, na mecz z miejscową Omonią.

Choć do końca roku czeka nas jeszcze wcale niemało meczów, to w grudniu tylko raz będziemy mieli okazję wspierać Legię przy Ł3. Na spotkanie z Cracovią sprzedane zostały wszystkie wejściówki, ale ostatecznie na stadion przybyło nieco ponad 25 tys. fanów. Na trybunach było wszystko co trzeba - całkiem niezła liczba przyjezdnych, dobra oprawa, a także gorąca atmosfera - szczególnie w ostatnich kilkunastu minutach spotkania, a do tego korzystny wynik.

Wiele wyjazdów do Poznania po latach zlewa się ze sobą, jeśli nie towarzyszyły im jakieś wyjątkowe okoliczności. Czasem są to okoliczności sportowe (jak świętowanie mistrzostwa, czy wygrana po golu w doliczonym czasie Hamalainena), innym razem stricte kibicowskie (dobra oprawa, doping, ale też awaria pociągu itp.). Przed dobrych kilku laty kilkudziesięciu fanów Legii miało "przyjemność" podróżować na mecz do Bukaresztu autokarem, który spłonął blisko 100 kilometrów od celu, a następnie na stadion docierali w przeróżny sposób (o powrotach do domu nie wspominając, szczególnie tych, którzy załapali się na rumuński dołek).

Mecz Legii z Dinamem Tbilisi w stanie wojennym przeszedł do historii jako ten, podczas którego legioniści wyrażali swoje zdanie nt. ruskich. Wszystkie możliwe służby pilnowały wówczas, by na trybunach nie dochodziło do wyrażania własnego zdania, które byłoby niezgodne z komunistyczną propagandą. 42 lata później przy Łazienkowskiej Legia zagrała w Dinamem Mińsk - klubem, który musiał poddać się dyktaturze Łukaszenki - a w białoruskim systemie od lat nie ma miejsca na wolność słowa i poglądów, a cenzura działa na najwyższych obrotach.

Mecze Legii z Widzewem kiedyś były piłkarskim klasykiem, dziś pozostały nim jedynie pod względem kibicowskim. Mimo wszystko, spotkania obu drużyn cieszą się olbrzymim zainteresowaniem nie tylko w Warszawie i Łodzi, ale i całej kibolskiej Polsce. Niestety niedzielny mecz z RTS-em ostatecznie był teatrem jednego aktora, bowiem widzewiacy zdecydowali się nie wchodzić na trybuny, kiedy kilkadziesiąt minut przed rozpoczęciem meczu nakazano im rozkręcenie bębnów...

Puchar Tysiąca Drużyn, mianem którego czasami określa się Puchar Polski, to takie rozgrywki, dzięki którym – przy odrobinie szczęścia w losowaniu – mamy możliwość wybrania się za Legią w nieco mniej uczęszczane miejsca. W 1/16 finału wprawdzie tego uśmiechu losu trochę nam zabrakło, jednak ostatecznie chyba nie mogliśmy narzekać. Owszem, Legnica to miasto, które mieliśmy już okazję kilka razy odwiedzić (ostatnio nie tak dawno, bo raptem półtora roku temu w Poniedziałek Wielkanocny w ramach ekstraklasowych zmagań), niemniej zawsze stanowi to coś lepszego niż n-ty raz Lech czy Cracovia.

Nowe pokolenia kibiców z pewnością nie znają zupełnie okrzyku "Marian Dziurowicz - największa k... z Katowic", ani faktu, że swego czasu katowiczanie, którymi rządził ś.p. "Magnat", grali w europejskich pucharach z Bordeaux, Benfiką, czy Galatasaray. Nic dziwnego, w końcu "GieKSa" nie występowała w ekstraklasie przez 19 lat. A zgodnie z legijną pieśnią na melodię utworu Andrzeja Żarneckiego (znaną z "Jak rozpętałem drugą wojnę światową"), GKS miał spaść raptem na sezonów sześć, co wóczas wydawało się marzeniem ściętej głowy.

Ostatnim z pięciu meczów wyjazdowych, na których oficjalnie nie mogliśmy się pojawić w związku z zakazem za mecz z Aston Villą w Birmingham, był mecz w serbskiej Baćkiej Topoli. Mimo to legioniści przybyli do tej 15-tysięcznej miejscowości na północy Serbii w ponad 500 osób i głośno dopingowali drużynę w walce o kolejne punkty w fazie ligowej Ligi Konferencji.

W piątek fani Legii po rocznej przerwie pojechali do Gdańska. Kiedy dwa sezony temu mieliśmy "ostatnią szansę by zobaczyć k... z Gdańska", wydawało się, że przerwa od trójmiejskich wyjazdów będzie dłuższa. A, że przyjazd Legii na każdym stadionie jest wielkim świętem, najlepiej świadczy frekwencja. Na piątkowy mecz przyszło ok. 25 tysięcy fanów, zdecydowanie więcej niż na każdy dotychczasowy mecz gdańszczan w obecnych rozgrywkach.

Czasy, w których każdy kolejny wyjazd do stolicy Podlasia nierozerwalnie wiązał się z pytaniem, czy dane nam będzie w ogóle wejść na białostocki obiekt lub czy znowu trzeba będzie przeczekać mecz na przystadionowym placu, to już chyba na szczęście przeszłość. Od kilku sezonów bowiem nikt nie rzuca nam przysłowiowych kłód pod nogi, dzięki czemu bez zbędnych problemów, nader sprawnie i konsekwentnie udaje nam się zasiadać w sektorze gości Jagiellonii.

W tym sezonie piłkarze zdecydowanie nas nie rozpieszczają i wydaje się, że własnie ten fakt sprawił - w połączeniu oczywiście z dość wysokimi cenami biletów - że komplet wejściówek na mecz z Betisem sprzedany został dosłownie tuż przed meczem. A na trybunach pojawiło się niespełna 25,4 tys. fanów. Chociaż w kwalifikacjach Ligi Konferencji udało się osiągnąć nie najgorsze wyniki (bo gra była okrutna), to 10 punktów straty do lidera w rozgrywkach Ekstraklasy przekłada się na nasze nie najlepsze samopoczucie.

Z jednej strony trzeba przyznać, że na zakończenie okresu wakacyjnego wśród kibiców naszego klubu powiało optymizmem – Legia awansowała do fazy grupowej Ligi Konferencji, a jednocześnie w lidze radziła sobie naprawdę nie najgorzej. Z drugiej jednak należy zdawać sobie sprawę z tego, iż w tym czasie – przynajmniej jeśli chodzi o ligowe podwórko – z tuzami się nie mierzyła. Niestety, pierwsze dwa istotne wrześniowe sprawdziany oblała, co bez wątpienia zasiało wśród nas przynajmniej niepewność co do umiejętności i właściwego przygotowania naszych zawodników. Fakt, przegrywała minimalnie – jednobramkowo, ale porażki to porażki i nic tego nie zmieni.

Piątkowy mecz Pogoni z Legią był pierwszym, na którym po wielu latach, na którym nie było już żadnych przyjaznych oznak. W trakcie tej rundy, na meczu z Zagłębiem Lubin (z 20 lipca) na Żylecie podana została informacja nt. zakończenia jakichkolwiek przyjaznych, czy choćby neutralnych relacji z "Portowcami", po tym jak rozpoczęli przyjazne kontakty z całą rodziną RTS-u. Zresztą wówczas Pogoń, wiedząc o decyzji legionistów, sama zaczęła bluzgać na Legię.

Po przerwie na reprezentację wróciliśmy na trybuny i w niedzielę pojawiliśmy się przy Łazienkowskiej na meczu z Rakowem. Niestety Komisja Ligi postanowiła popsuć piłkarskie święto, wydając bzdurny zakaz wyjazdowy dla RKS-u za transparenty (na domowym spotkaniu), z których treścią możemy się w pełni zgodzić. Niestety panowie w garniturkach uznali, że to przewinienie poważne i zakazali "Medalikom" dwóch wyjazdów.

Tylko bardziej doświadczeni kibice pamiętają jeszcze mecze na naszym stadionie z Motorem Lublin. Co prawda parę lat temu nasze kluby mierzyły się ze sobą w Pucharze Polski, ale wówczas jedyne spotkanie rozegrane zostało w Lublinie, na którym oczywiście wypełniliśmy sektor gości, a lublinianie pokazali się z bardzo dobrej strony (młyn, oprawa). Awans motorowców do Ekstraklasy po 32 latach to na pewno ciekawe wydarzenie kibicowsko, bowiem RKS z pewnością będzie chciał pokazać się z jak najlepszej strony.