#SŁOWO NA NIEDZIELĘ

Legia wypuszcza już sygnały, że nie przedłuży kontraktu z Josue, niemal 34-letnim kapitanem drużyny. Możemy więc wkrótce spodziewać się kolejnych przecieków z klubu, o tym jak fatalnym kolegą był Portugalczyk, jak rozwalał atmosferę w szatni. Wiele opisał już Łukasz Olkowicz w „Przeglądzie Sportowym” w ramach cyklu „Legia w czyśćcu”.

Zastąpienie Kosty Runjaicia Goncalo Feio oznacza kolejną (któraż to już?) rewolucję w Legii Dariusza Mioduskiego. Być może nawet kolejną konieczną, ale na zdrowy rozsądek, nie dającą przesłanek na powodzenie. Dająca za to kibicom znów nadzieję, że będzie lepiej i pozwalającą wyczekiwać cudownej przemiany. Co oznacza wybór Goncalo Feio?

Przegrać w 1/16 finału Ligi Konferencji oczywiście można, ale przegrać w dwumeczu 2-6 z zespołem, który na dobrą sprawę jeszcze nie zaczął szykować się do sezonu to kompromitacja. Tym większa, że wielopłaszczyznowa, tak w samej rywalizacji z Molde FK, przygotowań do całej rundy, jak i funkcjonowania pionu całego klubu.

Kacper Tobiasz zawalił Legii mecz w Molde. To zdanie jest oczywiście prawdziwe. Tobiasz popełnił ogromne błędy przy drugim i trzecim golu, a powinien był też lepiej się zachować przy pierwszej bramce. W tzw. legijnym internecie zawrzało. 21-latek został tak wściekle zaatakowany przez kibiców Legii, zupełnie jakby specjalnie doprowadził do utraty bramek.

W Turcji Legia przygotowuje się do drugiej części sezonu. Jest słońce, ciepełko sprzyja dobrym nastrojom. Kacper Tobiasz jest przekonany, że zespół zdobędzie mistrzostwo, nowo pozyskany Ryoya Morishita stał się maskotką drużyny, a prezes robi pompki. Gdzieś poza głową zostaje dziewięciopunktowa strata do Śląska, ale przede wszystkim utrata kluczowego zawodnika.

W ostatnich dniach ukazały się dwa wywiady z najważniejszymi obecnie osobami w klubie: wiceprezesem Marcinem Herrą i dyrektorem sportowym Jackiem Zielińskim. Piszę „najważniejszymi”, bo skoro prezes Dariusz Mioduski woli udawać, że go nie ma, to niech tak będzie. W każdym razie obie rozmowy były bardzo ciekawe nie tylko ze względu na słowa, które w nich padły, ale też wnioski, jakie można wyciągnąć.

Legia wygrała z Wartą 1-0, zachowała pozycję wicelidera, ale uwaga fanów skupiła się głównie na kolejnym słabym występie warszawian, w efekcie którego irytacja zaczyna zmieniać się w złość. A swoje dorzucił także Kosta Runjaić, który na pomeczowej konferencji zaatakował dziennikarza legijnego serwisu za to, że wykonuje swoją dziennikarską pracę. Skąd te nerwy? I po co?

W środę Artur Boruc oficjalnie zakończył piłkarską karierę. W Legii rzadko mamy okazję pożegnać idola, zwykle odejścia ważnych dla kibiców piłkarzy wyglądały słabo. Tym razem było inaczej. Lepiej. Zupełnie ładnie. I to nawet mając na uwadze zamieszanie związane z organizacją tego spotkania.

Stopy procentowe nieustannie w górę, ceny szaleją, kryzys jak malowany, a tymczasem na Legii wreszcie jakby powiało optymizmem. Zespół został wzmocniony, zauważalnej poprawie uległy działania marketingowe, a nawet nowe stroje nie wzbudzają kontrowersji. Czy zatem po pięciu latach rządów Dariusza Mioduskiego doczekamy się w końcu normalności?

Jest czerwiec 2017 r. Legia zdobywa mistrzostwo, Lech musi zadowolić się brązowym medalem, a Pogoń kończy na siódmym miejscu. Raków zaś wygrywa II ligę. Minęło pięć lat, Lech mistrzem, Raków przegrywa tytuł na ostatniej prostej, Pogoń cieszy się z trzeciego miejsca, a Legia...

„Uważam, może to nieskromne, ale subiektywne zdanie, że w Legii przeżywam syndrom wychowanka - zawsze jest to na poziomie niedoceniania” - powiedział trener Aleksandar Vuković w programie „Pogadajmy o piłce” na Meczyki.pl. No, i tak to właśnie u nas wygląda. A nawet jeszcze gorzej.

Rzadko zdarza mi się zirytować na porażkę Legii. Może dlatego, że w tym sezonie zdążyłem się już przyzwyczaić? Za nami 50 meczów, w których „Wojskowi” przegrali aż 22 razy, odnieśli tyle samo zwycięstw i sześciokrotnie zremisowali. Porażka w Szczecinie była jednak wyjątkowo frustrująca.

Za nami takie wystąpienie Dariusza Mioduskiego, że aż się prosiło, by wsiąść na walec i rozjechać prezesa i jego świtę. Ale teraz są sprawy ważniejsze. Drużyna Legii musi się w końcu wyrwać z matni. I to najlepiej dzisiaj.

10 porażek w 13 meczach, w tym siedem z rzędu, przedostatnie miejsce w tabeli, napięty kalendarz, bezstylowość, przedszkolne błędy w obronie. Czy Legii rzeczywiście grozi spadek z Ekstraklasy?

Czesław Michniewicz był drugim najdłużej pracującym trenerem w czasach samodzielnych rządów Dariusza Mioduskiego. A pracował nieco ponad rok. W tym czasie obronił mistrzostwo Polski i awansował do Ligi Europy, w której ugrał sześć punktów w trzech meczach. A jednocześnie zaczął bić rekordy porażek w Ekstraklasie. Jak zatem ocenić jego kadencję?

Kiedy trener Marek Gołębiewski na pomeczowej konferencji prasowej po porażce 1-3 ze Stalą Mielec poruszył kwestie związane z działaniami zarządu, zanosiło się na potężne turbulencje. To, co się wydarzyło w poniedziałek i jego skala były nie tylko wstrząsem, ale i potwierdzeniem tezy, że rządzący Legią zabrnęli w ślepy zaułek. A może jest jeszcze gorzej?

Trener Marek Gołębiewski na starcie powiedział, że gdy ładna dziewczyna zaprasza do tańca, to się nie odmawia. I oczywiście nikt rozsądny nie krytykuje go za przyjęcie propozycji. Ba, naturalnym wydaje się, że chciał spróbować.

Legia notuje najgorszy start sezonu od czasu jaskiniowców. Oczywiście winnym tego stanu rzeczy szybko okrzyknięty został trener Czesław Michniewicz i tę narrację skwapliwie podchwyciłyby władze klubu, o ile w ogóle by jej nie zainspirowały. A właściwie zostałby okrzyknięty, gdyby nie znakomita postawa zespołu w europejskich pucharach. Sprawa więc nie jest taka oczywista i jednowymiarowa.

Wiele się ostatnio mówi o zarządzaniu Legią, problemach finansowych i organizacyjnych, ale najwięcej o braku wzmocnień kadry pierwszego zespołu. Za ten stan rzeczy obwinia się właściciela i prezesa Dariusza Mioduskiego i dyrektora sportowego Radosława Kucharskiego. W zasadzie jednak najbardziej niepokojące są wyniki drużyny. Legia ostatnio notuje rezultaty dalekie od oczekiwanych.

Po porażce z Karabachem rozmawiałem z naczelnym LL!. Zastanawialiśmy się, jak skomentować kolejne odpadnięcie w eliminacjach do europejskich pucharów. I nie wiedzieliśmy. A to dlatego, że na naszych łamach pisaliśmy już o wszystkim. Dziś doszedłem do wniosku, że jednak nie o wszystkim i parę kwestii należałoby poruszyć. Choćby sprzedaż większościowych udziałów w klubie przez Dariusza Mioduskiego.

Na spokojnie patrząc, to nie stało się nic niespodziewanego. Legia po raz trzeci z rzędu w eliminacjach Ligi Mistrzów nie poradziła sobie już z drugim rywalem. Tym razem byli to Cypryjczycy, dwa lata temu Słowacy, a trzy Kazachowie. Trudno w tej sytuacji mówić o przypadku. Raczej o pewnym stałym trendzie.

W Warszawie pojawił się Henning Berg, współtwórca sukcesów Legii w europejskich pucharach sprzed paru lat. Tym razem jako trener Omonii Nikozja, najbliższego rywala „Wojskowych” w II rundzie eliminacji Ligi Mistrzów. Jego powrót na Łazienkowską to dobry przyczynek do dyskusji o potencjalnym... zwolnieniu Vukovicia.

„Ty wiesz kto to jest? Ty wiesz kto to jest?! (…) On se może jeść Szato, może se jeść ostryge, może se jeść co chce (…)”. Artur Boruc jest królem i basta. Jego sportowa klasa jest niepodważalna. Pytanie jednak, czy ściągnięcie go do Legii to rzeczywiście dobry ruch mistrzów Polski?

Legia odzyskała mistrzostwo. To triumf przede wszystkim trenera Aleksandara Vukovicia i piłkarzy, spośród których przed rokiem części się nawet nie śniły złote medale na szyjach. To też sukces Dariusza Miodskiego, który w końcu posłuchał rad LL! i ustabilizował sytuację w pionie sportowym.

Po przerwie sanitarnej Legia całkiem udanie wróciła do gry. Dość gładko awansowała do półfinału pucharu Polski, w lidze wygrała trzy mecze i jeden przegrała. Już więc pojawiły się głosy, choć na razie jednak raczej nieśmiałe, wieszczące, że wreszcie mamy zespół gotowy do skutecznej walki o grę w Europie. Nie mamy.

Z powodu kryzysu związanego z koronawirusem kluby na całym świecie szukają oszczędności. Głośne przy tym stały się przypadki, w których piłkarze godzili się na obniżki zarobków, a nawet sami je proponowali. W Legii rzeczy wygląda podobnie, z tą różnicą, że zawodnicy nie przyjęli przedstawionych im rozwiązań cięć.

Jak to powiedział niedawno Dariusz Mioduski, jak jest dobrze, to zaraz coś pójdzie nie tak. W Legii najczęściej zwykle zaczyna źle się dziać źle w wyniku pomysłów prezesa, ale tym razem tym razem sytuacja skomplikowała się w efekcie światowej epidemii, która zatrzymała, miejmy nadzieję, że tylko czasowo, marsz „Wojskowych” w kierunku mistrzostwa.

Dariusz Mioduski wreszcie wywiązał się z obietnic. Pobił transferowe rekordy Ekstraklasy. W jednym okienku transferowym najdrożej sprzedał i kupił piłkarzy. Zadanie więc wykonane. Co jednak z tego wynika?

Parę dni temu Artur Boruc obchodził 40. urodziny. To nie tylko znakomity piłkarz, ale też wyjątkowa osobowość i rzadko spotykany przykład zawodnika – kibica Legii. Nie pomylę się chyba jeśli stwierdzę, że to największą postać grająca w Legii w XXI w. I kogoś takiego bardzo nam teraz brakuje w drużynie.

W Internecie pojawiły się plotki, jakoby Legia po zakontraktowaniu napastnika Pekharta była jeszcze zainteresowana ściągnięciem snajpera Rodado z trzecioligowej Ibizy. I to za dwa miliony euro. Biorąc pod uwagę obecny stan posiadania wydaje się on wystarczający, by z powodzeniem występować w lidze.