#SŁOWO NA NIEDZIELĘ

Przedłużająca się saga sprzedaży najlepszego strzelca Legii w sezonie 2019/20, zmieniła się niestety w prawdziwą telenowelę. A to wszystko było dobrze, by potem zaczęły się problemy, nastąpiło ich spiętrzenie, aż wreszcie kumulacja. W efekcie widoki na happy end zostały zasnute mgłą.

Legia pozyskała Cholewiaka i Pyrdoła. Przy stracie Niezgody, takie transfery wywołują u kibiców dużą irytację. Niezrozumiałą, bo przecież był już czas przyzwyczaić się obniżania jakości w Legii. A tym, którzy tego jeszcze nie zrobili, szczerze polecam nadrobić zaległości w tym aspekcie.

Rok temu wydawało się, że za nami trudny rok. Podobnie było dwa lata temu. To co powiedzieć o 2019 r., gdy przegraliśmy wszystko, co było można? Szczęśliwie wiosnę czynić może jesienna jaskółka w postaci widowiskowej i skutecznej gry zespołu Legii, dzięki czemu na przyszły rok możemy patrzeć z większym optymizmem. W każdym razie tematów do „Słowa na niedzielę” nie brakowało i nie zabraknie.

W mediach zaczęły pojawiać się informacje o możliwych odejściach zawodników z Legii. Można ich podzielić na dwie grupy: tych, których klub już nie chce oraz tych, na których klub bardzo chce sprzedać. A z powodów problemów finansowych, będących efektem nieudolnego zarządzania, nawet musi.

Pięć zwycięstw z rzędu. 18 strzelonych i 4 stracone bramki, rekordowe 7-0 z Wisłą Kraków, efektowne 5-1 z Górnikiem Zabrze, gdy legioniści strzelili 3 gole w 4 minuty. Bilans Legii między reprezentacyjnymi przerwami w rozgrywkach, doprawiony przy tym efektownym stylem, robi wrażenie. Skąd takie wyniki?

Zwykle unikam komentowania wypowiedzi D. Mioduskiego. Zawarte w nich bowiem stężenie futbolowej ignorancji, zuchwalstwa i oderwania od rzeczywistości jest tak wysokie, że mówi samo za siebie. Ostatnio jednak prezes poruszył na tyle ciekawy temat, że się do niego odniosę. Twitter.

Parę dni temu minęło pół roku odkąd Aleksandar Vuković został trenerem Legii. Czas więc na pierwsze rozliczenia, choć jednak nieostateczne. Podejmując się tego należy pamiętać, że w tym okresie, podobnie zresztą jak przez wszystkie miesiące rządów p. Mioduskiego, w klubie działo się bardzo dużo i wszystko należy wziąć pod uwagę przy ocenie polskiego Serba.

Dziś mija 30. miesięcznica objęcia samodzielnych rządów przez Dariusza Mioduskiego. Niby minęło 2,5 roku, ale marzec 2017 r. jawić się może jako prehistoria. Przez ten czas w Legii wydarzyło się bowiem niesamowicie dużo. Zapraszam na podsumowanie liczbowe tego ciekawego okresu.

Legia po raz trzeci z rzędu odpadła w kwalifikacjach europejskich pucharów. Oczywiście nikogo to nie zdziwiło, bo po pierwsze zdążyliśmy przywyknąć, że pod rządami p. Mioduskiego w prawdziwych pucharach nie gramy, a po drugie tym razem wstydu nie było, bo rywal był jednak silniejszy. Parę dni po porażce w Glasgow zmierzyliśmy się z Rakowem. I znaleźliśmy w innym świecie.

Wśród kibiców i dziennikarzy oraz tzw. ekspertów trwa dyskusja nad zasadnością wyborów trenera Vukovicia i jego kompetencjach szkoleniowych. W szczególności ma to oczywiście związek z sytuacją w ataku Legii. Tymczasem to przecież w zasadzie kwestia drugorzędna. Najważniejszy jest bowiem progres drużyny, kształtowanie się jej i pokonywanie kolejnych szczebli w eliminacjach Ligi Europy.

Dziś wieczorem rewanż z Atromitosem, bardzo ważny mecz. Na tyle istotny, że Legia zdecydowała się poprosić Ekstraklasę o przełożenie ligowego spotkania z Wisłą Płock, by oszczędzić siły przed występem w Atenach. Władze ligi się zgodziły. Sam pomysł „Wojskowych” wywołał wiele kontrowersji, zdziwienia i oczywiście drwin.

Strasznie przyjemnie było na urlopie, ale ponieważ, jak to mówiono w filmie "Vabank 2 - czyli riposta", strasznie wyklucza przyjemnie, to pora powrócić. Czas również i na moją ripostę.

Ostatnie wydarzenia na Legii sprawiły, że nawet najbardziej cierpliwi kibice zaczynają mieć dość. Po ponad dwóch latach rządów Dariusza Mioduskiego praktycznie na każdym polu w klubie jest źle. Oprawa z meczu przeciw Europa FC wyraża to, co czuje chyba większość fanów. Wściekłość wyraża się jednak poprzez drwiny, a to najgorszy scenariusz dla prezesa.

Tydzień temu pisałem o przyjemnym lecie w Legii, dzięki któremu z delikatną nadzieją mogliśmy spoglądać w przyszłość. Minęło siedem dni, a nad Warszawę nadciągnął potężny niż. I to nie tylko znad Gibraltaru, bo przecież klub też ściągnął na siebie bolesne gradowe burze po zamieszaniu z systemem biletowym.

Uwielbiam lato. Nawet to polskie, kapryśne, które potrafi dokuczyć a to upałami, a to deszczem. Mimo tego, to dla mnie najfajniejsza pora roku, dobrze się kojarząca, pełna pięknych wspomnień. W tym roku lato w Legii też wygląda fajnie. Przynajmniej jak na razie.

Mówi się, jaka ma być Legia (młoda i polska). Dużo słychać o laboratorium i nauce (Legia ma być sprytniejsza od innych). Zwiększa się też liczba dyrektorów, członków zarządu i strategii, a panuje duży bałagan przy spóźnionej sprzedaży karnetów. Gdzieś w tym wszystkim najmniej mówi się o tym, co najważniejsze, czyli pierwszej drużynie. I wiecie co? To chyba wcale nie tak źle, jak mogłoby się wydawać.

W Legii tradycyjnie duże zmiany w przerwie między rozgrywkami. Odchodzą ostatni zawodnicy grający w Lidze Mistrzów, największy talent został sprzedany, pozyskujemy też nowych piłkarzy. A zatem ponownie przebudowa drużyny, kolejna rewolucja w szatni. I to jeszcze nie koniec.

Skończył się sezon i wreszcie pora odsapnąć. Wprawdzie nie był to tak wyczerpujący czas, jak jeszcze niedawno, gdy grę w kraju z powodzeniem łączyliśmy z rozgrywkami międzynarodowymi, a liczba meczów sięgała niemal 60, ale i teraz, gdy przyszło nam obejrzeć 48, w większości przeciętnych lub słabych, spotkań Legii, można było dojść do kibicowskich granic wytrzymałości.

Kolega napisał na Twitterze, że wraz z odejściem zawodników, którym kończą się w Legii kontrakty, Dariusz Mioduski pozbędzie się garbów po swym poprzedniku i tak naprawdę dopiero teraz będzie można go zacząć rozliczać. Nie sposób się z tym zgodzić. Więcej, uważam że, jeśli szukać garbów w zespole, to gdzie indziej.

Legia przegrała mistrzostwo nie tylko na własne życzenie, ale i jest to niejako naturalna konsekwencja tego, co się w klubie dzieje od dwóch lat. Dwie klęski z rzędu w europejskich pucharach, ligowe problemy w zeszłym sezonie, zmiany trenerów co parę miesięcy, aż wreszcie porażka we właśnie zakończonym. Jak na klub, który niedawno regularnie grał w Europie i zarabiał w Lidze Mistrzów, to prawdziwy dramat.

Miesiąc temu napisałem "SNN" pt. "Projekt", w którym przedstawiłem adresowany prezesowi pomysł wychowania własnego szkoleniowca. Bo skoro z żadnym mu nie idzie, to po co szukać kolejnego? Idealnym kandydatem wydawał się być Aleksandar Vuković, któremu wówczas tymczasowo przekazano prowadzenie I drużyny. O dziwo, prezes chyba doszedł do podobnego wniosku i w piątek Vuković otrzymał roczną umowę.

Tydzień temu Legia zasłużenie wygrała w Gdańsku 3-1. Mimo że do przerwy "Wojskowi" przegrywali, to w drugiej połowie zagrali bardzo dobrze, a momentami wręcz porywająco i strzelili trzy gole. Lechia przegrała na własne życzenie, bo pozwoliła sobie odebrać kontrolę nad spotkaniem. A jednak poczuła się skrzywdzona.

Adam Hlousek podpisał umowę z Viktorią Pilzno. Czech odejdzie za darmo do lepszego klubu, mimo że wydawać by się mogło, że akurat on, doświadczony i występujący na deficytowej w futbolu pozycji, ma przed sobą jeszcze kilka lat grania w Warszawie.

Gdy rozmawiam z kibicami Legii, którzy starają się usprawiedliwiać działania Dariusza Mioduskiego często słyszę, że to człowiek z wizją. Abstrahując już od pejoratywnego wydźwięku tego określenia w ustach prezesa, do którego doszło z powodu jego nadużywania, należy się z tym zgodzić. Mioduski lubi nieszablonowe, zwykle długofalowe wizje. Mam więc dla niego swoją propozycję. Nie, nie wizji. Projektu.

W Dariuszu Mioduskim znów coś pękło i zwolnił Ricardo Sa Pinto z funkcji trenera Legii. Tak naprawdę pękło już po porażce w Poznaniu, ale prezes jeszcze próbował zaklinać rzeczywistość. Zresztą wszyscy chcieliśmy wierzyć, że może być lepiej, choć to było tylko chciejstwo. Zwolnienie RSP to dobry ruch, pierwszy krok ku normalności, której jednak w klubie nie będzie dopóki nie zostaną wykonane kolejne.

Po wielu latach oczekiwań wreszcie doczekaliśmy się: Legia rusza z budową ośrodka treningowego. Centrum szkoleniowe ma nam dać nadzieje na wyrównanie szans w rywalizacji już nawet nie z zachodnioeuropejskimi klubami, ale tymi z naszego regionu, czy położonymi dalej na wschód.

Wiecie co mnie najbardziej i to już od samego początku drażni u Sa Pinto? Wymówki. Zawsze znajdzie usprawiedliwienie dla każdego niepowodzenia, zawsze na coś zrzuci odpowiedzialność, zawsze wytłumaczy, choćby w najbardziej absurdalny sposób. Gdy przegrywamy, to nigdy przeciwnik nie jest lepszy. Jak wygrywamy, to nigdy szczęśliwie, jesteśmy "wszechmistrzami".

W wielu aspektach sytuacja w Legii odbiega od normy. Jednym z takich aspektów jest sytuacja zawodników odsuniętych od I zespołu oraz tych, którzy w kadrze są, ale w zasadzie nie mają szans na włączenie do meczowej „osiemnastki”. Ostatnio do tego grona należy zaliczyć aż pięciu graczy, z których tylko jednego udało się wypożyczyć. To spory problem, który w mojej ocenie rodzi określone konsekwencje.

Wreszcie ruszamy. Skończy się plotkowanie, zajmowanie substytutami i zajmowanie uwagi drugorzędnymi sprawami. W końcu skupimy się na formie, stylu i wynikach. Ekstraklasa zweryfikuje, choć oczywiście tylko częściowo, metody Sa Pinto. Gramy.

W Legii nie dzieje się zbyt wiele nowego: piłkarze wreszcie trenują jak należy, prezes znów strzela sobie w kolano kolejnymi wypowiedziami, a kibice niecierpliwie oczekują na powrót rozgrywek. Na pierwszy plan wysunęło się więc zachowanie trenera Sa Pinto, który kreowany bywa w mediach na tyrana, w dodatku utrudniającego pracę mediom, z dużą łatwością budującego wokół siebie mur niechęci.