#SŁOWO NA NIEDZIELĘ

Dawno, dawno temu był sobie zespół Legii, który zdominował rozgrywki ligowe w Polsce. Przez pięć sezonów po trzy razy zdobywali mistrzostwo (w tym jedno bezprawnie odebrane przez PZPN) i puchar, a dołożyli do tego dwa tytuły wicemistrzowskie. Swój sportowy szczyt osiągnęli zaś awansując do ćwierćfinału Ligi Mistrzów. I nagle piękna bajka przegrała w starciu z brudną i brutalną rzeczywistością tzw. kapitalizmu czasów przełomu.

Porażka z Lechem 1-4 doprowadziła do stanu wrzenia umysły wielu kibiców Legii. Wstyd, żenada, kompromitacja, hańba! Itd., itp. Oczywiście porażka w takich rozmiarach wygląda słabo i szkoda, że nie mamy trypletu zamiast dubletu, ale w zasadzie nic ponadto. Nie wydarzyło się bowiem coś, czego nie mogliśmy się przed tym spotkaniem spodziewać. Może poza rozmiarami porażki.

Pewnie, gdyby ktoś mnie miał namówić na pisanie o mistrzostwach Europy w piłce nożnej, to bym popukał się w czoło. Owszem, obchodzą mnie, oglądam z zainteresowaniem, ba, nawet emocjonuję się, jednak nie na tyle, by o tym pisać. Jest jednak jedno ważne, ale to bardzo ważne „ale”. Postawa reprezentacji Polski.