#KĄTEM OKA

Mały krok, jakim było ogranie zbieraniny w czarnych koszulkach, może okazać się wielkim w kontekście całego sezonu. Zostało 10 kolejek do końca, a Legia ma de facto 5 punktów przewagi nad Lechem (4 oczka w tabeli i w kieszeni wysoką wygraną wyjazdową). Problem w tym, że nasze mordeczki nie grają na miarę oczekiwań.

Człapali, człapali, aż w końcu nabrali rozpędu i bez większych problemów puknęli 3-0 tzw. rewelację Dupoklasy z Zabrza. Pozostałe zespoły czołówki zaś postanowiły zrobić Legii dobrze i solidarnie potraciły punkty. Nasz zespół ma już 4 punkty przewagi nad Lechem, czyli tyle samo co przed startem rundy wiosennej. Tak więc milusińscy odrobili to, co stracili w dwóch pierwszych kolejkach. Przeciwko "żabolom" wprawdzie nie błyszczeli, ale i tak udowodnili, że ekipa Adama Nawałki nadaje się jedynie do kręcenia karuzeli.

Mamy już za sobą 10. tydzień. Jak wiadomo, "dycha" jest w Legii zastrzeżona od 2006 roku. Ostatnim zawodnikiem, który grał z tym numerem był Marcin Burkhardt, obecnie gwiazda ligi azerskiej. Wtedy też "wojskowi" po raz ostatni wygrali ligę. Po paru przegranych sezonach w legijnym środowisku pismoli pojawiła się teza o "klątwie Burego". Zgodnie z nią, dopóki nr 10 będzie zastrzeżony, dopóty nie będziemy mieli mistrza. Brr. Strach się bać. Na szczęście legioniści w Bielsku–Białej zrobili pierwszy krok, by oszukać przeznaczenie.

Słaba Legia mocno śpi/ Słaba Legia mocno śpi/ Nikt się jej nie boi/ Na boisku broi/ Nim się zbudzi będzie źle/ Nim się zbudzi będzie źle. Nie tego spodziewaliśmy się po pierwszych wiosennych kolejkach, oj nie tego. Pal już licho stracone punkty, ale styl, w jakim "wojskowi" nie potrafili wygrać ze słabeuszami Dupoklasy przyprawia, jak słusznie zauważył Jan Urban, o ból zębów. Na szczęście, inne zespoły tzw. czołówki są równie beznadziejne i nasze dzielne chłopaki jeszcze są liderami tej naszej ligi "miszczów".

Po trudnym okresie aklimatyzacji w zimnym kraju pora uchylić Wam rąbka tajemnicy związanego z pobytem dziennikarzy LL! na zgrupowaniu w Costa Ballena. Będzie pot, krew i łzy, niedojadanie, niedosypianie i orka pod batem apodyktycznego naczelnego. Oczywiście wszystko kątem oka.

Zapraszamy do obejrzenia krótkiego materiału filmowego prosto z hiszpańskiego wybrzeża w Costa Ballena, w którym Michał Żewłakow opowiada o trudach zgrupowania :-)

No i nie ma już u nas Wolskiego. Poszedł za 2,7 mln euro. Oczywiście klakierzy będą chwalić, bo za przyzwoite pieniądze, jak na polskie warunki, Legia sprzedała rezerwowego, który od pół roku nie grał w piłkę. Problem w tym, że wytransferowany piłkarz to, jak na polskie warunki, prawdziwa perełka, najzdolniejszy zawodnik młodego pokolenia. Jeżeli dostajemy Brzyskiego w miejsce Wolskiego, to prezes Leśnodorski powinien zapomnieć o ściągnięciu kompletu widzów na trybuny. I zamiast ciągle gadać, niech wreszcie zrobi coś dla dobra tej drużyny.

Jaka liga, taki hit transfer. Do Legii z Lecha przeszedł niejaki Bartek Bereszyński, którego mało kto w Dupoklasie widział, bo i on jakoś szczególnie nie zwrócił na siebie uwagi grą. Ale wystarczyło, by zdecydował się na przeprowadzkę z Poznania do Warszawy i już heca na sto fajerek, a rozmawiamy przecież o płotce. Prawdziwe emocje to były w styczniu 1994 r., gdy do Legii trafił idol lechitów Jerzy Podbrożny, a "pyrki" m. in. zdefasonowały mu samochód. Teraz to są żarty, burza w szklance wody, głupio podsycana przez głupie media i jeszcze głupszego Mariusza Rumaka.

Jak na razie w 2013 roku nie możemy narzekać na nudę. Prezes Leśnodorski to chyba ma ADHD, bo ciągle coś się w klubie dzieje. A to wywalą Jóźwiaka, a to ściągną Brzyskiego, a to znów negocjują z tymi i owym, albo też nie negocjują. Karuzela się kręci i jest fajnie. Przyjście wspomnianego Brzyskiego powinno być taką jaskółką, która wiosnę mistrzowską uczyni. Informacją tygodnia było jednak pożegnanie z Łazienkowską kolejnego idola tłumów, Srdji Kneżevicia. "Sergio", podobnie jak Manu, na zawsze pozostanie w naszych sercach!

Kątem, okiem z Nowym Rokiem! To już piąty rok, w którym będziemy podsumowywać bieżące wydarzenia z legijnego świata. I jak na początku oraz przez te wszystkie lata: będzie nieco zgryźliwie i szyderczo, ale zawsze zgodnie z rzeczywistością. Początek 2013 przyniósł nam prawdziwą bombę – z Legii wyleciał Marek Jóźwiak, zajmujący dziwaczne stanowisko dyrektora do spraw transferów.

Po Euro tematem przewodnim była heca związana z upadkiem tworu grającego obecnie przy Konwiktorskiej i przenosinach zespołu do Katowic. Do tego jak zwykle pojawiły się transferowe spekulacje i niewiele brakowało, a do naszego klubu trafiłby Dawid Nowak. Na szczęście "gwiazda" Bełchatowa doznała 138 kontuzji w karierze i temat upadł. W każdym razie jakoś dało się dotrwać do pierwszych meczów Legii w europejskich pucharach, które były wstępem do miłych wydarzeń w lidze.

Drugi raz z rzędu nie sposób jednoznacznie ocenić mijający rok w legijnym świecie. Najpierw była bowiem tragiczna wiosna, okraszona Pucharem Polski (pamiętne boje z Gryfem i Arką), gdy nasi milusińscy we frajerski sposób przegrali pewne mistrzostwo Polski, a potem całkiem udana jesień, choć nie sposób zapomnieć o niewytłumaczalnej porażce w dwumeczu z Rosenborgiem. Na szczęście przewaga w lidze i styl gry "wojskowych" pozwalają patrzeć na wiosnę z dużym optymizmem. I tego się trzymajmy!

Skończyły się ligowe zmagania, a zaczęła się gorączka transferowa. Choć tym razem niewysoka, przynajmniej u nas. Za to ciśnienie z pewnością podnoszą wieści, że jeżeli już o jakichś zmianach w drużynie możemy mówić, to raczej na niekorzyść. Pewniakiem do odejścia jest Jędrzejczyk, a podobno na testy do Florencji ma jechać Wolski. Trąbi się za to, że wzmocnieniem będą Efir i Saganowski, o ile im zdrowie pozwoli, zwłaszcza temu drugiemu. "Sagan" już w drugim okienku transferowym z rzędu może być naszym najlepszym "transferem". Szacunek ludzi ulicy.

Rekordowo krótka runda jesienna (raptem 3,5 miesiąca kopaniny) naszej narodowej dumy o nazwie Ekstraklasa dobiegła końca. Trzeba przy tym podkreślić, że zawodnicy Legii postarali się, byśmy za bardzo nie odfrunęli z powodu ich przewodzenia w lidze i polegli w meczu, który był nie do przegrania. A że pozostali ligowcy tym razem wykorzystali potknięcie naszych milusińskich, to jeszcze wiele się może wiosną wydarzyć. Zwłaszcza, że mamy przecież świeżo w pamięci rundę rewanżową poprzedniego sezonu.

Pół roku temu nikt by nawet nie śmiał myśleć, że prawie na półmetku ligi Legia będzie miała 7 punktów przewagi nad drugim zespołem w tabeli. "Wojskowi" grają tej jesieni naprawdę bardzo dobrze, skutecznie, ale co najważniejsze równo. Bilans 10-3-1 w tabeli przypomina najlepsze wyniki "wojskowych" z czasów mistrzowskich. Jakby tak jeszcze wygrać we Wrocławiu, to ho ho. Dupoklasa niemal nasza. Świat się kończy (podobno 21 grudnia).

To pierwszą porażkę w lidze mamy za sobą. Oczywiście wkurzyliśmy się, bo przegrana z Jagiellonią u siebie po prostu nie przystoi. Jeszcze bardziej można było się wściec, gdy patrzyło się na styl gry naszych milusińskich, zwłaszcza w I połowie. Dużo "bulu", zero "nadzieji". Po przerwie było już lepiej i wydawało się, że powtórzy się historia i wygramy. No, ale tym razem na środku obrony mieliśmy Marko Sulera, który postanowił udowodnić, że za wcześnie trener skreślił Michała Żewłakowa. Błysnął też wojewoda.

Okres Wszystkich Świętych to zawsze spokojniejsze dni, co nie oznacza jednak, że nie działo się nic godnego uwagi "KO". Najważniejszym wydarzeniem było oczywiście zwycięstwo w Gdańsku, a tym samym udany rewanż za majową porażkę, która niemal ostatecznie pogrzebała szanse Legii na mistrzostwo.

Nareszcie wróciły nasze umiłowane rozgrywki ligowe. Na mecz Legii przyszło nam czekać prawie 2,5 tygodnia, ale było warto, bowiem „wojskowi” opędzlowali na wyjeździe Pogoń Szczecin 3-0. W tzw. międzyczasie żyliśmy (wiadomo, ludzie żyją tym!) hucpą, która miała miejsce podczas meczu reprezentacji Polski i Anglii. Było wiele śmiechu, ale gdyby się tak zastanowić, to wyjdzie, że nie ma powodu do żartów. Po prostu ironizując staramy się przykryć tę niebywałą kompromitację. Trzeci świat.

Mecze kadry, które powinny być świętem, powinno się na nie czekać i powinny ekscytować, stały się teraz wyłącznie powodem, dla którego nie gra Dupoklasa, a my, jak masochiści, trwamy w stanie niecierpliwego przebierania nogami, w oczekiwaniu na powrót naszych milusińskich na boiska. Straszne zboczenie, ale też misie z PZPN skutecznie obrzydziły nam spotkania reprezentacji. A na Legii ponuro. Wiele wskazuje na to, że przynajmniej do zimy zostaniemy bez napastnika.

Muszę Wam się przyznać, że 40 już zawsze będzie mi się kojarzyło z Arruabarreną, bo z takim numerem grał u nas ten mag futbolu. Wprawdzie próbuję wyprzeć z podświadomości traumatyczne wspomnienia związane z jego popisami, ale wciąż przed oczami mam sytuację, w której po jego pokracznej próbie strzału w meczu Pucharu Ekstraklasy gracze Polonii Warszawa wbili sobie samobójczego gola. To było prawie tak piękne, jak bramka po rzucie karnym Piotrka Włodarczyka w spotkaniu przeciwko Pogoni.

Sezon 2012/13 już jest wyjątkowy. Zazwyczaj wyścig ślimaków po mistrzostwo Polski zaczynał się dopiero na wiosnę, a tymczasem zawodnicy z tzw. czołówki Dupoklasy już teraz postanowili się za bardzo nie przemęczać. Liga musi być przecież wyrównana, więc nie ma sensu uciekać reszcie drużyn. W efekcie w czubie tabeli mamy takie wynalazki jak Widzew, Piast czy ekipa mająca obecnie siedzibę przy Konwiktorskiej. Normalnie palce lizać, choć nigdy nie zrozumiem co może być przyjemnego w oblizywaniu palców. A Legia nie wygrała trzeciego meczu z rzędu. Nie ma co, murowany kandydat na mistrza!

Niby żarło w lidze, a zanim tak naprawdę zaczęło, to zdechło. 10 dni temu Legia z kompletem wygranych była liderem Dupoklasy, ale dwóch następnych meczów z nieszczególnie trudnymi rywalami nie umiała już wygrać. W ogóle w tym sezonie "wojskowi" nie wygrywają, gdy tylko grają z kimś nieco lepszym niż GKS Bełchatów czy Korona. Rosenborg w ryj, Superpuchar w ryj, a remisy z Górnikiem i zwłaszcza z Polonią to też jakby w ryj. W każdym razie – pora zacząć wygrywać. Ale z drugiej strony, jak to robić, jak podobno budżet ścinają o połowę?

Zazwyczaj tygodnie poświęcone zgrupowaniom reprezentacji bywają wybitnie nudne, ale tym razem najpierw o odpowiedni poziom emocji zadbali zawodnicy Legii w trakcie spotkania z Podbeskidziem, a potem swoje do pieca dołożył wojewoda mazowiecki. Nie popisali się też tzw. decyzyjni kibice, którzy najpierw stwierdzili, że najlepszą metodą walki przeciwko szykanom będzie cisza na "Żylecie", a potem postanowili zbojkotować spotkanie o bezpieczeństwie zorganizowane przez Legię.

To tyle w temacie europejskich pucharów. Nasi milusińscy dali się stłamsić w rewanżu Norwegom i to mimo że prowadzili po bramce szalejącego "Ljubo". Od złego dotyku rodaków Breivika najbardziej ucierpieli Żyro i Furman, którzy pomogli gospodarzom przy obu ich golach. Szkoda, zeszłoroczne europejskie harce rozbudziły nasze apetyty na smakowite kąski i w tym sezonie. Tymczasem pozostały nam ciężkostrawne Podbeskidzia, Widzewy i inne Pogonie.

Ach ten fotel lidera, jak my lubimy się w nim wygodnie rozsiąść! Legioniści opędzlowali na wyjeździe kumpli Dawida Nowaka i po dwóch kolejkach mają 6 punktów i 6 bramek. Dobrze, że kartek nałapali tylko 5, bo jakbyśmy zaliczyli na starcie trzy szóstki, to zrobiłoby się dość diabelsko. Niestety, jak to mawiają osoby starsze, nie można mieć wszystkiego i zamiast wygranej z Rosenborgiem zanotowaliśmy tylko bramkowy remis.

Ruszyły zmagania! Dla niektórych wreszcie, a dla innych znowu. Faktem jest, że Ekstraklasa zaczęła się z wysokiego pułapu – zawodnicy nastrzelali bramek jak źli. Nasze niuniusie sprały 4-0 kieleckich łamignatów, a karcił ich głównie Danijel Ljuboja. Autor trzech bramek po meczu przemawiał po serbsku, a cwaniak już od dłuższego czasu nieźle mówi też po polsku. Najważniejsze jednak, że robi swoje na boisku – jest liderem zespołu.

Jak ta nasza piłka ma być dobra, skoro liga nie gra już od kwartału, a trenerzy stają na głowie, by jakoś tych zawodników jednak przygotować? Treningi wypadło zacząć już w czerwcu, bo przecież piłkarze nie mogą się lenić nie wiadomo ile. Ale też nie mogą się ciągle przygotowywać. O ile Legia swoje pierwsze oficjalne spotkanie w sezonie 2012/13 rozegrała już 4 tygodnie temu, to większość ligowców kisi się we własnym sosie. Nic dziwnego, że potem polskie kluby zbierają razy od Czarnogórców i Szwedów, a Czesi wręcz gromią naszych rodaków (choć akurat Chorzów to zdaje się leży już za granicą).

"Frajerzy" – pisałem o legionistach, gdy ci zremisowali w pierwszym meczu z rybakami z Lipawy. Na szczęście w rewanżu nie było już wątpliwości – pokazali, że mają cojones. Ale na przeprosiny jeszcze za wcześnie – trudno zapomnieć o ostatnim finiszu ligi. Piękny powrót na Łazienkowską zaliczył Marek Saganowski. Jakoś tak przyjemnie, że znów jest z nami. W tym kontekście warto dodać, że "Władeczek" zdaje się rozwiązał swój kontrakt z Bałtykiem...

Ruszyła. Wprawdzie powoli, jak żółw ociężale, ale legijna maszyna rozpoczęła nowy sezon 2012/2013. Skończył się więc najlepszy okres w roku dla każdego kibica, gdy można było z dziecięcymi nadziejami oczekiwać startu rozgrywek i kolejnych triumfów. Tymczasem już na początku zostaliśmy sprowadzeni na ziemię. Metalurg Wołgograd, czy tam inny wynalazek, mający w składzie rybaków i drwali nie pozwolił się ograć. Ba, strzelił nam dwa gole. Niby nie grzech, ale jednak wstyd.

Skończyła się największa impreza sportowa w historii Polski (i Ukrainy). I to z jakim hukiem! Hiszpanie dopiero w finale wrzucili piąty bieg. Jeżeli ktoś sądził, że hiszpańska kosa trafi na włoski kamień, to się grubo pomylił. Ten kamień trafił na kombajn. Podobnie zresztą jak trenujący w Austrii legioniści, po których przejechali się piłkarze Metalista Charków.