#PLUSY I MINUSY

Legia pokazała, że jest drużyną godną tytułu. Mimo nerwowej atmosfery wokół drużyny i kompromitującej porażki w rewanżowym meczu finału Pucharu Polski, nasi zawodnicy udowodnili, że potrafią grać świetnie w piłkę i w Białymstoku bez żadnych problemów rozbili 3-0 Jagiellonię. Wydaje się więc, że sprawdzają się zapewnienia trenera Urbana, który słabszą formę zespołu w ostatnich meczach tłumaczył koniecznością gospodarowania siłami zawodników i pogodzenia rozgrywek pucharowych z ligą.

Wojciech Kowalczyk w swojej książce opisał mecz ostatniej kolejki z Górnikiem w 1994 r., który decydował o mistrzostwie. "Kowal" stwierdził, że z powodu stresu wszyscy nagle zapomnieli, jak się gra w piłkę. Trudno powiedzieć, czy to nerwy po szybko straconej bramce wpłynęły na postawę legionistów, ale nie ulega wątpliwości, że oni również nagle przestali umieć grać. Mieli za to masę szczęścia.

Jan Urban stwierdził po tym spotkaniu, że kiedyś się wykończy na ławce rezerwowych. Rzeczywiście Legia wygrała bardzo skromnie, ale jej supremacja w meczu nie podlegała dyskusji. Gra toczyła się do jednej bramki i choć legioniści przez długi czas stworzyli mało sytuacji strzeleckich, to jednak mogli i powinni byli wygrać znacznie wyżej. Wspaniale za to zneutralizowani lechistów i ci byli kompletnie bezradni, a tym samym niegroźni.

Jan Urban stwierdził, że jego podopieczni zagrali najlepsze spotkanie wiosną i miał całkowitą rację. Legia w końcu zagrała konsekwentnie przez pełne 90 minut, rozsądnie, ze świadomością swej siły i pomysłem na jej wykorzystanie. Do tego widać było, że zawodnikom bardzo zależy na rozstrzygnięciu dwumeczu już przy pierwszej próbie, co im się praktycznie udało. Szczególną uwagę poświęciliśmy występowi Marko Sulera, który wrócił do składu po wielomiesięcznej przerwie.

Legioniści nie imponują formą, ale wygrywają kolejne mecze. Najwyższa pora jednak, by zaczęli grać lepiej, bo czekają nas najważniejsze mecze sezonu. Tu już nie będzie można sobie pozwolić na gorsze chwile. Te zaś oglądaliśmy w rewanżowym spotkaniu półfinału Pucharu Polski. Ruch grał słabo, ale konsekwentnie w obronie i to wystarczyło, by Legia miała ogromne kłopoty ze stwarzaniem sobie okazji strzeleckich.

Po 17 latach Legia ograła Wisłę w Krakowie. Tym samym kolejny stadion, po Bułgarskiej i Konwiktorskiej, po długim czasie został odczarowany przez legionistów. Bez wątpienia jednak był to najgorszy mecz podopiecznych Jana Urbana spośród tych "przełomowych". Legioniści szybko strzelili dwie bramki i uznali, że nie ma sensu się szczególnie przemęczać. Oddali więc pole gospodarzom i skupili na grze w obronie.

Pierwsze spotkanie półfinałowe o Puchar Polski w Chorzowie było pełne paradoksów. Występująca w rezerwowym zestawieniu Legia bezbramkowo zremisowała mecz z grającym przez godzinę w osłabieniu Ruchem, choć powinna była wygrać, a niewiele też zabrakło, by przegrała.

Wygląda na to, że Legia robi wszystko, by nie powtórzyć upokorzenia z poprzedniego sezonu. Po wiosennym falstarcie wygrali czwarty mecz z rzędu w lidze, i to w pełni zasłużenie, choć wciąż jeszcze jako drużyna nie są w optymalnej formie. Tym samym legioniści zwycięstwem odpowiedzieli na piątkowy triumf Lecha i pewnie tkwią w fotelu lidera.

Legioniści wygrali trzeci mecz z rzędu w lidze, a jednocześnie bardzo ważne spotkanie "wyjazdowe". Smak zwycięstwa potęguje rozstrzygająca bramka zdobyta w doliczonym czasie gry. Inna sprawa, że Legia powinna była znacznie wcześniej zapewnić sobie komplet punktów, a zespół z Konwiktorskiej, oprócz sytuacji na początku spotkania, nie był w stanie zagrozić naszym piłkarzom. A jak wypadli oni indywidualnie?

Po wysokiej wygranej w Warszawie, spotkanie w Grudziądzu było tylko formalnością. Trener Urban wystawił jednak najmocniejszy skład, jakim dysponował i legioniści odnieśliby spokojne zwycięstwo, gdyby nie wydarzenia z końcówki meczu. Legia przy prowadzeniu 2-0 w irracjonalny sposób dała się zepchnąć do obrony, w efekcie czego straciła jedną bramkę, a mogła i dwie.

3-0 z czwartą drużyną w tabeli - tak powinna wyglądać inauguracja wiosny w wykonaniu Legii i to po meczu, w którym nasi zawodnicy nie pokazali jeszcze pełni swych możliwości. "Wojskowi" wydają się wracać na właściwe tory i po bezstylowym zwycięstwie z Podbeskidziem przyszła całkiem przekonująca wygrana z Górnikiem. Kto z naszych zagrał najlepiej? Komu przydarzyło się najwięcej błędów? Oto analiza gry legionistów.

Największym plusem jest wymęczona, zgodnie z przewidywaniami zresztą, wygrana. Było to pierwsze zwycięstwo legionistów po trzech spotkaniach, w których tracili punkty. Do meczu w Bielsku–Białej można było przystępować z dużym optymizmem. Po pierwsze graliśmy z przedostatnią drużyną w tabeli, z iluzorycznymi szansami na utrzymanie, a po drugie gorzej niż z Bełchatowem nie dało się już zagrać. Mogło więc być tylko lepiej (albo tak samo). A jak było?

Miała być koncertowa gra "wojskowych", a tymczasem oglądamy ociężałą drużynę, bez szybkości i dynamiki. Miały być potężne uderzenia z potężnych armat w ataku, a są delikatne muśnięcia po policzku. Legia wygląda na źle przygotowaną fizycznie, ale znając życie szybko może tę świeżość odzyskać. Dajmy więc legionistom jeszcze szansę, wciąż są przecież liderem. Choć za mecz z Bełchatowem zasłużyli na ostrą krytykę.

Legia już jest właściwie w półfinale Pucharu Polski. W pierwszym pojedynku rozbiła pierwszoligową Olimpię Grudziądz 4-1. Dziwny był to mecz. Niby "wojskowi" nie grali źle, mieli przewagę, ale też sprawiali wrażenie niezaangażowanych w pełni w spotkanie. Legioniści znów zawiedli w defensywie i do szatni schodzili przy wyniku 0-1. Potem jednak strzelili 4 gole, a przez to trudno się ich czepiać. My jednak spróbujemy racjonalnie ocenić występ poszczególnych zawodników.

To miał być trudny mecz, w którym, ze względu na stan boiska i charakterystykę rywala, na plan drugi schodziła gra w piłkę, a na czoło wysuwała się walka i kopanina. Trener Urban uczulał na to przez parę dni, a zawodnicy i tak wiedzieli swoje. Przyjechali, zostali stłamszeni przez gospodarzy, nie podjęli walki i w żenującym stylu przegrali z antyfutbolem "Scyzoryków". Oceny będą więc słabiutkie.

Jeżeli gra mistrz z liderem, to bardzo trudno przewidzieć rozstrzygnięcie takiej konfrontacji. Jednak legioniści od pewnego czasu przyzwyczaili wszystkich do swej dobrej postawy i właściwie zarówno kibice, jak i eksperci nie brali pod uwagę wygranej Śląska. Tymczasem klasyczny mecz na remis zakończył się zwycięstwem gospodarzy i to mimo naprawdę dobrej gry Legii, choć jedynie do linii pola karnego Mariana Kelemena. Zanalizujmy postawę poszczególnych zawodników.

Wygrana z wicemistrzem Polski zapewniła legionistom zimowanie na fotelu lidera Ekstraklasy. Porównując ostatnią formę legionistów i chorzowian trudno było przypuszczać, by w niedzielny wieczór mogło dojść do innego rozstrzygnięcia niż wygrana gospodarzy. Legia wygrała bardzo pewnie i choć dwie z bramek sprezentowali jej piłkarze "niebieskich", to 3 punkty zasłużenie pozostały w stolicy. A jak wypadli poszczególni nasi zawodnicy? Zapraszamy do lektury.

Jan Urban posłał na mecz z Widzewem Łódź dokładnie tę samą jedenastkę, która dała zwycięstwo w Poznaniu. Legioniści zarówno na stadionie Lecha, jak i przy Łazienkowskiej dyktowali warunki, kontrolowali przebieg gry, ale różnica poziomu gry "wojskowych" była widoczna gołym okiem. W efekcie zamiast równie okazałego zwycięstwa, w piątkowy wieczór była skromna wygrana.

W Poznaniu legioniści pokazali, że liderem tabeli nie są przypadkiem. Przyjemnością jest wystawanie not po takim spotkaniu jak niedzielna potyczka "wojskowych" z poznaniakami. Piłkarze Legii zagrali chyba najlepszy mecz w tym sezonie. Niestety do beczki miodu trzeba dołożyć łyżkę dziegciu, bo nie wszyscy zawodnicy potrafili dostosować się do wysokiego poziomu kolegów. Na szczęście plusy zdecydowanie przeważają nad minusami.

Porażka pewnie w końcu musiała przyjść, bo nasz zespół, jak ładnie ujął trener Urban, zbyt długo igrał z ogniem. Nie sądziliśmy jednak, że nastąpi to już w spotkaniu z Jagiellonią, która przecież nie zachwyca. Jak zatem na tle przeciętnych rywali z Białegostoku wypadli legioniści? Zapraszamy do lektury tekstu, w którym bardzo trudno będzie ocenić występ naszych zawodników, gdyż zagrali bardzo nierówno. Miejmy nadzieję, że po prostu nie wyszedł im ten mecz.

Legia zaczyna przyzwyczajać kibiców do dobrego. 10 meczów w lidze bez porażki to duża nowość, ale już trudno sobie wyobrazić, by "wojskowi" mieli tracić punkty z tak słabymi zespołami jak Lechia. W Gdańsku nasi zawodnicy nie zagrali porywająco, a i tak byli dwie klasy lepsi od gospodarzy i spokojnie kontrolowali przebieg meczu. Mimo przestrzelonego karnego, wygrali 2-1. Zresztą okazji na podwyższenie rezultatu nie brakowało, choć też nie ustrzegli się kilku błędów, zwłaszcza w defensywie. Zapraszamy na "Plusy i minusy".

Trwa passa meczów Legii bez porażki. Spotkanie z Piastem było już 9. w Ekstraklasie, w którym "wojskowi" nie znaleźli pogromców. Trzeba przyznać, że trener Urban wie, jak dobrze wystartować. W swym debiutanckim sezonie w Legii nie przegrał 7 meczów. Tym razem jednak wygrana 3-2 została okupiona ogromnym wysiłkiem, bo po pół godzinie nasz zespół przegrywał już dwoma bramkami. Pora na analizę występu poszczególnych piłkarzy.

W Warszawie podobno obawiano się tego spotkania. Wielu dziennikarzy podkreślało dobrą formę Pogoni i problemy Legii zarówno z wygrywaniem na wyjazdach, jak i personalne w linii ataku. Trener Urban najwyraźniej jednak nie przejmował się, tylko spokojnie szlifował formę swych podopiecznych i nowe warianty gry w ataku. Wyszło bardzo dobrze, a Pogoń okazała się być papierowym tygrysem. Z prawdziwą przyjemnością możemy więc przyjrzeć się poszczególnym zawodnikom.

Legioniści odnieśli pierwsze ligowe zwycięstwo od miesiąca. Bez większych kłopotów ograli słabiuteńką Wisłę 2-1, a powinni byli zdobyć dwa razy więcej bramek. Nasi ulubieńcy wprawdzie nie zachwycili formą, ale wypadli naprawdę przyzwoicie, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę roszady w składzie. Bardzo chcieli wygrać i to było widać przez cały mecz. Spróbujmy zatem przeanalizować grę poszczególnych zawodników.

Plan wykonany – Legia, choć nie zachwyciła, awansowała do ćwierćfinału Pucharu Polski. Jan Urban wystawił w tym spotkaniu zmienników i ci, jak można było się spodziewać, nie zachwycili. Zresztą, był to wzorcowy przykład meczu pucharowego wczesnej fazy rozgrywek, w którym "wojskowi" nie błyszczą, ale w końcu wygrywają. Przyjrzyjmy się grze poszczególnych zawodników.

Legia musiała w końcu odpokutować za swoje grzechy, które popełnia od początku sezonu i tak się stało w spotkaniu przeciwko Polonii. Te przewinienia "wojskowych" to oczywiście niesłychana nieskuteczność i masa błędów w obronie. Wydawało się, że legioniści są w stanie wreszcie uporać się przynajmniej z kłopotami w defensywie, ale jeszcze nie tym razem. Nic nie zapowiada, by miałoby być lepiej. Cały zespół wydawał się też być ociężały (wpływ czwartkowego treningu ze sztangami?). A jak wypadli poszczególni zawodnicy?

Po raz kolejny w tym sezonie (mecz w Lipawie czy oba spotkania z Rosenborgiem) Legia wypuściła zwycięstwo z rąk. Ponownie też przy straconej bramce nie popisali się Inaki Astiz, a już zwłaszcza Janusz Gol. Natomiast czymś niespodziewanym był błąd Dusana Kuciaka przy pierwszym golu. Legia nie zagrała źle, łatwo zneutralizowała gospodarzy, ale zabrakło determinacji i jakości w ataku. Ogólnie jeden punkt nie jest zły, ale mając na uwadze przebieg meczu nie można być z niego zadowolonym.

Jak na razie w lidze nie ma mocnych na Legię. Nasi wygrali trzeci mecz z rzędu i co najważniejsze prezentowali się bardzo dobrze przez całą grę. Bardzo długo przegrywali, ale nie ustawali w wysiłkach i w końcówce udało im się zdobyć trzy bramki. "Wojskowi" aż 30 razy strzelali w stronę bramki Podbeskidzia (nie liczymy strzałów zablokowanych) i przez 75% czasu gry utrzymywali się przy piłce. Fenomenalny wynik. Czyżby rekord Ekstraklasy?

Trudno pozbierać myśli po takim dwumeczu. Legioniści zagrali nieźle w Warszawie i katastrofalnie w Trondheim. Mimo to, niewiele zabrakło, by jednak awansowali do fazy grupowej Ligi Europy. Niewytłumaczalny jest fakt, że w obu spotkaniach nasi zawodnicy prowadzili, a jednak nie potrafili wygrać. Tak po prostu nie można. W rewanżu zabrakło tego, co miało być znakiem rozpoznawczym Legii – utrzymywania się przy piłce. Ale przede wszystkim zawiedli właściwie wszyscy zawodnicy.

Legia wygrała drugi ligowy mecz i wygodnie usadowiła się w naszym ulubionym fotelu lidera Ekstraklasy. Nasi zawodnicy wygrali zdecydowanie, a różnica klas między nimi a gospodarzami była na tyle wyraźna, że dwubramkowe zwycięstwo pozostawia niedosyt, bo powinniśmy wygrać co najmniej 4-0. Nie ma co jednak wybrzydzać, bo liczą się 3 punkty, a do tego bardzo cieszy też styl, w którym je zdobyliśmy. Plusy są zatem oczywiste, ale nie zabrakło i minusów.