#PLUSY I MINUSY

Legia już jest właściwie w półfinale Pucharu Polski. W pierwszym pojedynku rozbiła pierwszoligową Olimpię Grudziądz 4-1. Dziwny był to mecz. Niby "wojskowi" nie grali źle, mieli przewagę, ale też sprawiali wrażenie niezaangażowanych w pełni w spotkanie. Legioniści znów zawiedli w defensywie i do szatni schodzili przy wyniku 0-1. Potem jednak strzelili 4 gole, a przez to trudno się ich czepiać. My jednak spróbujemy racjonalnie ocenić występ poszczególnych zawodników.

To miał być trudny mecz, w którym, ze względu na stan boiska i charakterystykę rywala, na plan drugi schodziła gra w piłkę, a na czoło wysuwała się walka i kopanina. Trener Urban uczulał na to przez parę dni, a zawodnicy i tak wiedzieli swoje. Przyjechali, zostali stłamszeni przez gospodarzy, nie podjęli walki i w żenującym stylu przegrali z antyfutbolem "Scyzoryków". Oceny będą więc słabiutkie.

Jeżeli gra mistrz z liderem, to bardzo trudno przewidzieć rozstrzygnięcie takiej konfrontacji. Jednak legioniści od pewnego czasu przyzwyczaili wszystkich do swej dobrej postawy i właściwie zarówno kibice, jak i eksperci nie brali pod uwagę wygranej Śląska. Tymczasem klasyczny mecz na remis zakończył się zwycięstwem gospodarzy i to mimo naprawdę dobrej gry Legii, choć jedynie do linii pola karnego Mariana Kelemena. Zanalizujmy postawę poszczególnych zawodników.

Wygrana z wicemistrzem Polski zapewniła legionistom zimowanie na fotelu lidera Ekstraklasy. Porównując ostatnią formę legionistów i chorzowian trudno było przypuszczać, by w niedzielny wieczór mogło dojść do innego rozstrzygnięcia niż wygrana gospodarzy. Legia wygrała bardzo pewnie i choć dwie z bramek sprezentowali jej piłkarze "niebieskich", to 3 punkty zasłużenie pozostały w stolicy. A jak wypadli poszczególni nasi zawodnicy? Zapraszamy do lektury.

Jan Urban posłał na mecz z Widzewem Łódź dokładnie tę samą jedenastkę, która dała zwycięstwo w Poznaniu. Legioniści zarówno na stadionie Lecha, jak i przy Łazienkowskiej dyktowali warunki, kontrolowali przebieg gry, ale różnica poziomu gry "wojskowych" była widoczna gołym okiem. W efekcie zamiast równie okazałego zwycięstwa, w piątkowy wieczór była skromna wygrana.

W Poznaniu legioniści pokazali, że liderem tabeli nie są przypadkiem. Przyjemnością jest wystawanie not po takim spotkaniu jak niedzielna potyczka "wojskowych" z poznaniakami. Piłkarze Legii zagrali chyba najlepszy mecz w tym sezonie. Niestety do beczki miodu trzeba dołożyć łyżkę dziegciu, bo nie wszyscy zawodnicy potrafili dostosować się do wysokiego poziomu kolegów. Na szczęście plusy zdecydowanie przeważają nad minusami.

Porażka pewnie w końcu musiała przyjść, bo nasz zespół, jak ładnie ujął trener Urban, zbyt długo igrał z ogniem. Nie sądziliśmy jednak, że nastąpi to już w spotkaniu z Jagiellonią, która przecież nie zachwyca. Jak zatem na tle przeciętnych rywali z Białegostoku wypadli legioniści? Zapraszamy do lektury tekstu, w którym bardzo trudno będzie ocenić występ naszych zawodników, gdyż zagrali bardzo nierówno. Miejmy nadzieję, że po prostu nie wyszedł im ten mecz.

Legia zaczyna przyzwyczajać kibiców do dobrego. 10 meczów w lidze bez porażki to duża nowość, ale już trudno sobie wyobrazić, by "wojskowi" mieli tracić punkty z tak słabymi zespołami jak Lechia. W Gdańsku nasi zawodnicy nie zagrali porywająco, a i tak byli dwie klasy lepsi od gospodarzy i spokojnie kontrolowali przebieg meczu. Mimo przestrzelonego karnego, wygrali 2-1. Zresztą okazji na podwyższenie rezultatu nie brakowało, choć też nie ustrzegli się kilku błędów, zwłaszcza w defensywie. Zapraszamy na "Plusy i minusy".

Trwa passa meczów Legii bez porażki. Spotkanie z Piastem było już 9. w Ekstraklasie, w którym "wojskowi" nie znaleźli pogromców. Trzeba przyznać, że trener Urban wie, jak dobrze wystartować. W swym debiutanckim sezonie w Legii nie przegrał 7 meczów. Tym razem jednak wygrana 3-2 została okupiona ogromnym wysiłkiem, bo po pół godzinie nasz zespół przegrywał już dwoma bramkami. Pora na analizę występu poszczególnych piłkarzy.

W Warszawie podobno obawiano się tego spotkania. Wielu dziennikarzy podkreślało dobrą formę Pogoni i problemy Legii zarówno z wygrywaniem na wyjazdach, jak i personalne w linii ataku. Trener Urban najwyraźniej jednak nie przejmował się, tylko spokojnie szlifował formę swych podopiecznych i nowe warianty gry w ataku. Wyszło bardzo dobrze, a Pogoń okazała się być papierowym tygrysem. Z prawdziwą przyjemnością możemy więc przyjrzeć się poszczególnym zawodnikom.

Legioniści odnieśli pierwsze ligowe zwycięstwo od miesiąca. Bez większych kłopotów ograli słabiuteńką Wisłę 2-1, a powinni byli zdobyć dwa razy więcej bramek. Nasi ulubieńcy wprawdzie nie zachwycili formą, ale wypadli naprawdę przyzwoicie, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę roszady w składzie. Bardzo chcieli wygrać i to było widać przez cały mecz. Spróbujmy zatem przeanalizować grę poszczególnych zawodników.

Plan wykonany – Legia, choć nie zachwyciła, awansowała do ćwierćfinału Pucharu Polski. Jan Urban wystawił w tym spotkaniu zmienników i ci, jak można było się spodziewać, nie zachwycili. Zresztą, był to wzorcowy przykład meczu pucharowego wczesnej fazy rozgrywek, w którym "wojskowi" nie błyszczą, ale w końcu wygrywają. Przyjrzyjmy się grze poszczególnych zawodników.

Legia musiała w końcu odpokutować za swoje grzechy, które popełnia od początku sezonu i tak się stało w spotkaniu przeciwko Polonii. Te przewinienia "wojskowych" to oczywiście niesłychana nieskuteczność i masa błędów w obronie. Wydawało się, że legioniści są w stanie wreszcie uporać się przynajmniej z kłopotami w defensywie, ale jeszcze nie tym razem. Nic nie zapowiada, by miałoby być lepiej. Cały zespół wydawał się też być ociężały (wpływ czwartkowego treningu ze sztangami?). A jak wypadli poszczególni zawodnicy?

Po raz kolejny w tym sezonie (mecz w Lipawie czy oba spotkania z Rosenborgiem) Legia wypuściła zwycięstwo z rąk. Ponownie też przy straconej bramce nie popisali się Inaki Astiz, a już zwłaszcza Janusz Gol. Natomiast czymś niespodziewanym był błąd Dusana Kuciaka przy pierwszym golu. Legia nie zagrała źle, łatwo zneutralizowała gospodarzy, ale zabrakło determinacji i jakości w ataku. Ogólnie jeden punkt nie jest zły, ale mając na uwadze przebieg meczu nie można być z niego zadowolonym.

Jak na razie w lidze nie ma mocnych na Legię. Nasi wygrali trzeci mecz z rzędu i co najważniejsze prezentowali się bardzo dobrze przez całą grę. Bardzo długo przegrywali, ale nie ustawali w wysiłkach i w końcówce udało im się zdobyć trzy bramki. "Wojskowi" aż 30 razy strzelali w stronę bramki Podbeskidzia (nie liczymy strzałów zablokowanych) i przez 75% czasu gry utrzymywali się przy piłce. Fenomenalny wynik. Czyżby rekord Ekstraklasy?

Trudno pozbierać myśli po takim dwumeczu. Legioniści zagrali nieźle w Warszawie i katastrofalnie w Trondheim. Mimo to, niewiele zabrakło, by jednak awansowali do fazy grupowej Ligi Europy. Niewytłumaczalny jest fakt, że w obu spotkaniach nasi zawodnicy prowadzili, a jednak nie potrafili wygrać. Tak po prostu nie można. W rewanżu zabrakło tego, co miało być znakiem rozpoznawczym Legii – utrzymywania się przy piłce. Ale przede wszystkim zawiedli właściwie wszyscy zawodnicy.

Legia wygrała drugi ligowy mecz i wygodnie usadowiła się w naszym ulubionym fotelu lidera Ekstraklasy. Nasi zawodnicy wygrali zdecydowanie, a różnica klas między nimi a gospodarzami była na tyle wyraźna, że dwubramkowe zwycięstwo pozostawia niedosyt, bo powinniśmy wygrać co najmniej 4-0. Nie ma co jednak wybrzydzać, bo liczą się 3 punkty, a do tego bardzo cieszy też styl, w którym je zdobyliśmy. Plusy są zatem oczywiste, ale nie zabrakło i minusów.

Legia tylko zremisowała u siebie z Rosenborgiem 1-1 i choć piłkarsko wydaje się być lepsza, to jako zespół wypadła gorzej od Norwegów. Ci zagrali tak, jak zapowiadał trener Urban: bez fajerwerków, za to z żelazną dyscypliną taktyczną, a przy tym twardo w obronie i skutecznie w ataku. "Wojskowym" zabrakło nieco chłodnej głowy, bowiem mając komfortowy, w kontekście rewanżu, wynik, nie potrafili go utrzymać. Swoją postawą dali nam jednak nadzieję, że są w stanie awansować do fazy grupowej LE.

Na inaugurację Ekstraklasy Legia rozbiła Koronę Kielce 4-0, w dużej mierze dzięki skutecznej grze w ataku. Z tyłu wreszcie obeszło się bez strat, ale jakość gry defensywnej wciąż pozostawia wiele do życzenia – kielczanie mieli co najmniej trzy stuprocentowe okazje. To stanowczo za dużo i musi niepokoić przed meczem z Rosenborgiem. Norwegowie mogą okazać się mniej łaskawi niż nieporadni gracze z Kielc. Najpierw jednak zanalizujmy grę wszystkich naszych zawodników.

Legioniści nie wykorzystali szansy i przegrali ze Śląskiem Wrocław mecz o Superpuchar, mimo że w ręku mieli wszystkie atuty – spotkanie u siebie, lepszą formę i nastroje po europejskich rozgrywkach. Niestety, rzeczywistość ponownie zweryfikowała nasze oczekiwania. Jan Urban postanowił od początku dać odpocząć kilku podstawowym zawodnikom i nie pozostało to bez wpływu na jakość naszych poczynań w ofensywie. Przyjrzyjmy się jednak grze wszystkich legionistów.

Walka, sielanka, horror – tak można streścić czwartkowy mecz Legii w eliminacjach do Ligi Europy. Nasz zespół musiał odrobić jednobramkową stratę z wyjazdu do Austrii, czego dokonał, po ciężkiej walce, jeszcze w I połowie. Potem rozłożyliśmy gości na łopatki, ale ci się podnieśli i w końcówce zrobiło się naprawdę gorąco. A jak w tych warunkach radzili sobie poszczególni legioniści?

Trudno powiedzieć, jak to możliwe, że Legia przegrała z tak słabym zespołem jak SV Ried. "Wojskowi" przyzwoicie grali jedynie przez ok. 30 minut całego meczu – pierwszy i ostatni kwadrans. Na porażkę znów miały wpływ indywidualne błędy, ale też nie sposób nie dopatrzeć się winy trenera, który po przerwie w środku pomocy zostawił tylko Daniela Łukasika. Na szczęście grający w osłabieniu legioniści zdobyli bramkę kontaktową i ich sytuacja przed rewanżem znacznie się poprawiła. Wydaje się bowiem, że przy 0-2 losy rywalizacji byłyby przesądzone.

Wysokiej wygranej Legii w tym spotkaniu oczekiwali wszyscy, a zwłaszcza ci, którzy widzieli mecz na Łotwie. "Wojskowi" już tam byli o klasę lepsi, a remis był wynikiem ich głupich błędów. W rewanżu nie było już wątpliwości. Legioniści rozbili słabiutkich przeciwników 5-1. Po raz pierwszy w nowym sezonie przyjrzyjmy się grze poszczególnych zawodników.

Właściwie nie ma sensu oceniać występu legionistów w spotkaniu z Lechią. Nawet Dusan Kuciak wypadł poniżej poziomu, bowiem nie popisał się przy bramce dla gdańszczan. Prawda jest jednak taka, że ten mecz był idealnym podsumowaniem gry Legii w rundzie wiosennej 2011/12. Łudziliśmy się jednak, że wśród ekstraklasowych słabiaków jesteśmy najmniej ciency. Tymczasem okazało się, że jesteśmy najgorsi.

Jakże przykrym obowiązkiem jest napisanie kilku zdań o naszych futbolistach po spotkaniu z Jagiellonią. Kto był na Łazienkowskiej w niedzielne popołudnie mógł zażyć jedynie kąpieli słonecznych, gdyż nie było mu dane podziwiać kunsztu piłkarzy. Popatrzmy jak indywidualnie wypadli nasi ulubieńcy.

Oceniając na chłodno, trzeba jednoznacznie stwierdzić, że Legia zagrała w Kielcach najlepszy mecz w rundzie wiosennej. Nawet nie dlatego, że pewnie i bez kłopotów ograła Ruch, ale wreszcie potrafiła połączyć wysoki poziom gry defensywnej z kreatywnością ofensywy. Cieszy też, że Maciej Skorża tym razem nie bał się i postawił na "futbol na tak". Pozwolił legionistom grać w piłkę, a ci udowodnili, że potrafią i obronili Puchar Polski.

Druga porażka tej wiosny, i to z odwiecznym rywalem, to już ostatni dzwonek, by piłkarze Legii obudzili się z letargu, w którym tkwią od początku tej rundy. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wciąż jesteśmy na pozycji lidera i wciąż wszystko zależy od nas. Pozostaje po prostu wygrać trzy najbliższe spotkania. Kłopot w tym, że nie widać w kadrze zawodników, którzy mogliby to uczynić.

Przy tak słabo punktujących rywalach, Legia już dawno powinna zapewnić sobie mistrzostwo Polski. Jednak "wojskowi" po raz kolejni udowodnili, że tytuł nie jest ich obsesją. Stracili bowiem punkty w Łodzi, gdzie na Widzewie zagrali nieźle tylko przez część pierwszej połowy, a po przerwie zupełnie nie podjęli walki o zwycięstwo. Przykro patrzyło się na naszych zawodników, którzy zagrali tak, jakby im nie zależało.

Legia zrobiła, to co zrobić miała – pewnie awansowała do finału Pucharu Polski, choć przez kilkanaście minut spotkania przeciwko gdynianom pachniało delikatnie dogrywką. Oprócz awansu największym plusem tego spotkania jest bramka Nacho Novo i pozostaje wierzyć, że Hiszpan w końcu się przełamał. Potwierdzeniem tego może być jego dobra gra w całym meczu.

Wreszcie obejrzeliśmy zwycięstwo Legii i to w najbardziej newralgicznym momencie rundy wiosennej. Nasz zespół nie zagrał wybitnie, ale podjął zdecydowaną walkę z ambitną ekipą ze Śląska. To wystarczyło, bo umiejętności piłkarskie były oczywiście po stronie legionistów. Kości trzeszczały, wióry leciały, ale przyjrzymy się jak wypadli poszczególni piłkarze z Warszawy.