#PLUSY I MINUSY

Niektórzy mówili, że tego meczu nie dało się oglądać. Tymczasem był to zwyczajny mecz najlepszej polskiej drużyny w europejskich pucharach. Co można naszym piłkarzom zarzucić? Mieli grać cierpliwie, to grali, a że cierpliwie oznacza u nich jednocześnie wolno, to inna sprawa. Utrzymywać się przy piłce? Utrzymywali się. Ba, nawet stwarzali zagrożenie. Legia w tym zestawieniu personalnym gra na miarę możliwości. Taka jest smutna prawda.

Legioniści rozpoczęli listopad od wygranej. W 15 kolejkach odnieśli 10 zwycięstwo, choć stylu w tym nie było żadnego. Mistrz Polski nie potrafił przejąć kontroli nad meczem i choć często zamykał gości na ich połowie, to nie stwarzali sobie dobrych okazji strzeleckich. Nasza drużyna dość spokojne 3 punkty zawdzięcza głównie słabości rywali. Zagłębie zdecydowało się na dość niemrawe ataki prostymi środkami dopiero w II połowie, gdy wynik był już rozstrzygnięty. Tak źle zorganizowanej drużyny nie było tu dawno, a jak na jej tle wypadli legioniści?

Legia w żenującym stylu przegrała z bydgoskim beniaminkiem 1-3. Dwa gole wbiła sobie właściwie sama, a do tego nie stworzyła ani jednej dogodnej okazji strzeleckiej. Nie miała też kontroli nad meczem. Wiele można tłumaczyć problemami kadrowymi, ale nie wszystko. Mistrz Polski dał się stłamsić ambitnym gospodarzom, nie był w stanie wymienić 3 podań. To była straszna kompromitacja.

Jak wiadomo dobry remis nie jest zły i po spotkaniu w Poznaniu można za Janem Urbanem powtórzyć, że punkt wywieziony z trudnego terenu, zwłaszcza w mocno okrojonym kontuzjami składzie cieszy. Ale z drugiej strony pozostaje też duży niedosyt, bo Legia, zwłaszcza po przerwie, była zespołem lepszym, stworzyła więcej dogodnych okazji bramkowych, a mimo tego zdobyła tylko jednego gola i jednego łatwo straciła.

Kolejny mecz i kolejna porażka w Lidze Europy. Przykro się patrzy, jak ci nasi legioniści są słabsi, jak nie pasują do rozgrywek europejskich. Ale z drugiej strony widać też, że brakuje im coraz mniej, że stają się coraz bardziej ograni, tyją w doświadczenia. I przy rozsądnie budowanej polityce klubu musi w końcu przynieść efekty. Na razie jednak przyjrzyjmy się występowi „wojskowych” w Trabzonie.

W niedzielnym meczu nie było niespodzianki. Legia pewnie i wysoko ograła Piasta, choć nie rozegrała wyjątkowego meczu, a do tego tuż po przerwie na kwadrans straciła prowadzenie. Po godzinie gry pole karne gliwiczan przeszedł jednak krótki acz niszczycielski tajfun. W ciągu 5 minut zostali oni rozstrzelani przez mistrzów Polski, którzy zdobyli 3 bramki.

... czyli jak być lepszym i przegrać. Legia pojechała pod Wawel bardzo osłabiona, a Wisła pod wodzą Franciszka Smudy nie przegrała jeszcze w tym sezonie meczu. Przed spotkaniem można więc było mieć poważne obawy o wynik. Gra naszych piłkarzy napawała optymizmem, choć patrząc na poczynania obronne, jasnym było, że „wojskowi” siedzą na beczce prochu. I w końcu ogień podali Dossa z Żyrą, a lont odpalił Paweł Brożek.

Mimo słabości naszej ligi i problemów zdrowotnych dużej grupy piłkarzy Legii porażka 0-1 z przeciętną drużyną cypryjską niemile zaskoczyła kibiców, obserwatorów, ale przede wszystkim samych mistrzów Polski, którzy przed spotkaniem emanowali spokojem i pewnością siebie. Dobra organizacja gry Cypryjczyków wystarczyła jednak na wyjątkowo statycznych i za wolno myślących gospodarzy.

Po raz kolejny mistrz pokazał byłemu mistrzowi, że został zasłużenie zdetronizowany. Dzięki szybko straconej bramce zobaczyliśmy ciekawy mecz. Legia musiała od początku odrabiać straty, aby po raz kolejny móc odskoczyć w ligowej tabeli i paradoksalnie, w znacznej mierze udało się to dzięki zawodnikom defensywnym.

Niby pięć bramek a nudno jak w "Modzie na Sukces". Legia kilkunastoma zdrowymi zawodnikami, którzy jeszcze pozostali pojechała na daleki wschód i przywiozła stamtąd 3 punkty. I na tym można by zakończyć temat, ale obowiązek powoduje, żeby bliżej przyjrzeć się grze poszczególnych graczy, tym bardziej że mieliśmy kilka niespodzianek.

To miał być hit Ekstraklasy. W niedzielny wieczór lider podejmował bowiem wicelidera. Jeżeli weźmiemy pod uwagę zaangażowanie zawodników i emocje towarzyszące grze, to rzeczywiście możemy mówić o szlagierze. Gorzej było z jakością gry, zwłaszcza w wykonaniu przyjezdnych, którzy po 10 minutach opadli z sił, a potem sporadycznie zrywali się do zorganizowanych ataków. Legia zaś zaprezentowała się całkiem przyzwoicie, budowała ciekawe akcje, ale nie miała kim straszyć z przodu.

Niby Legia zagrała całkiem dobry mecz, niby przez większość spotkania całkiem przyjemnie patrzyło się na zdyscyplinowaną taktycznie drużynę, na współpracujące ze sobą formacje, ale jednak trudno było pozbyć się wrażenia, że jeśli Lazio strzeli nam gola, to my już na pewno bramki nie zdobędziemy. Ewidentnie bowiem legionistom brakowało jakości w ofensywie. Dość powiedzieć, że przez 90 minut stworzyli sobie tylko jedną doskonałą okazję strzelecką.

Kierunkowy 22, bo tyle strzałów oddali piłkarze warszawskiej Legii w kierunku bramki Korony w sobotni wieczór. Niespotykana to na naszych stadionach liczba, tak jak niespodziewany wynik. 3-5 na stadionie w Kielcach pokazuje, że mogliśmy oglądać niezwykle ciekawe spotkanie.

Po dwóch porażkach z rzędu legioniści skromnie, choć dość pewnie wygrali na wyjeździe z Cracovią. Ekstraklasa, a gra w Europie to dwa zupełnie różne światy. W Krakowie podopieczni Jana Urbana nie musieli wspiąć się na wyżyny swych umiejętności, by nie dać pograć gospodarzom, choć początek należał do „Pasów”. Po kwadransie wszystko jednak wróciło do normy i to Legia dyktowała warunki.

Trudno ocenić grę legionistów w tym spotkaniu. Na pewno, jako drużyna jesteśmy słabsi. Również na kluczowych pozycjach w środku pola, czy w ataku mamy gorszych piłkarzy, ale nie sposób powiedzieć, jak byśmy oceniali grę mistrzów Polski, gdyby nie fatalny początek i dwie stracone bramki. Spotkanie zostało jednak szybko ustawione, a Rumuni umiejętnie grali wynikiem. Postawę naszych zawodników zaś zdeterminowała konieczność jego gonienia.

Legia doznała drugiej z rzędu porażki w lidze. Tym razem przegrała z gdańską Lechią 0-1 po meczu, w którym Jan Urban do gry desygnował tylko jednego piłkarza spośród występujących w Bukareszcie. Rotacja jednak się nie udała. „Wojskowi” zagrali przeciętnie, a w II połowie wręcz słabo. Zawiedli głównie gracze odpowiedzialni za konstruowanie ataków.

Po trudnym spotkaniu IV rundy eliminacji Ligi Mistrzów legioniści wywieźli zasłużony remis ze stolicy Rumunii. Legia znacznie lepiej zagrała po przerwie, choć i w I połowie, mimo zaciekłych ataków gospodarzy i kilku dobrych okazji strzeleckich, przez długi czas grała mądrze taktycznie, czym niwelowała przewagę Rumunów. Gracze Steauy byli szybsi, bardziej zgrani, ale „wojskowi” nadrabiali przygotowaniem fizycznym i właśnie bieganiem wyszarpali remis. Mimo to znów najlepszym naszym piłkarzem był bramkarz.

Podobno zwycięzców się nie sądzi. Nas to jednak nie dotyczy, inaczej w ostatnim czasie Plusy i Minusy straciłyby sens. W starciu z drugoligowcem legioniści bez większego problemu uwidocznili różnicę dzielącą obie drużyny klas i pewnie pokonali Rozwój Katowice. Powoli zaczynamy się przyzwyczajać do jednostronnych pojedynków ze słabszymi rywalami. Veni, vidi, vici. 3-0 i do domu. Tak trzymać!

Legia przegrała pierwszy raz od pół roku i trzeba przyznać obiektywnie, że była to porażka niezasłużona. "Wojskowi" wprawdzie zagrali słabą pierwszą połowę, ale Ruch nie był od nich lepszym zespołem. Zresztą gospodarze przez całe spotkanie oddali jedynie dwa celne strzały i oba znalazły drogę do siatki.

Legioniści wykonali tegoroczny plan – awansowali do IV rundy eliminacji Ligi Mistrzów, co w najgorszym wypadku zapewnia im grę w fazie grupowej Ligi Europy. Rewanż z Molde do pewnego momentu był najlepiej rozegranym taktycznie spotkaniem naszego zespołu w tym sezonie. Legia dobrze weszła w mecz i przez godzinę kontrolowała boiskowe wydarzenia, przy tym niemal bezbłędnie grała w defensywie. Gorzej zaś wyglądało kreowanie okazji pod bramką rywali. Przed Wami analiza gry poszczególnych zawodników.

Warszawski walec wciąż przetacza się przez Ekstraklasę. Legioniści rozbili kolejnego rywala i po trzech kolejkach pewnie liderują tabeli ze średnią 4 strzelonych goli na mecz. Rezultaty Legii robią wrażenie, choć dotychczasowi przeciwnicy mistrza Polski to ekipy, które zajęły 12, 13 i 14 miejsce w lidze. Nie zmienia to faktu, że takich rywali trzeba wysoko ogrywać, a to nie taka znów prosta sprawa. Na szczęście nasi piłkarze nie mają z tym większych trudności.

Lider Ekstraklasy dość szczęśliwie zremisował na wyjeździe z 13. drużyną norweskiej Tippeligaen 1-1 po spotkaniu, w którym to Norwegowie byli lepszą drużyną, mimo, że wcale nie zagrali dobrze. Przyglądając się występowi Legii nie ma wątpliwości, że wywiozła z Molde świetny wynik i w perspektywie rewanżu nasze akcje stoją znacznie wyżej niż rywali. Niestety nie brakuje też powodów do niepokoju, zwłaszcza, gdy zanalizujemy grę poszczególnych piłkarzy.

Po dwóch ligowych meczach Legia ma komplet punktów i bramkowy bilans 8-1. Trudno się więc czepiać, ale jednak gra "wojskowych" pozostawia jeszcze sporo do życzenia. W Szczecinie nasi piłkarze mogli stracić przynajmniej dwie bramki, choć inna sprawa, że powinni byli strzelić też jeszcze ze dwie. W każdym razie legioniści nie zachwycili, Pogoń wcale nie zagrała najgorzej, a mimo to wygraliśmy 3-0.

Legioniści zgodnie z planem odprawili mistrza Walii, choć z pewnością wysokość wyników, a także styl gry naszego zespołu nie spełniła oczekiwań kibiców. Nie ma jednak też co szczególnie narzekać. Po pierwsze dlatego, że polskie zespoły zawsze w fazach wstępnych rozgrywek pucharowych grają bezstylowo ze słabymi. Po drugie, „wojskowi” ewidentnie nie umierali na boisku, chcieli wygrać jak najmniejszym nakładem sił, a ich występ był zdeterminowany wynikiem z Wrexham. Po trzecie, z meczu na mecz coraz lepiej gra Miroslav Radović.

Legioniści w 1. kolejce Ekstraklasy rozstrzelali bardzo słabych rywali z Łodzi aż 5-1, i to składem, w którym próżno było szukać gwiazd poprzedniego sezonu. Jan Urban postanowił zastosować rotację w zespole i kolejny raz dobrze na tym wyszedł. Legia grała dobrze, szybko, często na dwa kontakty, ale nade wszystko skutecznie. "Wojskowi" 7 razy strzelali celnie na bramkę Mielcarza i aż pięciokrotnie posłali piłkę do siatki. Przyjrzyjmy grze poszczególnych zawodników.

Legia rozegrała pierwszy oficjalny mecz w sezonie 2013/14 i na początku swych bojów eliminacyjnych do Ligi Mistrzów ograła na wyjeździe mistrzów Walii 3-1. Podopieczni Jana Urbana nie zachwycili, a w I połowie grali bardzo źle. Mimo tego pewnie wygrali z rywalami, choć ci do przerwy mogli wyraźnie prowadzić. Wydaje się jednak, że trenerzy naszego zespołu byli przygotowani na słabą formę zawodników. Legia ma grać skutecznie i efektownie w decydujących fazach walki o Champions League. A jak w Wrexham wypadli poszczególni zawodnicy?

Legioniści zakończyli sezon najlepiej, jak się dało. W ostatniej kolejce zdemolowali ekipę z Wrocławia aż 5-0, mimo, że trener Urban nie wystawił wielu zawodników z pierwszego składu. Znamienne, że „wojskowi” upokorzyli właśnie Śląsk, ustępującego mistrza Polski. Potwierdzili tym samym swą dominację w Ekstraklasie i to w sposób, o jakim nie można było marzyć.

W jednym z czwartkowych spotkań Legia Warszawa zaledwie zremisowała na wyjeździe z Ruchem Chorzów 0-0. To już drugi mecz legionistów z rzędu, kiedy nie zachwycają formą i muszą się ze swoim oponentem podzielić punktami.

Legia ma za sobą średni mecz w Łodzi, po którym nikt nie był tak naprawdę zadowolony z jednego punktu. Legioniści nie czuli się bowiem pewnie na śliskim boisku Widzewa i na zbyt wiele pozwolili rywalom. Paradoksalnie jednak remis okazał się zwycięski, bo niespodziewanie wystarczył do zapewnienia sobie przez „wojskowych” tytułu mistrza Polski. I to największy pozytyw z tego spotkania.

Legia wygrała mecz sezonu. Od 1997 roku nie było takiego pojedynku na szczycie, spotkania między dwiema najlepszymi drużynami ligi, idącymi niemal łeb w łeb, które rozstrzygałoby praktycznie o losach tytułu. „Wojskowi” swoje dwa ostatnie takie mecze przegrywali z Widzewem w pamiętnych 1996 i 1997 r. Tym razem jednak zasłużenie pokonali rywala i praktycznie zapewnili sobie mistrzostwo Polski.