#JAN URBAN

"To nasz pierwszy oficjalny mecz i każdy trener ma przed takim spotkaniem pewne wątpliwości. Mecz z Polonią będzie bardzo trudny i niewątpliwie ważny dola obu drużyn. Jeśli Polonia przegra, to trudno będzie się jej podnieść i odrobić straty. Jeżeli my przegramy, to wiemy, że nadal nie tracimy kontaktu z czołówką" - mówi na przedmeczowej konferencji prasowej Jan Urban.

Jan Urban przed piątkowym meczem z Polonią zabierze swój zespół na jednodniowe zgrupowanie. Specjalnego rozpacowywania ligowego rywala jednak nie było. "Znamy się dobrze od dawna. Graliśmy i z Groclinem, i nową Polonią. Od tamtej pory wiele się nie zmieniło. Trener Zieliński wprowadza nowych piłkarzy, jak Trałka czy Dziewicki, ale sam jeszcze pewnie nie wie, jak oni się będą prezentować w rozgrywkach, bo po sparingach niewiele można powiedzieć. Gdy w meczach o punkty dochodzi trochę stresu, to gra wielu zawodników wygląda nieco inaczej" - mówi w rozmowie z dziennikiem Polska.

Dobiegło końca zgrupowanie Legii w niemieckim Hennef. Już w piątek legioniści wybiegną na boisko by zagrać z GKS-em Bełchatów. To pierwszy z wiosennych meczów, który zadecyduje czy "wojskowi" postawią w klubowej gablocie kolejne trofeum. Wiele będzie zależało od okresu przygotowawczego. Zapraszamy Was do lektury opinii Jana Urbana o zakończonych przygotowaniach i zmaganiach, które czekają Legię wiosną.

Jan Urban: W pierwszej połowie szybko straciliśmy gola. To spowodowało, że do naszej gry wkradło się zbyt wiele nerwowości. Zbyt często traciliśmy piłkę w środku pola. Szans na sukces szukaliśmy za pomocą długich podań. Szczerze mówiąc nie jest to mój ulubiony sposób gry. Na tle takiego przeciwnika powinniśmy być częściej w posiadaniu piłki. Przed przerwą tylko Maciej Rybus właściwie wykorzystał okazję na sprawdzenie się na tle mocnego rywala.

Bardzo marne szanse na pozostanie w Legii ma Evans Chikwaikwai. Długo oczekiwany król strzelców z Zimbabwe zupełnie nie przekonał trenera Legii. "To co pokazuje na treningach i co oglądaliśmy w meczu z Rot-Weiss Essen niezbyt mnie zachwyciło. Jest bardzo mała szansa, że zostanie razem z nami" - powiedział Jan Urban. Chikwaikwai nie wystąpił ani minuty we wtorkowym meczu z Bayerem Leverkusen. "Nie chcę mu dawać szansy na siłę, bo jeżeli już komuś mam dawać szansę, to wolę aby to był Adrian Paluchowski albo Kamil Majkowski" - jasno przedstawił sytuację warszawski szkoleniowiec.

Spotkanie z Rot-Weiss Essen to nie tylko debiut w Legii Marcina Komorowskiego. To także pierwsze minuty w barwach "wojskowych" Evansa Chikwaikwai. O ile Komorowski zaprezentował się całkiem dobrze, to napastnik z Zimbabwe nie zachwycił. "Na pewno nie brakowało mu chęci do walki. Pokazywał się do gry. Widać jednak, że cały czas czuje się trochę zagubiony" - ocenia Jan Urban.

Jan Urban: Znów udało się nam wygrać po golach w końcówce. Sam mecz miał jednak w sobie dużo z kopaniny. Tylko, że na tym boisku trudno było zagrać cokolwiek innego. Z drugiej strony w naszej drużynie zagrało wielu zawodników, którzy są z nami od niedawna i nie rozumieją się jeszcze za dobrze z kolegami. To było widać na murawie. I właśnie dlatego tym bardziej muszę pochwalić moich piłkarzy, że w końcówce udało się im odrobić straty i doprowadzić do wygranej.

Jan Urban: Czy cieszę się z aury, która nas spotkała w Niemczech? Nie róbmy sobie jaj. Przecież nikt nie był w stanie tego przewidzieć. Czy jest sens rozgrywania meczów w takim stanie? Ale przecież pierwsza godzina spotkania rozgrywała się w całkiem przyzwoitych warunkach atmosferycznych. Potem zmieniła się sytuacja. Dobrze, że obyło się bez kontuzji. Cieszę się też, że piłkarze zagrali z dużym zaangażowaniem. Tym bardziej, że boisko było ciężkie do gry. Pod względem fizycznym na pewno zaprezentowaliśmy się nieźle.

"Wiemy, że mamy braki. Efektów na razie nie widać, ale przyjdą. Potrzebujemy jeszcze chwilkę. Nie chcemy podejmować pochopnych decyzji" - mówi w wywiadzie z Gazetą Wyborczą trener Legii Jan Urban. Odejście Jakuba Wawrzyniaka i kontuzja Bartłomieja Grzelaka powodują, że Legia musi sprowadzić co najmniej dwóch klasowych zawodników. Pierwszy już jest - Marcin Komorowski porozumiał się ze stołeczną drużyną, jednak wygląda na to, że trener Urban nie jest przekonany co do tego transferu.

Jan Urban nie robi tragedii po porażce w sparingowym meczu z pierwszoligowym Górnikiem Łęczna. "To tylko sparing. To samo mówiłem po wygranym 4-0 spotkaniu z Dynamem Kijów. Nie przykładam wielkiej wagi do wyników na tym etapie przygotowań. Co nie znaczy, że możemy tracić - nawet w meczu kontrolnym - trzy gole. Dałem dziś szansę kilku zawodnikom spoza pierwszej jedenastki, by przyjrzeć się ich formie i sprawdzić na ile możemy liczyć na ich pomoc wiosną" - mówił po meczu Urban. Zadowolenia z niespodziewanej wygranej nie krył tymczasem trener gości, Wojciech Stawowy.

"Remisik na początek i remisik na koniec. Nie przywiązujemy zbyt dużej wagi do wyników, ani do tych meczów wygranych, ani do tych zremisowanych, bo przecież żadnego nie przegraliśmy. Nie trenowaliśmy przecież specjalnie pod kątem danego meczu, tylko dwa razy dziennie, w swoim cyklu. Dzisiaj, podobnie jak i we wcześniejszych spotkaniach nie brakowało dobrych fragmentów gry. Widać też było, zwłaszcza w drugiej połowie, że zawodnicy są już zmęczeni zgrupowaniem. Do tego wiadomo, że spora ilość zmian wpływa na jakoś gry i jest to coś zupełnie innego niż w meczu mistrzowskim, gdy można wymienić tylko trzech piłkarzy" - powiedział trener Legii.

"Uważam, że obejrzeliśmy dziś dobry mecz. Z pierwszej połowy i 20 minut drugiej mogę być naprawdę zadowolony. Stwarzaliśmy sobie okazje strzeleckie i co równie ważne, potrafiliśmy długo utrzymać się przy piłce, a przy zużytej już nawierzchni nie było to proste. Natomiast rzeczywiście ostatnie 25 minut bardzo chaotyczne. W tym chaosie lepiej odnalazł się zespół Young Boys, który wykorzystał swą przewagę fizyczną. Nie wiem z jaką średnią wzrostu kończyliśmy spotkanie, ale była ona bardzo niska. Trudno było wówczas walczyć o górne piłki ze Szwajcarami" - powiedział Jan Urban.

"Wynik mnie nie zaskoczył, bo takie padają w sparingach. My w zeszłym roku dostaliśmy 1-6 od FC Basel. Są czasami takie mecze, gdy wygrywa się łatwiej niż mogłoby się wydawać. W pierwszej połowie, gdy graliśmy przeciwko pierwszej drużynie Dynama, to również oni mieli swoje sytuacje do strzelenia bramek, a my musieliśmy grać z kontrataku. Miałem nadzieję, że więcej będziemy grać piłką, a to się nie do końca udawało" - mówi po efektownej wygranej z Dynamem Kijów trener Jan Urban.

"To było niezłe spotkanie w naszym wykonaniu. Jestem zadowolony przede wszystkim z gry i nieco zaskoczony, bo nieco obawiałem się czy po ciężkich treningach damy radę fizycznie silnym Norwegom. Nasza drużyna przejawiała oznaki zmęczenia. Okazało się jednak, że mieliśmy więcej chęci do gry i to my ją prowadziliśmy. Cieszy mnie również, że wygraliśmy, a decydująca bramka padła po stałym fragmencie gry. Dużo pracujemy nad poprawą ich efektywności" - powiedział Jan Urban po meczu z Brann Bergen.

Piłkarze nie narzekają na warunki w hotelu La Cala, ale z boiskiem jest pewien problem. Nie chodzi o płytę - ta jest zielona i równa. Tyle tylko, że ze wszystkich stron za ogrodzeniem czekają niespodzianki. Do wyboru - przepaść i bagna, albo dzikie chaszcze. Magazynier "Boja" ma więc sporo roboty, bo legioniści lubią sobie czasem postrzelać na wiwat. Na szczęście dzielny "Bojka" ma do pomocy równie dzielnych masażystów, którzy nie wahają się zsuwać w przepaść po gałęziach, by tylko odzyskać futbolówkę.

"Dziś wystąpiły dwa składy, bo zawodnicy jeszcze nie są przygotowani na grę przez 90 minut. Tak samo zresztą będzie również w kolejnym spotkaniu. Każdy musi wejść w rytm meczowy. W drugiej połowie zagrali piłkarze, którzy tworzyli pierwszą jedenastkę. Wiadomo jednak, że w okresie przygotowawczym każdy walczy o miejsce w składzie. W pierwszej połowie było za dużo niedokładności i strat, nie sprowokowanych przez przeciwnika. Graliśmy też wolniej, a akcje były szarpane. Druga część podobała mi się znacznie bardziej, było kilka sytuacji, ale to wynikało też z tego, że na murawie znajdowali się zawodnicy grający często ze sobą i bardzo dobrze się rozumiejący" - mówił po meczu z SpVgg Unterhaching trener Legii.

Wraca Pan z urlopu, a rywale nie próżnowali. Wisłę wzmocnił Łukasz Garguła. Nie żal Panu, że ten zawodnik nie przeszedł do Legii? Jan Urban: Łukasz od początku deklarował, że chce grać w Wiśle, więc niewiele mogliśmy zrobić, aczkolwiek staraliśmy się go przekonać. Jednak okno transferowe dopiero uchylono i w Polsce będzie otwarte do końca lutego, więc za wcześnie na ocenianie, kto dobrze kupił czy sprzedał. Jeszcze sporo może się stać. Również w Legii? - Od dłuższego czasu wiadomo, że potrzebujemy napastnika i zawodnika na lewą stronę pomocy, który zastąpiłby Edsona. Zobaczymy, co się da zrobić w tej kwestii. Menedżer Garguły Radosław Osuch przyznał w jednym z programów telewizyjnych, że usłyszał od dyrektora sportowego Legii Mirosława Trzeciaka takie zdanie: "Z Gargułą w składzie Wisła zdobędzie mistrzostwo Polski". Jak Pan to skomentuje? - W którym roku Wisła miałaby to mistrzostwo zdobyć? Tego nie powiedział. - Myślę, że zdanie to zostało wyjęte z kontekstu. Nie sądzę, by Mirek powiedział taką rzecz, ale najlepiej zapytać o to jego samego [Trzeciak zaprzeczył, iż wypowiedział takie słowa - red.] . Z Legii został wypożyczony Mikel Arruabarrena. Czy w jego ślady pójdą też Inaki Descarga i Tito? - Nie, na razie... Co do Inakiego, to nie miał on jeszcze okazji pokazać swoich umiejętności, więc nie możemy go skreślać. Nie zapadła też żadna decyzja w jego sprawie [jest podejrzany o korupcję - red.] w Hiszpanii. My na pewno nie zrobimy pierwszego kroku. Co do Tito, to miał on wolną rękę w poszukiwaniu klubu, ale na razie wraca do Warszawy. Na testy przyjeżdża kilku zawodników z Afryki. Wiadomo coś więcej o ich talencie? - W takich sytuacjach często bazuje się na opiniach menedżerów. Wiadomo, że jeśli kogoś polecają, to wystawiają mu jak najlepszą ocenę. Zgodziliśmy się dać im szansę, by się pokazali, ale bliżej poznamy ich dopiero wtedy, gdy zobaczymy, co potrafią. Wydaje się, że będą to zawodnicy prezentujący wyższy poziom niż ci, których sprawdzaliśmy przed rokiem. Jak wygląda sytuacja z Jackiem Krzynówkiem? - Jesteśmy w stałym kontakcie. Rozmawiałem z nim i wiem, że zależy mu na powrocie do Polski. Krzynówek ma jeszcze kontrakt z Wolfsburgiem do czerwca, który nie bardzo chce go puścić. Głównie jednak do innego niemieckiego klubu, by nie wzmacniać konkurencji. Jeśli nie uda się ściągnąć Krzynówka teraz, to w lipcu wrócicie do rozmów? - Nie wiem, czy w lipcu będę jeszcze tu pracował. Może mnie zwolnią po sezonie, dlatego nie wybiegam tak daleko w przyszłość. Uważam jednak, że Jacek przez co najmniej dwa lata jest w stanie grać na wysokim poziomie. Tym bardziej że ostatnio nie występował zbyt często. Kiedy do gry zdolny będzie Sebastian Szałachowski? - Trudno powiedzieć. Jesteśmy bardzo ostrożni z wszelkimi prognozami. Jeśli rehabilitacja przebiegać będzie prawidłowo, to pod koniec stycznia Seba powinien zacząć treningi. Oznacza to zatem, że w połowie marca byłby w stu procentach przygotowany do gry. Byłoby to duże wzmocnienie. Przed świętami przyznał Pan, że rozważa zmianę systemu gry drużyny. Zamiast jednego napastnika na szpicy, miałoby grać dwóch atakujących. Podjął już Pan ostateczną decyzję? - Zależeć to będzie od tego, czy będziemy mieli do dyspozycji dwóch pełnowartościowych napastników. Jeśli tak się stanie, to będziemy stosować system 4-4-2. Jeśli nie, to raczej nie przewiduję zmian. Zwłaszcza że walczymy w trzech różnych rozgrywkach, więc musimy rozkładać siły. Dodajmy jeszcze, że zazwyczaj z jednym z tych napastników, których mamy obecnie, coś się dzieje. Mam tu na myśli Bartłomieja Grzelaka, na którego bardzo liczę, ale wszyscy wiedzą o jego częstych problemach z kontuzjami. Jeśli będzie w formie i będą go omijać urazy, to na pewno bardzo przyda się drużynie. Trudno się jednak spodziewać, bym postawił teraz na Adriana Paluchowskiego i zrzucił na niego taki ciężar. Jeśli jednak pojawi się nowy napastnik, to będziemy grać częściej dwoma atakującymi. Czy tegoroczne przygotowania do rundy wiosennej będą się czymś różnić od tych sprzed roku? - Przede wszystkim zdecydowaliśmy, że nie ma sensu jechać dwa razy na obóz do miejsca, gdzie temperatura znacznie różni się od tej, w której występować będziemy w lutym i marcu. Stąd też pomysł z wyjazdem na zgrupowanie do Niemiec, gdzie jest podobny klimat do polskiego. Druga kwestia to to, że chcemy grać znacznie więcej sparingów. W zeszłym sezonie takich meczów zagraliśmy zbyt mało i być może była to jedna z przyczyn naszego słabego startu w rundzie wiosennej ekstraklasy. Dobrego trenera poznaje się ponoć po tym, jak pracuje w okresach przygotowawczych? - Moim zdaniem o trenerze świadczą tylko i wyłącznie osiągane wyniki. W jaki sposób dochodzi się do sukcesów, to jest sprawą drugorzędną. Nie boi się Pan, że pod koniec sezonu Legia przegra najważniejsze mecze, gdyż będzie miała zbyt wąską kadrę? Tak było przed rokiem w finale Pucharu Ekstraklasy. - Za mało zawodników na pewno nie będzie. W tej chwili zgłosić do rozgrywek ligowych możemy tylko jednego nowego piłkarza, więc sił nam nie zabraknie.

Zimowe przygotowania nie są ulubionym okresem dla piłkarzy. Jednak to wówczas piłkarze "ładują akumulatory" na cały rok. W 2008 r. Legia dość słabo prezentowała się po zimowych zgrupowaniach. W tym roku Jan Urban postanowił więc wprowadzić pewne zmiany. "Przede wszystkim nie spędzimy miesiąca w Hiszpanii. Chcę, żeby drugie zgrupowanie odbyło się w warunkach zbliżonych do klimatu Polski" - wyjaśnia trener Legii.

Po pierwszym w tym roku treningu Jan Urban jest pełen optymizmu, choć na zajęciach pojawił się zaledwie jeden nowy gracz. "Wydaje się, że piłkarze powrócili w dobrej formie. Wszyscy są zdrowi. Nawet Bartłomiej Grzelak na nic nie narzeka. Nie wiem czy nie mają nadwagi, ale ważenie będzie dopiero jutro" - mówi trener Legii, który przestrzega przed przedwczesnym ocenianiem transferów. "Pamiętajmy, że okienko transferowe jest otwarte do końca lutego. Na wszystko jeszcze przyjdzie czas. Nie oceniajmy więc dziś naszych zakupów."

Gdzie Pan spędził święta Bożego Narodzenia? Jan Urban: W Jaworznie, w gronie rodzinnym. Dzieci z Hiszpanii też dojechały. Nie lubię mówić o prywatnych sprawach, zatem więcej nie powiem. W Hiszpanii Boże Narodzenie obchodzone jest podobnie jak w Polsce? - O Jezus, ileż można o tym samym? Niczym się nie różni. Może poza klimatem. Jednak już jest po świętach, to dajmy sobie z tym spokój. Na dniach wracam do Hiszpanii. Pobędę tam do rozpoczęcia przygotowań Legii do rundy wiosennej. A zaczynamy 12 stycznia. Wybierze się Pan w Hiszpanii na jakiś mecz Osasuny? - Jak będzie okazja, to pójdę na mecz. Nie znam jednak terminarza rozgrywek i nie wiem, czy Osasuna będzie akurat grała u siebie, gdy będę w Pampelunie. Nie ciągnie Pana do swojego dawnego klubu? Może Pan teraz pochwalić się, że z Legią zajmuje drugie miejsce w tabeli, a Osasuna jest na razie ostatnia. - To, że byłem przymierzany do trenera Osasuny, to już zamierzchła historia. Rozgrzebywanie tego nie ma sensu. W klubie nie żyją przeszłością. Ani oni, ani ja na to tak nie patrzymy. Idziemy do przodu i tylko to się teraz liczy. Jadę tam, ale myślę cały czas o Legii, z którą czeka mnie trudna wiosna, bo przed nami tylko trzynaście meczów. A cel jest jeden: mistrzostwo Polski i nikt w klubie inaczej na to nie patrzy. Popuścił Pan pasa na święta? - Trochę się objadłem. Jak zwykle przy świętach. Jednak nie przesadziłem, choć biesiadowaliśmy do drugiej. Był karpik smażony. Za tym w galarecie nie przepadam. Żurek i inne potrawy. Z utrzymaniem wagi nie mam problemów, więc nie musiałem się oszczędzać. Czy był jakiś hiszpański specjał? - Było wino hiszpańskie, czerwone. I turony, czyli hiszpańskie słodycze w postaci czekoladowej mieszanki. W Hiszpanii to wielka świąteczna tradycja. W Polsce też już można je kupić. Wszystko więc się powoli do siebie upodabnia. - Różnica polega na tym, że w Hiszpanii na wigilię, która też jest obchodzona bardzo uroczyście, rodzinnie, je się wszystko, bez ograniczeń, a u nas są tradycyjne postne potrawy, obowiązkowo dwanaście. No i w Hiszpanii 26 grudnia to już jest normalny dzień pracy, a nie drugi dzień świąteczny. Co Pan dostał pod choinkę? - Jak to co? Prezenty! Nieważne, co dostałem i co dałem. Ważna jest fajna atmosfera. Po kolacji, gdy każdy otwiera podarki, stwarza to niepowtarzalny klimat. Miał Pan jakieś specjalne życzenia do Świętego Mikołaja? - Miałem. Święty Mikołaj był 6 grudnia i wtedy z Bełchatowem wygraliśmy. Bardziej Pan lubi spędzać Święta Bożego Narodzenia w Hiszpanii, czy może w Polsce? - Jak z rodziną, to wszystko mi jedno. Zawsze w Jaworznie spędzamy je w większym gronie. Dużo gości znacznie łatwiej zaprosić w Polsce. A w Pampelunie nie zawsze się to udaje. Poza tym w Hiszpanii przerwa świąteczna jest krótsza niż w Polsce. Liga gra jeszcze tuż przed wigilią i niemal od razu po Nowym Roku. Nie ma czasu na biesiadowanie. Gdy Pan pojedzie do Hiszpanii, to bardziej pobyć w domu w Pampelunie czy pojeździć po kraju? - Posiedzę w domu. Odwiedzę kilku znajomych, przyjaciół. Latem nie miałem okazji, bo byłem na Euro. Dostał Pan prezent od prezesa Mariusza Waltera? - Dostałem życzenia na święta, jak wszyscy. Oczywiście nie zabrakło życzeń zdobycia mistrzostwa Polski. Jednak w Legii wszyscy mi tego życzą. W Osasunie obchodzi się, jak w Legii, tradycyjną klubową wigilię? - Jest tam taka świąteczna kolacja, w której uczestniczą działacze klubu, pracownicy i przedstawiciele mediów. Zalecił Pan piłkarzom Legii przed wyjazdem na święta pilnowanie wagi? - Mamy ustalone zasady. Jest karomierz. Drogi jest każdy zbędny kilogram. Zawodnicy wiedzą, że muszą się pilnować. Jak z tym jest w Osasunie? Piłkarze trzymają tam wagę? - Gdy grałem czy prowadziłem drużynę, to każdy zawodnik obowiązkowo codziennie się ważył. Raczej nic się w tym względzie nie zmieniło. Przerwa w Hiszpanii jest zbyt krótka, by zawodnicy zdążyli się utuczyć. Nie mogą sobie zresztą na to pozwolić. Każdy tam dba o siebie i wie, co ma do stracenia. Gdzie powita Pan Nowy Rok? - Zapewne w Pampelunie. A pod tym względem sylwester jest tam zupełnie inny niż w pozostałych hiszpańskich miastach. Najpierw jest uroczysta kolacja. Po niej ludzie się przebierają i ruszają w miasto. Wszyscy głównie bawią się na rynku. To jakby początek karnawału. Pana najbardziej pamiętna zabawa sylwestrowa? - Czy ja wiem? Byłem tu i tam, lecz nic wyjątkowego nie zapamiętałem. Najważniejsze, by się dobrze bawić i wyszaleć. Oczywiście do białego rana. Bo to jest przecież odpowiedni moment na taki relaks. Czego Panu życzyć w 2009 roku? - Sportowych sukcesów, a te oznaczać będą sukcesy Legii. Ubiegłoroczne życzenia raczej się Panu nie spełniły? - Na pewno były podobne. Przewaga Wisły zimą była jednak tak duża, że trudno było zrealizować cel. Teraz sytuacja jest zupełnie inna. I chyba łatwiej życzenia będzie spełnić. Jan Urban myśli po cichu o przejęciu schedy po Leo Beenhakkerze? - Nie myślałem ani po cichu, ani głośno. Chciałbym zaznaczyć w Legii swoją obecność, a mogę to zrobić wyłącznie poprzez wynik sportowy, czyli zdobycie mistrzostwa Polski. Rozmawiał Jacek Kmiecik

"Chciałbym zaznaczyć w Legii swoją obecność, a mogę to zrobić wyłącznie poprzez wynik sportowy, czyli zdobycie mistrzostwa Polski" - mówi Jan Urban, trener Legii Warszawa. "Nie myślę o posadzie trenera reprezentacji Polski. To, że byłem przymierzany na stanowisko trenera Osasuny, to też zamierzchła historia. Rozgrzebywanie tego nie ma sensu. W klubie nie żyją przeszłością. Ani oni, ani ja na to tak nie patrzymy. Idziemy do przodu i tylko to się teraz liczy. Jadę do Hiszpanii na Sylwestra, ale myślę cały czas o Legii, z którą czeka mnie trudna wiosna, bo przed nami tylko trzynaście meczów. A cel jest jeden: mistrzostwo Polski i nikt w klubie inaczej na to nie patrzy" - dodaje szkoleniowiec.

W dzisiejszym wydaniu dziennika "Polska", trener Legii Jan Urban ocenia postawę swoich zawodników w rundzie jesiennej sezonu 2008/09. "Opieprzam go, nie wiadomo ile razy, żeby się tak często nie wywracał. Wystarczy, że maleńki przeciąg przejdzie po boisku, a on już leży. Musi się tego oduczyć, bo sędziowie są na niego wyczuleni" - mówi Urban o Miroslavie Radoviciu.

Lech w tabeli wyprzedza Legię o włos, tylko bilansem bramek, ale w powszechnej świadomości jest daleko przed wami. Gdy pan oglądał mecz Lech-Deportivo La Coruna, pomyślał pan: „Moi piłkarze też mogliby tak zagrać”? Jan Urban: Nie oglądałem całego meczu, bo żona przełączała na film, też dość ciekawy. Wiem co Lech potrafi, w wielu spotkaniach grał naprawdę widowiskowo, z polotem, ale miał też w lidze swoje problemy, wpadki. To właśnie europejskie puchary zapewniły mu opinię drużyny górującej tej jesieni nad resztą. I słusznie, bo w Europie gra jak równy z równym, zdobywa doświadczenie, buduje swoją legendę. Trzymam za nich kciuki. Legii się start w europejskich pucharach nie udał, choć uważam że FK Moskwa to nie był rywal ponad nasze siły. Mieliśmy wtedy różne problemy, nie ze wszystkimi piłkarzami mogłem pracować w okresie przygotowawczym. Tym bardziej zazdroszczę Lechowi pucharowych sukcesów. Roberta Lewandowskiego też pan zazdrości? Mógł grać w Legii, ale podobno uważał pan, że znalazłoby się dla niego miejsce tylko w Młodej Ekstraklasie. - Dziś widzę, że bardzo by nam się przydał, ale gdy podejmowaliśmy decyzję, sytuacja była trochę inna. Byłem na jego dwóch meczach w drugiej lidze i może to mój pech, że akurat te mecze były bardzo słabe. A wiedziałem, że chodzi o zawodnika, który będzie kosztował co najmniej milion złotych. Teraz talent Lewandowskiego rozbłysł w Lechu, z korzyścią dla polskiej piłki. Stało się i już nie odstanie, nie ma co dywagować. Zamiast Lewandowskiego ma pan zastęp mało przydatnych Hiszpanów, w tym Inakiego Descargę, bohatera afery korupcyjnej w Primera Division. Pan długo grał w Hiszpanii. W ustawionych meczach też? - Nie. Spotykałem się tylko z takimi sytuacjami, że gdy dwie drużyny potrzebowały w danym meczu remisu, to był remis. Ale to się zdarzało i w mistrzostwach Europy, i świata. Natomiast w Hiszpanii głośno się mówi o premiach za zwycięstwa, wypłacanych przez inny klub temu, który pokonał jego rywala w walce o utrzymanie czy mistrzostwo. Takie premie są nielegalne, ale jak się zbliża koniec sezonu, to w gazetach obowiązkowo są zdjęcia walizek z pieniędzmi. Niby żarty, ale... Nigdy nic nie wiadomo. Tyle, że w Hiszpanii sprzedawanie meczów to jednak byłaby gra nie warta świeczki. Piłkarze tam tak dobrze zarabiają, że boją się zaryzykować. Łapówka to zawsze ryzyko, po co dla kilku tysięcy euro tracić możliwość zarabiania milionów. U nas było inaczej, bo wolny rynek wiele klubów zostawił na lodzie, zaczęły się problemy z wypłacalnością. Piłkarze mieli zapisane w kontraktach ogromne pieniądze, ale wirtualne, bo ich nie dostawali. Więc dorabiali inaczej i tak korupcja zaczęła kwitnąć. Ale Descarga grał akurat w biednym Levante, więc mógł się skusić. - Czekamy jak się rozwinie sytuacja w Hiszpanii i wtedy zareagujemy. Inakiemu nie będzie łatwo się z tego wytłumaczyć. W internecie można posłuchać nagrania jego rozmowy z prezesem Levante. Słuchałem. To jego głos. Jest pan zadowolony z tego, co drużyna osiągnęła w lidze tej jesieni? W ubiegłym roku po 17 kolejkach mieliście o jeden punkt więcej. - Mieliśmy, a i tak wiedzieliśmy, że gramy tylko o Puchar UEFA, bo Wisła była już poza zasięgiem. Tamten sezon był pod pewnymi względami nienormalny, rzadko się zdarza taka dominacja jednego zespołu. A teraz poziom ligi się wyrównał, i to w górę, a nie w dół. Wiele wnieśli beniaminkowie, w tym sezonie znacznie trudniej jest wygrać na wyjeździe niż w poprzednim. Każdemu zdarzyły się takie wpadki jak nam w drugiej kolejce z Odrą. gdy przegraliśmy w fatalnym stylu 0:2. Wtedy mówiło się nawet o pana dymisji... - Nie miałem żadnego sygnału od władz klubu, że to wchodzi w grę. Ale zdawałem sobie sprawę, że jak się zdarzy następna wpadka, to mogą rozważyć pożegnanie ze mną. Ale wpadki nie było. Zaskoczył pana kryzys Wisły? - Nie wiem, czy można mówić o kryzysie. Po prostu rok temu niektórzy jej piłkarze mieli sezon życia, a teraz mają zwyczajny. Tak jak Marek Zieńczuk: poprzedniej jesieni niemal każdy jego strzał wpadał do siatki, a teraz nie ma żadnego gola. Ale prawdziwy Zieńczuk to nie jest ani ten, który strzela 12 goli w jednej rundzie, ani ten który nie strzela żadnego. Jeśli chodzi o gole, mamy podobne problemy jak Wisła. Jeśli u nich nie strzela gola Paweł Brożek, a u nas Takesure Chinyama, to jest kłopot z wygrywaniem. Wisła miała też ogromnego pecha, że w eliminacjach Ligi Mistrzów trafiła na Barcelonę, a potem w Pucharze UEFA na Tottenham. Może to był Tottenham w kryzysie, ale jego możliwości i tak są niesamowite. Chwała Wiśle za zwycięstwo nad Barceloną w Krakowie. Przecież Barca w okresie przygotowawczym nie przegrała żadnego meczu, a do dziś jedyne drużyny, które ją pokonały, to Numancia w pierwszej kolejce Primera Division i właśnie Wisła. Tę Barcelonę, którą się zachwycamy tydzień w tydzień. Futbol chyba nie jest sprawiedliwy, jeśli Brożek, tak mocno pracujący dla drużyny, ma w klasyfikacji strzelców tyle samo bramek co Chinyama. Jako były napastnik nie dostaje pan czasami szału, patrząc na to co robi Takesure? - Pewnie że dostaję. Powinien być bardziej zaangażowany w przeszkadzanie rywalowi. A Takesure lubi sobie część meczu przestać. Rzuca kotwicę i trzeba go zmuszać do wysiłku w defensywie. Jak już dostaje piłkę to też bywa irytująco bezmyślny... - Trzeba mieć do niego cierpliwość i zaufanie. On marnuje sytuacje, bywa zupełnie niewidoczny, ale też w każdej chwili może strzelić bramkę. Pokazał to nie raz. A do tego naprawdę potrafi podawać, dobrze i zaskakująco, tylko za rzadko to robi. Ale już jest dużo lepiej, bo na początku właściwie nie podawał nikomu, strzelał z każdego miejsca. Nie wiem, może to menedżer miał na niego taki wpływ i mówił mu, że jak nie będzie strzelał goli, to go nie docenią. W każdym razie udało nam się go przekonać, że docenimy go również wtedy, jeśli będzie pracował na kolegów. Co było największym rozczarowaniem jesieni? Upadek Górnika Zabrze? - Tak. Pierwszy sezon po wejściu firmy Allianz był w Zabrzu bardzo udany, sytuacja finansowa się ustabilizowała i wydawało się, że teraz już wszystko pójdzie w dobrym kierunku. I nagle taki zawód. Myślę, że część zawodników mogła po prostu nie wytrzymać presji. Są w naszej lidze dwie szkoły trenowania: na nos i na laptopa. Franciszek Smuda należy do tej pierwszej, a pan? - Na laptopa, choć nos też się przydaje. Doświadczenie z czasów gry w piłkę to nieoceniona pomoc. Ale najważniejsze, według mnie, to być szczerym wobec zawodników i stawiać zespół ponad wszystko. Nigdy pojedynczy piłkarz nie będzie u mnie ważniejszy od całości, choćby był geniuszem. „Ja za ciebie, ty za mnie” - to mi się udało w Legii zbudować. Gdy przychodziłem, nie było z tym najlepiej, sami zawodnicy przyznawali, że szatnia jest podzielona. Od pierwszego treningu powtarzałem im, że nawet najlepsze drużyny świata sobie nie radzą, jeśli przestają być grupą. I z tego co widzę, uwierzyli mi. Rozmawiał Paweł Wilkowicz

Mimo że na koniec roku Legia ma tyle samo punktów co Lech, wydaje się, że Kolejorz zasłużył na większą przewagę. Jan Urban: Rzeczywiście, grają widowiskowo. Zazdroszczę im przede wszystkim występów w europejskich pucharach. I to nie byle jakich. Lech potrafi walczyć jak równy z równym z bardzo mocnymi drużynami. Zadowolony jest Pan z tej jesieni? - To była złota polska jesień. Bardzo ładna. Mówiąc serio, na pewno można się doczepić do początku sezonu - i gra, i wyniki były słabe. Zwłaszcza występy w Pucharze UEFA. Potrzebowaliśmy czasu, aby scalić drużynę. W dwumeczu z FK Moskwa dał o sobie znać brak podstawowych zawodników w najważniejszym momencie okresu przygotowawczego. Do dziś uważam, że FK Moskwa był zespołem w naszym zasięgu. Legia ma punkt więcej niż w takim samym okresie jak rok temu. Widzi Pan postęp? - Tamten sezon nie był do końca normalny. Nieczęsto zdarza się, że mistrz kraju przegrywa tylko jeden mecz. Obecnie liga się wyrównała. Zespoły, które awansowały do ekstraklasy, wniosły dużo dobrego. Dziś trudniej jest wygrać mecz wyjazdowy. Straciliśmy punkty z drużynami, z którymi nie przewidywaliśmy kłopotów. Podobne wpadki miały inne zespoły czołówki. Skończyły się czasy, w których spotkanie można wygrać na stojąco. Teraz trzeba wylać sporo potu, aby zwyciężać. Był w tym sezonie mecz, po którym powiedział Pan: zagraliśmy w takim stylu, jaki zawsze chciałbym oglądać? - Spotkanie przeciwko Wiśle było takim momentem. Graliśmy i efektownie, i efektywnie, co jest najtrudniejsze w futbolu. Bardzo zadowolony byłem też z drugiej połowy meczu z Lechią Gdańsk. Był pressing, nie zadowoliliśmy się wynikiem. Można grać skutecznie, ale niekoniecznie to się musi komuś podobać. My mamy zawodników, którzy potrafią połączyć skuteczność i finezję. Chciałbym, aby kibice przychodzili na mecz, nie tylko myśląc o wyniku, ale też z przeświadczeniem, że zobaczą kilka ciekawych akcji. Największy minus Pana drużyny jesienią? - Jesteśmy zbyt uzależnieni od Chinyamy. Gdy Takesure nie strzela goli, to zaczynają się kłopoty. Pomocnicy stwarzają dużo sytuacji, ale powinni też zdobywać więcej bramek. Musimy poprawić ten element. Nie wykluczam też zmiany systemu gry. Rozważa Pan powierzenie roli defensywnego pomocnika Maciejowi Iwańskiemu? - Biorę to poważnie pod uwagę. Muszę jednak rozważyć, czy w tym wariancie więcej zyskujemy, czy może tracimy. Bo Maciek ma ogromny potencjał w ataku. Gdyby grał jako defensywny pomocnik, to mógłbym wystawiać dwóch napastników. Czego brakuje Iwańskiemu, aby grać w reprezentacji? - Bramek niestrzelanych ze stałych fragmentów. Choć taki Rafał Murawski też nie zdobywa goli. Maciek trafił na trudny moment, by wskoczyć do reprezentacji. Konkurencja jest ogromna. Są Murawski, Garguła, Roger czy Mariusz Lewandowski. Mimo to Iwański zasługuje, by dostać powołanie. Chociaż z drugiej strony trudno się dziwić Beenhakkerowi, że jest przekonany do sprawdzonych zawodników i nie chce w tym momencie wprowadzać nowego gracza. Podobno Maciek źle znosi rolę rezerwowego i dlatego Leo go nie chce? - Słyszałem tę teorię od ludzi ze środowiska piłkarskiego, ale nie zgadzam się z nią. Groźniejszym rywalem w walce o mistrzostwo Polski będzie Lech, Wisła czy Polonia? - Najciężej będzie z Wisłą i Lechem. Jednak słyszę, że Polonia stara się o wzmocnienia. Ma Pan pomysł na zastąpienie Edsona i Vukovicia? - Powinniśmy bardziej wykorzystywać Marcina Smolińskiego na lewej stronie pomocy. Zastąpienie Edsona byłoby mniejszym problemem, gdyby zdrowy był Sebastian Szałachowski. Nie wiemy jednak, kiedy będziemy mieli go do dyspozycji. Prognozy są optymistyczne, lecz wiadomo, jak to bywa z Szałachem. Tomasz Jarzębowski to dobry następca Vukovicia? - To zawodnik uniwersalny, wykorzystywany w Bełchatowie na różnych pozycjach. Jeśli będzie w Legii, to najprawdopodobniej jako defensywny pomocnik. Choć mieć zawodnika, który może zagrać na czterech pozycjach, to duży komfort dla trenera. Chciałbym też, aby Ekwueme w końcu wykorzystał swój potencjał. Zdecydował Pan, co z trzema Hiszpanami, którzy Warszawy nie zawojowali? - Mają ważne kontrakty w lidze, więc nikogo na siłę nie będziemy wyrzucać. Zobaczymy też, jak się potoczy sprawa oskarżeń korupcyjnych wobec Descargi. Descarga zapiera się, że to nieprawda. - Ciężko będzie mu się wytłumaczyć, bo każdy może usłyszeć nagranie w internecie. Pan słuchał? - Słuchałem. I rozpoznał głos Descargi? - Tak. Jaki problem ma Arruabarrena, który nie radzi sobie ze strzelaniem goli? To brak umiejętności czy problem z presją? - I jedno, i drugie. Stwarza sobie bardzo dużo sytuacji, lecz nie potrafi ich wykorzystać. Wierzy Pan, że Piotr Giza w końcu poradzi sobie ze stresem? - Musimy czekać i wierzyć, że sobie z tym poradzi. Niektórzy twierdzą, że lepiej się poczuje podczas występów przy jednej trybunie. Z drugiej strony, może być jeszcze gorzej. Bo gdy na stadionie jest ciszej, to lepiej słychać każdy komentarz kibica. To od Piotrka zależy, których kibiców będzie słuchał. Pamiętacie konkurs rzutów karnych w Pucharze Polski z Jagiellonią? Strzelili już wszyscy oprócz Piotrka i bramkarza Wojtka Skaby. Żartowaliśmy, że gdyby gracz Jagiellonii się nie pomylił, to na kolanach by Giza błagał, aby strzelał Wojtek. Co najbardziej drażni Pana w polskich piłkarzach? - Dwie sprawy. Braki w wyszkoleniu technicznym, które staramy się przykryć ambicją i przygotowaniem fizycznym. To największy problem. Po drugie w polskiej lidze mało który piłkarz szuka kontaktu z przeciwnikiem i rywalizacji jeden na jednego. Każdy boi się, że zostanie ograny i biega zbyt daleko od przeciwnika. Rozmawiali Rafał Romaniuk i Piotr Wierzbicki

"Mam różne pomysły na wypełnienie luki po "Aco". Mogę dalej ustawiać drużynę w ten sam sposób i liczyć, że ktoś zastąpi Vukovicia. Choćby Martins Ekwueme, który – moim zdaniem – ma ogromny potencjał, ale musi go wykorzystywać. Mogę też zmienić ustawienie. Tak, by w składzie było dwóch napastników. Chociaż to trudne, kiedy Bartek Grzelak ciągle narzeka na urazy" - mówi dla Życia Warszawy trener Legii, Jan Urban. Czytaj wywiad

Jak podsumuje pan postawę swojego zespołu tej jesieni? Jan Urban: Początek był zdecydowanie poniżej oczekiwań. Zabrakło czasu, żeby skonsolidować drużynę. Brak podstawowych zawodników – Rogera, Jakuba Wawrzyniaka, Inakiego Astiza i Takesure’a Chinyamy – w okresie przygotowawczym odbił się na postawie zespołu w europejskich pucharach. Zbyt łatwo odpadliśmy z FK Moskwa, ten zespół w normalnych warunkach byłby do pokonania. Dopiero później wszystko poukładaliśmy i rozkręciliśmy się. Którego zawodnika mógłby pan pochwalić za największy postęp? - Zadowolony jestem z postawy całej defensywy. Wśród obrońców największy postęp zrobił Kuba Rzeźniczak. Cieszę się, bo to młody zawodnik, a widzimy, że ma coraz bardziej ustabilizowaną formę. Z kolei po drugiej stronie defensywy słowa uznania należą się Kubie Wawrzyniakowi. W ubiegłym sezonie walczył o miejsce w składzie, obecnie jest go pewny.To obrońca o świetnych warunkach fizycznych, przeciwko któremu gra się bardzo nieprzyjemnie. Oby utrzymał na dłużej wysoką formę, a będziemy mieć z niego wiele pożytku. Teraz piłkarze odpoczną, a w styczniu wracacie do treningów. Nad czym musicie najwięcej popracować? - Czekają nas dwa zgrupowania: w Hiszpanii i w Niemczech. Do poprawy mamy mnóstwo rzeczy. Choć wielu zawodników pokazało, na co ich stać, mam wrażenie, że wyniki drużyny za bardzo zależą od Takesure’a Chinyamy. Kiedy on nie strzela gola, pojawiają się problemy. Mamy kreatywnych pomocników, ale oni też muszą wziąć na siebie odpowiedzialność za gole. W którym meczu pana zespół zagrał na miarę pana oczekiwań? - W meczu z Wisłą Kraków pokazaliśmy, że potrafimy połączyć w grze widowiskowość z agresją. Podobała mi się też drużyna w drugiej połowie spotkania z Lechią w Gdańsku. Widziałem, że zależy jej nie na utrzymaniu prowadzenia, ale na jego podwyższeniu. W kilku meczach tego sezonu udało nam się połączyć efektowną grę z efektywnością. A to jest bardzo trudne. Jednak wiem, że stać nas na to i do tego dążymy. Legię opuści Aleksandar Vuković. Jak wyobraża pan sobie drużynę bez niego? - Mam różne pomysły na wypełnienie luki po "Aco". Mogę dalej ustawiać drużynę w ten sam sposób i liczyć, że ktoś zastąpi Vukovicia. Choćby Martins Ekwueme, który – moim zdaniem – ma ogromny potencjał, ale musi go wykorzystywać. Mogę też zmienić ustawienie. Tak, by w składzie było dwóch napastników. Chociaż to trudne, kiedy Bartek Grzelak ciągle narzeka na urazy. A może Vukovicia mógłby zastąpić Tomasz Jarzębowski? Sporo się mówi o jego powrocie na Łazienkowską... - Byłby dla nas z pewnością wzmocnieniem. To bardzo dobry uniwersalny piłkarz, który może grać jako defensywny, ofensywny, prawy pomocnik albo prawy obrońca. Jednak na razie nie ma tematu, bo "Jarza" ciągle jest piłkarzem GKS Bełchatów. Legię opuszcza także Edson. Jego zastąpić będzie łatwiej? - Nie byłoby problemu, gdyby zdrowy był Sebastian Szałachowski. Będziemy cierpliwie czekać. Prognozy co do "Szałacha" są optymistyczne. Do treningów ma wrócić w styczniu. Jednak pamiętajmy, że on miał bardzo poważną kontuzję. Liczy pan, że do drużyny dołączą nowi piłkarze? - Nie zanosi się na to. Pamiętajmy jednak, że choć "Aco" i Edson odchodzą, mieliśmy bardzo szeroką kadrę. Niektórzy zawodnicy, jak np. Piotr Bronowicki, nawet nie dostali szansy występów w lidze. Jednak mamy jeszcze sporo czasu, by ukształtować drużynę. Myśli pan o zasileniu jej piłkarzami wypożyczonymi jesienią do klubów I ligi? - Tak. Adrian Paluchowski strzelił dziesięć goli dla Znicza, Kamil Majkowski błyszczał w Wiśle Płock. Ich zabierzemy na zgrupowanie i podejmiemy następne decyzje. Jeśli z nami nie zostaną na rundę wiosenną, spróbujemy ich znowu wypożyczyć, ale już do ekstraklasy. Jak będzie wyglądała wiosną walka o mistrzostwo Polski? - Czołówka jest wyrównana, przed nami tylko 13 kolejek. Dodajmy, że bardzo trudnych. W tym sezonie w ekstraklasie gra mnóstwo zespołów, które nie tracą punktów u siebie. Każdy wyjazd jest więc trudny. Tymczasem rywale nie śpią. O tytuł powalczymy z Wisłą i Lechem. Poznaniacy będą bardzo groźni. Teraz zbierają bezcenne doświadczenia w meczach rozgrywek o Puchar UEFA. I tego im zazdroszczę. Rozmawiał Andrzej Borodej

Jan Urban (Legia Warszawa): Przed meczem żartowałem, że byłem grzeczny i zasłużyłem na prezent od św. Mikołaja. No i mam ten prezent. Co do meczu to byliśmy lepsi, Bełchatów praktycznie nie stworzył sobie groźnych sytuacji. Przy stanie 1-0 serce mi jednak drżało. Tym bardziej, że marnowaliśmy kolejne okazje do podwyższenia prowadzenia. W końcu przyszły jednak kolejne bramki i trzy punkty zostają w Warszawie. Zgadzam się, że w pierwszej połowie piłkarze byli rozkojarzeni i brakowało im determinacji. W przerwie musiałem powiedzieć piłkarzom kilka ostrych słów.

W sobotę legioniści rozegrają ostatni mecz w 2008 r. Jak przyznaje Jan Urban spotkanie to może być zaskakująco trudne. I nie chodzi tylko o samego przeciwnika. "Przed ostatnią kolejką w roku panuje lekki rozgardiasz. Piłkarze myślą już o urlopach i zbliżających się świętach. Dlatego mam nadzieję, że gdy wyjedziemy na zgrupowanie przed meczem, skupią się na zbliżającym się spotkaniu. Bo to ono jest najważniejsze" - wyjaśnia Urban.

Tydzień za nami, a razem z nim listopad. Mówiąc szczerze był to taki sobie miesiąc, ale to nie o nim. Grunt, że ubiegły tydzień był udany. Wygrane w Pucharze Ekstraklasy i co najważniejsze w lidze, znacznie poprawiły nam humory. Do tego nie brakowało ciekawych informacji i kontrowersyjnych wypowiedzi. A wszystko to...

Jan Urban (trener Legii): Lechia przegrała tylko jeden mecz na własnym boisku i straciła u siebie tylko 5 bramek, i to aż trzy z Lechem. To świadczyło o tym, że czeka nas trudne spotkanie. W pewnym momencie przy stanie 3-1 wydawało się, że mecz jest już rozstrzygnięty, ale popełniliśmy błąd i zrobiło się 3-2. Potem nawet Lechia wyprowadziła kontrę pięciu na dwóch - na takie sytuacje nie możemy sobie pozwalać. Dziś po stałych fragmentach gry stworzyliśmy dużo groźnych sytuacji i zdobyliśmy gole, i to cieszy. Z drugiej strony słowa uznania dla zespołu gospodarzy.