#PLUSY I MINUSY

W przedmeczowych rozmowach można było znaleźć optymistów, którzy zakładali skromną wygraną Legii. Choć nie brakowało też przewidujących prawdziwą klęskę. Mistrzowie Polski tymczasem roznieśli Celtic aż 4-1, a gdyby skończyło się np. 7-2, to też Szkoci nie mogliby mieć pretensji. Legioniści, choć nie ustrzegli się błędów, zagrali spotkanie, o którym będziemy wspominać latami.

W drugiej kolejce Legia odniosła premierowe zwycięstwo. Wygrana z „Pasami” była zasłużona, choć były momenty, że spotkanie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. „Wojskowi” zagrali znów w „zmiksowanym” składzie, ale wyglądało to już znacznie lepiej niż w potyczce z GKS Bełchatów. Niemniej, błędy w obronie muszą niepokoić, bo to defensywa będzie kluczem do podjęcia skutecznej rywalizacji z Celtikiem.

Wreszcie zwycięska, wreszcie wysoka wygrana, wciąż nienajlepszy styl – oto Legia w meczu w Dublinie. Mistrzowie Polski pewnie ograli 5-0 ekipę świętego Patryka i awansowali do dalszej rundy eliminacji Ligi Mistrzów, gdzie czeka już słynny Celtic Glasgow. Czy są powody do optymizmu? Zapraszamy do analizy i oceny występów poszczególnych zawodników.

Trzy oficjalne mecze bez zwycięstwa w sezonie 2014/15, a każdy z nich gorszy od poprzedniego. Spotkania przeciwko GKS-owi nie dało się oglądać. Legioniści, podobnie jak w starciu z St. Patrick`s, nie mieli żadnego pomysłu na grę. Prowadzili ją chaotycznie, brakowało współpracy nie tylko między formacjami, ale i wzajemnej asekuracji w nich. Pomieszanie z poplątaniem.

Legioniści słabo zainaugurowali sezon 2014/15 i ledwie zremisowali 1-1 z mistrzem Irlandii. Amatorzy z Zielonej Wyspy długo prowadzili przy Łazienkowskiej. Dopiero w końcówce, gdy zabrakło im sił, Legia przycisnęła i stworzyła sobie kilka dogodnych sytuacji strzeleckich. W doliczonym czasie gry remis uratował Miroslav Radović. Ale tak on, jak i pozostali koledzy zawiedli. Niemal wszyscy. Przyjrzyjmy się grze poszczególnych legionistów.

Już za moment legioniści rozpoczną nowe rozgrywki, ale poniżej prezentujemy ostatnie podsumowanie minionej rundy. Legia w rundzie wiosennej sezonu 13/14 rozegrała 15 meczów (w porównaniu, jesienią było ich 35). W barwach mistrzów Polski wystąpiło 22 zawodników (jesienią 26). Redakcja LL! ponownie wystawiła noty piłkarzom za wszystkie spotkania. Zapraszamy do zapoznania się z opracowaniem statystycznym średnich ocen całego zespołu, poszczególnych zawodników, również z podziałem na mecze.

Legia ograła wicemistrzów z Poznania 2-0 i pewnie potwierdziła swoją dominację w lidze, choć to wcale nie był dobry mecz w wykonaniu warszawiaków. Warto jednak wziąć pod uwagę, że przystąpili do niego po tygodniowym świętowaniu, a Lech przyjechał do Warszawy bardzo zmobilizowany i zagrał przyzwoite zawody. Mistrzowie Polski to jednak dziś lepsza drużyna od poznaniaków, posiadająca też więcej klasowych zawodników.

W Szczecinie Henning Berg postawił głównie na zmienników. Niektórzy witali się z Ekstraklasą, inni żegnali. Można by w skrócie powiedzieć, że zmiennicy nie zawiedli. Przede wszystkim wygrali i nie dali sobie strzelić bramki. Już za to temu zespołowi należą się brawa. Oceniając indywidualnie już tak różowo nie jest.

Dzięki remisowi Lecha z Pogonią, legioniści już w sobotę zostali mistrzami Polski. Spotkanie przeciwko Ruchowi miało być jedynie okazją do potwierdzenia mistrzowskiej klasy. Ruch jednak nie miał zamiaru ułatwiać zadania podopiecznym Henninga Berga i rozegrał dobry mecz. A "wojskowi"?

Legia idzie jak burza. Dzięki porażce Lecha i wygranej w Zabrzu jest już właściwie mistrzem. Zwycięstwo cieszy, choć samo spotkanie trudno sklasyfikować. „Wojskowi” zagrali bowiem bardzo nierówno. Były okresy słabej gry (początek i końcówka), zupełnie niezłej (po przerwie) a były też piorunujące (ostatni kwadrans przed przerwą). Niełatwo też określić, który z naszych piłkarzy był w tym spotkaniu najlepszy.

Przed meczem dało się usłyszeć głosy kibiców, że przydałoby się wreszcie wysokie zwycięstwo, choć Wisła, po wygranej 5-0 z Pogonią, wydawała się być na fali wznoszącej. Okazało się jednak, że zmiażdżenie „portowców” było tylko wypadkiem przy pracy, a podopieczni Franciszka Smudy szybko osiągnęli poziom, do którego w ostatnim półroczu przyzwyczaili swych sympatyków. A Legia? Legia zaimponowała formą godną mistrzów. Nikt nie zasłużył na minusa.

Szósty wygrany mecz z rzędu był najsłabszym w wykonaniu Legii od bardzo dawna. Dość powiedzieć, że oglądając poczynania mistrzów Polski zmagających się ze słabiutką Lechią przez dłuższy czas remis wydawał się być wartościowym wynikiem. Zawiedli niemal wszyscy legioniści, ale też duże pretensje można mieć do trenera Berga, który mocno przekombinował ze składem. Na szczęście jednak Legia nauczyła się już wygrywać i takie spotkania.

Legia odniosła 5 zwycięstwo z rzędu i zachowała bezpieczną przewagę nad wiceliderem z Poznania. Mistrzowie Polski nie zagrali wielkiego meczu, ale pewnie wygrali z dzielnie poczynającym sobie beniaminkiem. Podczas oglądania tego spotkania, choć wielokrotnie zagrania legionistów irytowało, a sytuacji podbramkowych było niewiele, miało się jednak tę pewność, że piłka w końcu wpadnie do bramki gości.

Legioniści mocnym akcentem zakończyli sezon zasadniczy. W Lubinie wygrali gładko 3-1, choć powinni zagrać „na zero z tyłu” i strzelić znacznie więcej bramek. Legia zaczyna wreszcie pokazywać, kto jest w tej lidze najlepszy. Powoli też widać, że pomysły trenera Berga na ten zespół zaczynają być realizowane przez zawodników. Do pełni zadowolenia jeszcze wiele brakuje, ale i tak to co już jest wystarczy na tak mierne ekipy, jak ta Oresta Lenczyka.

Legia wreszcie odniosła przekonujące zwycięstwo. Choć 3-0 z beniaminkiem w Warszawie powinno być niejako obowiązkiem, to jednak taki wyniki cieszy. Podobnie, jak i gra, zwłaszcza po przerwie. Legioniści załatwili Zawiszę swą konsekwencją. Grali niejako przeświadczeni o swej wyższości, czuli, że prędzej czy później przełamią obronę bydgoszczan, a potem już samo pójdzie. I dokładnie tak było.

Mistrz i lider ograł wicemistrza i wicelidera po meczu, o którym chciałoby się jak najszybciej zapomnieć. Jedyny pozytyw to wynik, bo gra Legii, zwłaszcza w drugiej połowie, była po prostu zła. Na szczęście jednak poznaniacy nie potrafili tego wykorzystać, a tym samym okazali się być jeszcze słabsi. W efekcie czego nasza przewaga nad poznaniakami wynosi już 10 punktów, co po podziale daje 5 oczek. To już bezpieczna różnica.

Tysięczna wygrana Legii w najwyższej klasie rozgrywkowej przyszła w wielkich bólach. Gol dający 3 punkty padł dopiero w 94. minucie, po szczęśliwej akcji dwóch rezerwowych. Legioniści zagrali niezłe spotkanie, potrafili narzucić swój styl gry, zdominowali rywala, ale ponownie byli nieskuteczni i znów gorzej wypadli po przerwie.

Legioniści znów nie wygrali, choć byli tego bliscy, a zważywszy na okoliczności meczu to po prostu był ich obowiązek. Niestety, spotkanie, które mieli całkowicie pod kontrolą, na kilka chwil wymknęło im się z rąk. To wystarczyło, by stracić pewne prowadzenie 2-0, a w konsekwencji 3 punkty.

Legia z niewiadomych przyczyn nie wygrała we Wrocławiu. W pierwszej połowie prezentowała się bardzo dobrze, najlepiej pod wodzą Henninga Berga, i miała masę okazji bramkowych. Po przerwie, choć było już nieco gorzej, znów stworzyła sobie cztery doskonałe sytuacje do zdobycia bramki, ale wykorzystała tylko jedną. Nieskuteczność mistrzów Polski postanowił ukarać... sędzia Paweł Gil, który wymyślił rzut karny dla Śląska, co w efekcie gospodarzom dało punkt.

Legioniści odnieśli drugie zwycięstwo w Ekstraklasie w 2014 r. Tym razem ofiarą mistrzów Polski padła rewelacja jesieni - Górnik Zabrze. Stołeczna ekipa nie wygrała przy Roosvelta od prawie 6 lat. Tym razem jednak bez większego kłopotu ograła rywali 3-0. Co ciekawe, ostatnia wygrana również zakończyła się takim rezultatem, a zabrzan prowadził też Ryszard Wieczorek. Legia zagrała o niebo lepiej niż z Koroną i choć do zachwytów jeszcze daleko, to mały krok do przodu został zrobiony.

W pierwszym ligowym spotkaniu pod wodzą Henninga Berga legioniści odnieśli mało przekonujące zwycięstwo z Koroną 1-0, a tak naprawdę bardzo szczęśliwe, bo stworzyli sobie właściwie tylko dwie okazje bramkowe. Mistrzowie Polski grali fatalnie, byli niedokładni i przewidywalni, ale najgorsze, że popełniali poważne błędy w defensywie. Wyglądali przy tym na zagubionych, jakby nie rozumieli zaleceń taktycznych trenera. Na szczęście „fatalnie” nie znaczy jeszcze „beznadziejnie” i można wierzyć, że będzie lepiej.

Legia w rundzie jesiennej sezonu 2013/14 rozegrała 35 meczów. W barwach mistrzów Polski wystąpiło 26 zawodników. Redakcja Legioniści.com wystawiła noty piłkarzom za wszystkie spotkania. Poniżej możecie zapoznać się z opracowaniem statystycznym średnich ocen całego zespołu, poszczególnych zawodników, również z podziałem na mecze. Zapraszamy do lektury.

Legię poznaje się po tym, jak zaczyna i jak kończy. Efektowna wygrana w ostatniej tegorocznej kolejce przywołała wspomnienia z otwarcia ligowego sezonu - zwycięstwa 5-1 z Widzewem. Mistrz Polski udowodnił, że nawet jadąc na oparach jest groźny. Inna sprawa, że trafił jej się idealny rywal, taki, który nie bał się prowadzić gry, co umożliwiało skuteczne punktowanie go w kontratakach, w czym brylowali szybcy Ojamaa i Kucharczyk.

Legia wygrała pierwszy mecz w pucharach od 24 lipca, gdy pokonała walijski TNS. Było to również dopiero trzecie pucharowe spotkanie, w którym mistrz Polski nie stracił bramki. Dzięki wygranej „wojskowi” uniknęli całkowitej kompromitacji, jaką byłby zerowy dorobek w Lidze Europy. Warto jednak dodać, że to był zupełnie przyzwoity mecz, jak na aktualną formę i możliwości zespołu. Legioniści golem szybko ustawili sobie grę i niemal przez cały czas grali mądrze.

Mistrz Polski przegrał po raz 6 w lidze, ale mimo to wciąż lideruje. W Gdańsku legioniści mieli chyba większy problem z warunkami atmosferycznymi niż z gospodarzami. Jak to zgrabnie ujął trener Urban, jego zespół wyglądał, jak drużyna z Ameryki Południowej, która pierwszy raz zobaczyła śnieg. Jakości piłkarskiej też było w tym niewiele, dlatego znów nie będzie wyróżnień ani też nagan. Po prostu wszyscy zagrali słabo. Inna sprawa, że wynik wypaczył arbiter.

Legia dość gładko, choć bez fajerwerków, ograła chwalony ostatnio Ruch i zachowała trzypunktową przewagę nad Górnikiem. „Wojskowi” w końcu zagrali mądrze - mając dobry wynik do przerwy, po zmianie stron umiejętnie z niego korzystali. Nie poszli na wymianę ciosów, a wpuścili gości na swoją połowę i kontratakowali. Biorąc pod uwagę fazę sezonu, kontuzje i zmęczenie piłkarzy, Jan Urban może być bardzo zadowolony z występu swych podopiecznych.

Legia skompromitowała się w Bielsku-Białej i przegrała 0-1 z ostatnią drużyną w tabeli. Mistrz Polski był w tym spotkaniu zdecydowanie lepszy, choć na samym początku dał się nieco gospodarzom wyszumieć. Potem podopieczni Jana Urbana kontrolowali już grę, stwarzali sytuacje i wydawało się, że tylko kwestią czasu jest, kiedy w końcu trafią do siatki. I rzeczywiście, w końcu strzelili, ale sędzia w kuriozalnych okolicznościach nie uznał bramki. W końcówce trafiło Podbeskidzie i 10 porażka tej jesieni stała się faktem.

Tegorocznej tradycji stało się zadość i Legia przegrała do zera 5 mecz w Lidze Europy. Łącznie mistrz Polski nie wygrał już 9 meczu w Europie. „Wojskowi” na tle rezerw 8. drużyny Serie A wypadli wręcz tragicznie i, przyjmując nawet zaniżone europejskie standardy, nie sposób pochwalić któregoś z naszych piłkarzy. I nie ma co zwalać na trenera, mniejsza o różnicę w organizacji gry. Nasi bowiem przede wszystkim odstawali w umiejętnościach piłkarskich. Za wolno biegali i myśleli.

Legia wygrała trzecie spotkanie z rzędu i choć grała bez rewelacji, to i tak był to najlepszy mecz w wykonaniu mistrzów Polski od dłuższego czasu. Do składu wrócili Dusan Kuciak, Ivica Vrdoljak i Miroslav Radović, którzy podnieśli jakość gry, dali większe poczucie pewności zespołowi. Ale to nie oni byli pierwszoplanowymi postaciami naszej ekipy.

Legia wygrała drugi mecz z rzędu w lidze i ponownie nie straciła bramki. Nie ma jednak powodów do zachwytów, bo mierzyła się z najsłabszymi zespołami, a do tego nie sposób dopatrzeć się jakości w tej grze. W Łodzi o wygranej zadecydował błysk duetu Tomo&Tomo, czyli Tomasza Brzyskiego i Tomasza Jodłowca.